მკითხველის ბლოგი

გასაუბრების მოლოდინში…

გასაუბრების მოლოდინში…

გადავწყვიტე, დღეს დამეწერა იმ პრობლემებზე, რომლებსაც უამრავი სამსახურის მაძიებელი ახალგაზრდა აწყდება ჩვენს ქვეყანაში. ჩვენ ის ქვეყანა ვართ, სადაც ნომერ პირველ პრობლემად კვლავაც დასაქმება რჩება. მოსახლეობის უმეტესობა უმუშევრობას მიიჩნევს მთავარ გამოწვევად.  მიუხედავად ასეთი სურათისა, არსებობს უამრავი დასაქმების საიტი, სადაც, თითქოს, არც იგრძნობა, რამდენად მძიმე ვითარებაა ამ მხრივ ქვეყანაში. ამ საიტებზე შესვლისას,სრულად…

ოცნებებს არა აქვთ სიმძიმის ძალა ანუ “ნასესხები სიცოცხლე”

ოცნებებს არა აქვთ სიმძიმის ძალა ანუ “ნასესხები სიცოცხლე”

    ერთხელ მეგობარმა მითხრა: ” შეეშვი და დაანებე თავი რემარკსო”. მას შემდეგ სულ ვფიქრობ: მგონი შეპყრობილი ვარ ამ მწერლით და ამას მე თვითონაც ვერ ვხვდები. იმდენად მომწონს მისი წერის სტილი, ადამიანური ისტორიები, გრძნობები, უბრალო შინაარსამდე დაყვანილი უმაღლესი ღირებულებები, რომ არა, ნამდვილად ვერ შევეშვები. სიტყვა უბრალომ არ შეგაშინოთ, რადგან ისსრულად…

„მებრძოლთა კლუბი“ – მე ჩაკის გაღიმებული მკითხველი ვარ

„მებრძოლთა კლუბი“ – მე ჩაკის გაღიმებული მკითხველი ვარ

  წესი N 1. არაფერი თქვათ მებრძოლთა კლუბის შესახებ წესი N 2. არაფერი თქვათ მებრძოლთა კლუბის შესახებ მე  კი დღეს ორივე წესის დარღვევა მომიწევს, რადგან ჩაკ პალანიკის იმ წიგნზე უნდა გესაუბროთ, რომელზეც ავტორმა საუბარი აგვიკრძალა. ყველაფერი ერთ არამშვენიერ დღეს დაიწყო, როდესაც პალანკიმა გადაწყვიტა დაეწერა რაღაც, რაც მისთვის დროის გასაყვანი ექსპერიმენტი,სრულად…

ინტერვიუ საკუთარ თავთან

ინტერვიუ საკუთარ თავთან

  „მადლობა რომ მოხვედით, აუცილებლად გადავხედავთ თქვენ მონაცემებს კიდევ ერთხელ და დაგიკავშირდებით„ კი არა ვერ რატომ იქნებ ალბათ ხომ დარეკავენ აბა რა იქნება ათასი ფიქრი, ათასი აზრი და სიტყვა, რომელიც თავში ირევა. მორიგი გასაუბრებიდან მომავალი რატომღაც ვიხსენებ ბავშვობას, როდესაც გამომგონებლობა მიტაცებდა და ერთადერთი, რაც მადარდებდა  წვიმის დროს გარეთ გაფენილი სარეცხისრულად…

როგორია მედიის პასუხისმგებლობა სტატიის კომენტარებზე?

როგორია მედიის პასუხისმგებლობა სტატიის კომენტარებზე?

მკითხველი მედიას  სთხოვს, შეარჩიოს ისეთი სათაური, რომელიც დააინტერესებს მას და ამავდროულად რელევანტური იქნება სტატიის მთლიან შინაარსთან. რეიტინგზე მორგებულმა სათაურებმა  დაკარგეს ფუნქციური დანიშნულება – შინაარსზე დაყრდნობით მიაწოდოს მკითხველს  ინფორმაცია სტატიის შესახებ, რადგან ჟურნალისტები  ხშირად ეპატაჟურსა და სენსაციურ შინაარსზე არიან ორიენტირებულნი.  ამ ტიპის სათაურებს თავად  საზოგადოებაც აკრიტიკებს, მაგრამ   პარალელურად შეუმჩნეველი რჩება კიდევსრულად…

დამიხატე ბატკანი!

