ისრაელში, ქალაქ იერუსალიმში, არის დიდი კედელი, რომელსაც „გოდების კედელს“ უწოდებენ. კედლის სახელწოდება ალეგორიულად გამოხატავს ებრაელი ხალხის მწუხარებას და ტრაგედიას, რაც ტაძრის დანგრევით არის განპირობებული.
ისტორიის თანახმად, ერთხელ უკვე განადგურებული ტაძარი იმ ტერიტორიაზე მეფე სოლომონმა ააგო და სათავე დაუდო მეორე ტაძრის პერიოდს, რომელიც ტაძრის ხელახალი დანგრევით დასრულდა (ძვ.წ 70წელს), როდესაც რომაელმა მხედართმთავარმა ტიტუსმა გაანადგურა იერუსალიმი და გადაწვა ტაძარი.
გადამწვარი ტაძრიდან სასწაულებრივად გადარჩა ერთადერთი, დასავლეთის კედელი, რომელსაც „გოდების კედელი“ ეწოდა. წმ. გადმოცემით , ისეთი საცოდაობა იყო ამ ტაძრის განადგურება, რომ ანგელოზები ჩამოსხდნენ ამ კედელზე და ისეთი ცხარე ცრემლებით ტიროდნენ , რომ კედელს ხანძარი ვერ მიეკარა.
ისტორიკოსთა აზრით, ებრაელთა მიერ გოდების კედელთან ლოცვის ტრადიცია მე-14 საუკუნით თარიღდება. თავდაპირველად, ებრაელები სიონის მთაზე იკრიბებოდნენ , იქიდან გადაჰყურებდნენ „გოდების კედელს“ და თავიანთ სამგლოვიარო ლოცვას კითხულობდნენ. 1967 წელს „შაბუყოთის“ დღესასწაულზე „გოდების კედელი“ ოფიციალურად გაიხსნა მლოცველთათვის.
„გოდების კედელი“ ებრაელთათვის უმნიშვნელოვანეს წმინდა ადგილს წარმოადგენს. იქ ქალები და კაცები ცალცალკე ლოცულობენ. აღსანიშნავია ის ფაქტიც, რომ ყოველწლიურად მას 8 მილიონზე მეტი მლოცველის სტუმრობს და აღავლენენ ლოცვას: „და შენს ქალაქ იერუსალაიმში მოწყალებით დაბრუნდები“. ზოგიერთი ებრაელი ქვებს შორის ტოვებს წერილებს, სადაც სხვა სურვილებთან ერთად გაცხადებულია მათი მთავარი სურვილი- აღდგეს სოლომონის ტაძარი და კვლავ ებრაელებს დაუბრუნდეს..
„გოდების კედელს“ მსოფლიოს სხვადასხვა ნაწილიდან სტუმრობენ სხვადასხვა სარწმუნოების მქონე ადამიანებიც. იქ მისულები ლოცულობენ და ამჟღავნებენ თავიანთ სურვილებს, იმ იმედით, რომ უთუოდ აუსრულდებათ.
მასალა მოამზადა: თორნიკე ყრუაშვილმა.
