საინტერესოა, თუ როგორ მოხვდა ღვთისმშობლის წმინდა კვართი საქართველოში. ამის შესახებ არსებობს ერთი გადმოცემა:
ბიზანტიის იმპერატორის ძმები, გალვიუსი და კანდიდი წმინდა ადგილების მოსალოცად პალესტინაში გაემგზავრნენ. ისინი ღამის გასათევად სოფელ ნაზარეთში, ერთი მოხუცი ქალის სახლში გაჩერდნენ. სტუმრების ყურადღება სანთელმა და საკმევლის სუნმა მიიპყრო. ებრაელმა მათ გაუმხილა, რომ კიდობანში ინახებოდა ძვირფასი სიწმინდე ღვთისმშობლის პერანგი, რომლისგან მრავალი სასწაული და კურნება აღესრულებოდა. ამ ოჯახში ეს სიწმინდე თაობიდან თაობას გადაეცემოდა. ძმებმა გზა განაგრძეს იერუსალიმისკენ იმ იმედით, რომ როგორმე სიწმინდეს დაეპატრონებოდნენ. ამისთვის მათ დაამზადეს ისეთივე კიდობანი, როგორიც ნაზარეთში იხილეს, იერუსალიმიდან დაბრუნებისას შცვალეს, ნამდვილი კიდობანი კი კვართთან ერთად კონსტანტინეპოლში წაიღს.
ერთ-ერთი ცნობით, ამის შემდეგ, სწორედ იმპერატორის ბრძანებით, 474 წელს ზუგდიდის ვლაქერნის ღვთისმშობლის სახელობის ტაძარში დააბრძანეს. არსებობს ვარიანტი, რომლის მიხედვითაც კვართი საქართველოში ხატმებრძოლეობის დროს ჩამოაბრძანეს და საუკუნეების განმავლობაში იგი ხობის მონასტერში იყო დაცული.
არსებობს გადმოცემა, რომ ხობის მონასტრიდან ავაზაკებმა კვართი მოიპარეს, თუმცა სასწაულით იგი სამ დღეში ეკლესიის მახლობლად თავისივე ხელით დააბრუნეს და იმ ღამეს, წყვდიადში ისეთი ნათება იყო, თითქოს ზეციდან ნაპერწკლები ცვიოდა და სწორედ ასე მიაგნებს ადგილობრივებმა წმინდა კვართს.
როგორც ვნახეთ, ღვთისმშობლის კვართის ჩამობრძანებასთან დაკავშირებით რამდენიმე ვერსია არსებობს, თუმცა გადაწყვეტით იმის თქმა, თუ რომელია მართალი, ფაქტობრივად შეუძლებელია.
მასალა მოამზადა: თორნიკე ყრუაშვილმა