დამიხატე ბატკანი!

  1944 წლის 31 ივლისს კუნძულ სარდინიას მიმართულებით სადაზვერვო მისიის  შესასრულებლად ერთი ფრანგი მფრინავი გაფრინდა, საიდანაც უკან აღარ დაბრუნებულა. დიდი ხნის მანძილზე მის შესახებ არავითარი ცნობები არ მოიპოვებოდა. მხოლოდ 1998 წელს მარსელთან ახლოს ერთმა მეთევზემ იპოვა სამაჯური წარწერით  “Antoine”, “Consuelo” და “c/o Reynal & Hitchcock, 386, 4th Ave. NYC USA”.სრულად…

სახლი

სახლი

გადაწყვეტილი მქონდა 25-მდე არაფერს დავწერ-მეთქი, მაგრამ ისე მომინდა მეწერა, რომ ცდუნებას ვერ გავუძელი. ახლა სახლში მარტია. თბილისური მარტი კი არა, ნამდვილი მარტი, იებით, ყოჩივარდებით და ატმის ვარდისფერი ყვავილებით. ამწვანებული ფეიხოას ბუჩქებით და სასიამოვნო სურნელით, სახლს რომ უდის მხოლოდ. შენს საკუთარ სახლს. იქ ხუთი წლიდან ვცხოვრობ. ხუთი წლიდან ვეძახი ორსართულიან, წითელისრულად…

ამბავი მზეებწართმეულებზე

ამბავი მზეებწართმეულებზე

,,მაღალ ქუსლებზე შევდექი და მომიხდა კარე…“ – ასე დავიწყეთ საუბარი 5 წლის წინ. მაშინ ჯერ კიდევ არ იყო დეკემბრის სუსხი და არც წლების დარდი მოგვყვებოდა რომელიმეს. გავიზარდეთ-მეთქი, როგორ ვთქვა, მაგრამ ის მართლა გაიზარდა. ჭორფლიანი გოგოა, ჰოდა ასეც მივმართავ ზედმეტი სახელების გარეშე. მზის ღიმილი დააქვს თვალებით. *** არც ვიცი, როგორ მოვყვე.სრულად…

ჩემი წილი სიყვარული

ჩემი წილი სიყვარული

მე და სიყვარული ერთად არ ვცხოვრობთ. ალუბლისფერი გაზაფხულის უკანასკნელი ფოთოლი რომ შეიფოთლება, მე ავიღებ დაწნულ კალათას და იმ შორეულ გზას დავადგები, რომელიც დღესაც არ ვიცი სად მიმიყვანს. მივდივარ. იისფერი ყვავილებით გარშემორტყმული ბილიკი შორეულ, ცისფერ მთებში იკარგება, ლურჯის ცის ქვეშ, შხაპუნა წვიმის მომლოდინე ბალახის გასწვრივ. აქა-იქ შემორჩენილი ბროწეულის ხეები სევდიან ისტორიასსრულად…

რომ სახლები სუნთქავენ

რომ სახლები სუნთქავენ

  კარგი სიტყვაა სახლი, გადამწონი, ძვირფასი, სირბილე დაჰყვება აქა-იქ და სიმძიმეც შეეპარება ხოლმე. სახლები სუნთქავენ, დადიან, გრძნობენ ან დგანან; ახლოები არიან ან შორები; თბილები ან ყინულის ყუთები და საერთოდაც, სავსეები ან ცარიელები. ჩვენ ვირჩევთ ან უკუღმართობას წამოვეგებით და უადგილოდ ვიჭედებით ხოლმე მათში. ნებისმიერ შემთხვევაში, სახლები გვჭირდება. *** ჩაქროლებამ გამაღვიძა, წამოვდექი,სრულად…

