დავით გარეჯა წარმოადგენს ფეოდალური ხანის საქართველოს ერთ-ერთ თვალსაჩინო რელიგიურ-კულტურულ ცენტრს. იგი მდებარეობს საგარეჯოს მუნიციპალიტეტი ტერიტორიაზე, სამონასტრო კომპლექსის მცირე ნაწილი აზერბაიჯანის ტერიტორიაზეა. უდაბნოსა და ჩიჩხიტურის მონასტრები სადავოა აზერბაიჯანსა და საქართველოს შორის.
დავით გარეჯას სამონასტრო კომპლექსი დაარსდა მეექვსე საუკუნის პირველ ნახევარში ერთ-ერთი ასურელი მამის, დავითის მიერ. იგი თავის მოწაფე ლუკიანესთან ერთად მოვიდა გარეჯის უდაბნოში და დასახლდა პატარა, ბუნებრივ მღვიმეში. ასე ჩაეყარა საფუძველი მონასტერს, რომელიც შემდგომ საუკუნეებში ცნობილი გახდა დავითის ლავრის სახელით.
დავითის ლავრა გარეჯის სამონასტრო ცხოვრების ცენტრი იყო, დროთა განმავლობაში მას განშტოებები შეემატა. გარეჯა ისტორიულ წყაროებში მოხსენიებულია, როგორც „გარეჯის მრავალმთის ათორმეტნი მონასტერნი“.
სხვადასხვა დრო აქ მოღვაწეობენენ ონოფრე გარეჯელი, დემეტრე I, სულხან-საბა ორბელიანი, ტიმოთე გაბაშვილი, გაბრიელ მცირე და სხვები.
გარეჯელი მოღვაწეები წერდნენ ხელნაწერებს, ადგენდნენ კრებულებს, ეხმარებოდნენ კულტურის სხვა კერებს. აქ დაცუდი იყო ხელნაწერთა მდიდარი ფონდი.
მასალა მოამზადა : თორნიკე ყრუაშვილმა.