დაშრობა

დაშრობა

ჩვენს სახლს ზედმეტად პატარა ფანჯრები ჰქონდა მზისფერი ფარდებით. ვცხოვრობდით სამნი სიცარიელით სავსე ოთახებში და გვეგონა, რომ ერთ ჩვეულებრივ დღეს ერთმანეთში ჩავიხრჩობოდით. დედას წიგნი დედას მუდმივად მელნით მოთხვრილი თითები ჰქონდა. ყველა ძარღვი საშინელი სიზუსტით ეტყობოდა დამძიმებულ მაჯებზე. ჩვევად ჰქონდა მარჯვენა ხელით თმაზე თამაში და მხოლოდ ამ ქმედებისას უჩანდა ხოლმე მიწამდე ჩატანილისრულად…

დიდი გაქცევის თეორია

დიდი გაქცევის თეორია

დავიღალე, თანაც როგორ დავიღალე. კიბეზე ამოსვლისას ქოშინი, მომატებულ წონასთან ერთად, მომატებული დარდის სიმპტომი უნდა იყოს. მტკივა, თანაც როგორ მტკივა. ვგრძნობ, როგორ ცდილობს სიბრძნის კბილი კანი ამოჭრას და ამოვიდეს. ამასობაში სარკეში ჩემს თავთან დიპლომატიურ დიალოგს ვმართავ: – დღეს უნდა მოხდეს რაღაც დიდი, – ვეუბნები. – იჯექით, ქალბატონო,  არ ასწიოთ მძიმე უკანალისრულად…

ჩვენ ყველას გვაქვს ჩვენი ქვეყანა…

ჩვენ ყველას გვაქვს ჩვენი ქვეყანა…

ვლადიკავკაზი. სადგურში ვიჯექი და დედას მინიშნებას ველოდებოდი. მამაც სადღაც გაქმქრალიყო, ალბათ მესაზღვრეებს ელაპარაკებოდა.ზამთარი იყო, მაგრამ მზე სხივებით უხვად გვიმასპინძლებოდა ,მთებიც, თავის ბინადართა მსგავსად, სტუმარტმოყვარეობას არ იშლიდა. ამ სიწყნარეში ვერც იფიქრებდი, რომ რამდენიმე თვეში უბრალო მარშრუტკების მაგივრად აქ ტანკები გაივლიდნენ. ჩემი დაბრუნების ისტორიაც ერთი შემთხვევის წყალობით მოხდა.ოთახში ორნი ვიყავით: მე დასრულად…

მსოფლიო საზოგადოება, შენ მე მომკალი

მსოფლიო საზოგადოება, შენ მე მომკალი

მთელი დღე საბინაზე (სახელი შეგნებულად შეცვლილია) ვფიქრობდი, მერე დამესიზმრა, რომ გამათხოვეს. მე საბინა ვიყავი, გოგო, რომელიც მშობლებმა ჯერ კიდევ სკოლის პერიოდში თავიანთი სურვილით ვიღაც ბიჭზე დანიშნეს. საბინასთვის არაფერი უკითხავთ. მას არჩევანის უფლება არ ჰქონია. გუშინ დედამ მითხრა, საბინას ქორწილი ჰქონდაო. გამიხარდა, რომ იმ კორპუსში აღარ ვცხოვრობ და არ ვნახე საბინასრულად…

გამოსავალი?? გაქცევა?? გაქცევა რაც შეიძლება შორს, ოკეანის გადაღმა…

,,ირლანდია არის ღორი, რომელიც საკუთარ შვილებს ჭამს” მთელი დღე ამ სიტყვებაკვიატებული დავდივარ,- ვერ ამოვიგდე ჯოისი თავიდან… გონებიდან… დღეს, ზუგდიდში პატარა გოგონამ, 16 წლის მოზარდმა თავი ჩამოიხრჩო სამი წლის წინ, იგივე მცდელობა ქონდა ჩემ 15 წლის ძმისშვილს, რომელსაც 24 წლის (მაშინ 21 წლის) ეპილეფსიანი ძმა, უეცარი ცეცხლისგან დამწვარი სახლი, გაყრილი დედ-მამასრულად…

“დიდი თურქობა”

“დიდი თურქობა”

თბილი დღეა, ნოემბრისთვის უჩვეულოდ. ბადრი კი ჩვეულებისამებრ ზის სკვერში და ტიტველქალებიანი ბანქოთი ჯოკერს თამაშობს. ცოტა ანერვიულებულია, დარიგება მოუწია და მისდაუნებურად ერთი ათქმევინეს, სამოცდაათი პროცენტი “ხიშტზეა”. ასე, რომ შეიძლება ითქვას, ახლა ის მისი მეუღლის – თამილას ბედს იზიარებს; თამილაც “ხიშტზეა”, ოღონდ ბადრისგან განსხავებით ის უფრო ადამიანურ “ხიშტზეა” (სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით).სრულად…

გა (და) წყვეტა

გა (და) წყვეტა

სიცხისგან დახეთქილ ასფალტზე გველივით მიცოცავს ჯაჭვი. ხრიგინებენ რკინის რგოლები. ჯაჭვს მიათრევს ქალი. შავი, გრძელი, ქვედაბოლო ფეხებთან დასთრევს. ძირითადად წითელი ზედა მოურიდებლად გამოკვეთს დამჭკნარ ყელს და მკლავებზე ჩამოსავარდნად გამზადებულ ხორცს. სიარულის მანერა აქვს უცნაური: თეძოები იმდენს ქანაობენ, დრო მოვა და ამოვარდებიან. ასეთია ქალი – ასაკს ჯერ ვერშეგუებული. ჯაჭვის ერთი ბოლო მისსრულად…

Worlds in my eyes

Worlds in my eyes

პირი ჰგავს? ჰგავს.ცხვირი ჰგავს? ჰგავს.თვალები? თვალები თუ ჰგავს? ჰგავს. არა,მე მაინც არ ვგავარ მამაჩემს. იშვიათი შემთხვევაა-სარკეში ჩავიხედე. მაღაზიის ვიტრინაში ვიღაცის ფიგურა აირეკლა. ვცნობ, მაგრამ დაჯერება მიჭირს-თვალები ჩემია, მაგრამ მე არ ვარ. მამა მიყურებს. თვალები მართლაც ჩემია, ოღონდ მამა მიყურებს. არა, მე მაინც არ ვგავარ მამაჩემს. სახელმწიფოში,სახელად ოჯახი, 2 ბანაკია. მამასრულად…

As Time Goes By

As Time Goes By

  ერთხელ ლექტორმა მკითხა- შენი ცხოვრება რომ რომანის ფაბულა გახდეს, როგორ ფიქრობ, რომანი საინტერესო თუ გამოვაო. მე დავფიქრდი და მივუგე- მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ პირველ პირში დაიწერება-მეთქი. გამიღიმა. ხშირად მსაყვედურობენ, რომ მეტისმეტად ბევრს ვფიქრობ და უდიდეს მნიშვნელობას ვანიჭებ ყველაფერს. ჰო, კიდევ ადამიანების გაიდეალება მჩვევია… წლების წინ ერთ ბიჭს ვიცნობდი. ისსრულად…

ტარაკნები თავში

ტარაკნები თავში

შენ ტარაკნებს წამლავდი იმ ღამეს, მერი… ფრაზა იმედდაკარგული ლექსიდან. *** -ბოლოს და ბოლოს, ამ ოხერი კრანის დაკეტვა რა ვერ ისწავლეთ?! კარგად ვიცი, გესმით. ხოდა, ყური დამიგდეთ, თქვე ვითომ ყრუებო! დაკეტეთ ეს დედააფეთქებული კრანი! თავს რომ იყრუებთ, იმათ გასაგონად ვამბობ, მეტი არ გამამეორებინოთ. ქუსლების ბრაზიანი, გვერდებზე წონამომატებული კაკუნი ისმის. ნევროტიკი ლაურა წავიდა,სრულად…

სად წახვედი?

სად წახვედი?

ცოტა ხნით დავკარგე მეხსიერება… ასე მითხრა ექიმმა. დამამშვიდა, თუ იმკურნალებ, გარკვეული დროის შემდეგ აუცილებლად დაგიბრუნდებაო. მისი ნათქვამი საერთოდ არ მახსოვს, დედის მიერ გადმოცემულს ვიწერ სიტყვა-სიტყვით, რომ ფურცელზე შევინახო. ის, რომ დედაჩემია, თვითონ მითხრა. ”წერისას ფანქარი გადაგივარდა, ამდგარს კი უცნაური მზერა გქონდა. მიყურებდი და არ მამჩნევდი. ვიფიქრე, ხუმრობს-მეთქი და ტელევიზორის ყურებასრულად…

არაჰიგიენური წინათგრძნობა

არაჰიგიენური წინათგრძნობა

ჯანდაცვის სამინისტრო ადასტურებს, ეს პოსტი არ შეიცავს სექსუალურ სცენებს, რომლებსაც შსს პორნოგრაფიად შერაცხავს, არც მემეებს დიკაპრიოსა და ოსკარის ინტიმური განმარტოების შესახებ. ნაწერი არ ჩაგიყვანთ ჯოჯოხეთში დიქტატორებთან სალაყბოდ და არც მარსზე წაგიყვანთ ზიგის მოსანახულებლად. ფენტეზის ტოლკიენთან ეზიარეთ, ან ჰარი პოტერთან ივარჯიშეთ კვიდიჩში. დასაბოლებლად ბულგაკოვს ესტუმრეთ, ყელამდე მორფინი აქვს. თუ მიშა არსრულად…

მავთულხლართებიდან ორ ნაბიჯში

მავთულხლართებიდან ორ ნაბიჯში

  ვიღაცისთვის ორი კილომეტრი სარბენად გათვლილი დიდი მანძილია, ვიღაცისთვის კი საზღვრამდე ორი ნაბიჯი. ვწერ მავთულხლართებიდან ორიოდე ნაბიჯში. ადგილიდან, სადაც არც ისე თბილი სახლები და ზედმეტად ბევრი სიჩუმე დგას. სოფლამდე მისასვლელი გზა იმაზე ცარიელი და გრძელი აღმოჩნდა, ვიდრე ვიფიქრებდი. ჩასვლისთანავე სახეში ცივი ქარი შემომეხალა, მერე უცხო სახეებიც ჯარივით დამიდგნენ თვალწინ. დიდხანსსრულად…

ჩვენს ხელთ არსებული “ჯადოსნური ტყვიები”

ჩვენს ხელთ არსებული “ჯადოსნური ტყვიები”

წლის მანიპულატორი ანუ როგორ იბადება ძალმომრეობა და სადამდე მივყავართ მას. მეოცე საუკუნის დასაწყისში სოციალურ მეცნიერებათა წარმომადგენლებს და მათთან ერთად ხალხსაც, სჯეროდათ,რომ იმდროინდელი დიდტირაჟიანი გაზეთი ძლიერი იარაღი იყო, რომელსაც მასობრივი საზოგადოების წევრების აზრებისა და ქცევის კონტროლი და მართვა შეეძლო. როგორც ფრანგი სოციოლოგი გუსტავ ლე ბონი 1895 წელს აღნიშნავდა, ეს იყო ბრბოსსრულად…

აღსაზრდელი აღმზრდელები

აღსაზრდელი აღმზრდელები

  რამდენიმე დღის წინ სოციალურ ქსელში ვიდეო გავრცელდა, სადაც ორი ქალბატონი  არასრულწლოვან  ბავშვს მოკიდებულ სიგარეტს პირში უდებს. ფაქტი შემზარავი აღმოჩნდა ძალიან ბევრი ადამიანისთვის, რაც, თავისთავად, აღშფოთებული კომენტარებით გამოხატეს. თუმცა ეს „ტრადიცია“ ახალი არ არის და ჩვენს მასკულინურ საზოგადოებას მსგავსი ხერხებით „ვაჟკაცების“ აღზრდა გათავისებული აქვს. ალბათ თქვენს გარშემო ხშირად შეხვდებით ისეთსრულად…

ჩემებურად ნიკი ლაუდაზე

ჩემებურად ნიკი ლაუდაზე

უმაღლესი კლასის ავტომობილები, წამებში გავლილი ურთულესი გზები, ავტოსამყაროს მოყვარულთა შეძახილები, ადრენალინი, არაპროგნოზირებადი შედეგები – ეს ფორმულა ერთია. პატარაობიდან რაღაც დიდებულად აღვიქვამდი, მაშინ ჯერ ნანახიც არ მქონდა, „დიდი კაცებისგან“ გამეგონა. როცა პირველად ვუყრუე, ეკრანიდან გავხდი ამ ყველაფრის მონაწილე, მივხვდი ჩემს ცხოვრებაში რაღაცამ დიდი ადგილი დაიკავა და წინ მაგარი თავგადასავალი მელოდა. ნელ-ნელასრულად…

ორი გონების რომანი

ორი გონების რომანი

,,ჩემი თავიდან მოშორება იმიტომ უნდოდა, რომ ეშინოდა თავდავიწყებით არ შევყვარებოდი. არ მესმოდა, რატომ  არ უნდა მიეცა საკუთარი თავისთვის სიყვარულის უფლება. ჯერ 30 წლისაც არ იყო, უკვე გადაწყვეტილი ჰქონდა ნაადრევად დაბერება. საკუთარი თავისთის რაღაცის აკრძალვა ისევე აღელვებდა, როგორც სურვილების დაკმაყოფილება. ბოლოს დავრწმუნდი, რომ ჩემგან ყველაზე მეტად ინტელექტუალური პარტნიორობა უნდოდა – ორისრულად…

ნოემბრისფერი, ანუ დედა

ნოემბრისფერი, ანუ დედა

  ალბათ, ვცხოვრობთ სამნი, მე, დედა და სევდა – ერთმანეთის. დედას შავი თმა აქვს, მოყავისფრო, წყლიანი თვალები; მაჯებზე იმდენი ლურჯი ზოლი ეტყობა და თან ისეთი სიმკვეთრით, ზოგჯერ ყურებაც მიჭირს. ხალებს ვუთვლი-ხოლმე ხელებზე; ვერც წარმოიდგენთ, ისე უხდება. დედას ზურგით მოაქვს მთელი თავისი 39 წელი და კიდევ კარგი, წელში არ მოიხარა ნოემბერივითსრულად…

მკითხველის ბლოგი – ა-ნ-ნ-ა

მკითხველის ბლოგი – ა-ნ-ნ-ა

ბავშვობიდან დამჩემდა ძველი, ნანგრევებად ქცეული შენობების სიყვარული. თუმცა სიყვარული შეიძლება არც დავარქვათ იმ იდუმალ მიზიდულობას, რაც ჩემსა და ნასახლარ, ხავსით მოსილ სახლებს შორის არსებობს. აუხსნელი გრძნობით ვათვალიერებ ასეთ შენობებს, მერე საათობით ვდგავარ და ჩუმად ვესაუბრები მათ. დიახ, მე მწამს რომ თითოეული ძველი, ნანგრევებად ქცეული შენობა ატარებს უდიდეს ისტორიას..წარსულს, როცა იყო..როცასრულად…

მახსოვს

მახსოვს

კარგი მახსოვრობა მაქვს. ხშირად ეს ხელს მიშლის, რადგან ჩემი ცხოვრების სამარცხვინო მომენტები სრულიად შეუფერებელ დროს მახსენდება და უკვე მერამდენედ ვდარდობ ამის გამო. სადარდებელი გახსენება კი არა, ის დროა, როცა მეგონა რომ იმაზე უკეთესს ვიმსახურებდი, ვიდრე მქონდა. ასაკის მატებასთან ერთად მეხსიერება მიუჯობესდება. სკოლაში, მეოთხე კლასში, ზამთრის ცივ დილას ჩამოტარებული ფუნთუშების სუნისრულად…