“შემოქმედი ვარ ბუნებით. ნიჭი მომეცა, რომ ვწერო, ვხატო, ვძერწო, ვაქანდაკო. ამიტომ, ყოველ მათგანზე სათანადო პატივის მიგებას ვცდილობ. საერთოდ, როდესაც რაიმეს უნარს გაძლევს სამყარო, რომ არ გამოიყენო სრულყოფილად — არ გაპატიებს.” – ამ სიტყვებით იწყებს „თბილისი თაიმსთან“ საუბარს ხელოვანი, შემოქმედი, რომელიც სამყაროში არაერთ ნიჭს ფლობს.
შოთა თხილიშვილი (Menighbe) ამზადებს ნიღბებს, რომლებსაც მარტივად გამოარჩევთ ძალიან ბევრი ნამუშევრისგან. მას აქვს ხაზი, მახასიათებლები, რომლებიც ყველა ნიღაბს ერთ სივრცეში აქცევს და ნათელს ხდის, ვინ არის ავტორი.
რა იყო ის ძირითადი მიზეზი, რის გამოც ნიღბების მზადება დაიწყეთ?
ხასიათი.. ბუნებით დამოუკიდებლობისკენ ვარ მიდრეკილი. ნებისმიერი საჯარო თუ კერძო სამსახურში, სადაც ჩემი როლი და კარიერა სხვის მოთხოვნებზე იყო დამოკიდებული, ჩემთვის შეუგუებელი აღმოჩნდა. ამას დაემატა პანდემია, რომელიც დამეხმარა – მეკეთებინა ჩემი საქმე მშვიდად და დიდი ემოციური ტრავმაც, რომელმაც შემახსენა, თუ ვინ ვარ.
საინტერესოა, ვინ არის თქვენი პროდუქციის მომხმარებელი?
სეგმენტი შეზღუდული არ არის. ჯერ კიდევ რამდენიმე თვის წინ გაცილებით ნაკლები კატეგორია იყო. რაც, წარმოების ხაზის პარალელურად, რომელიც ძირითადად ფანებს, კოლექციონერებს, ნიღბების მოყვარულებს და უბრალოდ მითოლოგიის მოყვარე ადამიანებს მოიცავდა, განვავითარე ორიგინალების, ანუ რთული, იდეური, ძლიერი და უანალოგიოდ გამორჩეული ნიმუშების ხაზი, სეგმენტი მარტივად გაიზარდა თეატრებზე, სხვადასხვა გავლენიან ან უბრალოდ მაღალი თანამდებობის მქონე პირზე, მუზეუმებზე, საგამოფენო სივრცეებზე და ა.შ.
მიღწეულ წარმატებებზეც მოგვიყევით:
2020 წლიდან დღემდე, ანუ სულ ორი წელი დამჭირდა, რომ ყოველ ჯერზე საკუთარი თავისთვის მეჯობნა. მსურს, ჩამოვთვალო:
დაახლოებით 18-მდე რეპორტაჟი ჩემს შემოქმედებით საქმიანობებთან დაკავშირებით;
მონაწილეობა ორ დოკუმენტურ ფილმში — მათ შორის, ერთი პირადად ჩემზე;
ინტერვიუ შვიდამდე ჟურნალსა და ონლაინ საინფორმაციო პლატფორმაზე;
საზოგადო აქტივიზმი, რომელმაც ნათლად მიჩვენა, თუ რამხელა მნიშვნელობა აქვს კულტურას, ანუ შემოქმედებას;
სხვადასხვა სახის შემოთავაზებები ბიზნესსექტორისა და შემოქმედებითი/კულტურული ორგანიზაციებიდან. მაგალითად, შემოთავაზება Valhalla e sports arena — ს მიერ, საკუთარი ბრენდული მაღაზიის ფილიალის გახსნაზე. შემოთავაზება ინვესტორებისაგან ჩემ მიერ შემუშავებული ტანსაცმლის დიზაინერული კოლექციის გამოშვების დაფინანსებაზე;
შემოთავაზებები ტელეწამყვანის პოზიციაზე;
ჩემ მიერ მოხდა პერსონაჟების ვიზუალიზაცია ძალზე ნიჭიერი მომღერლის, თამადას კლიპში — ტიკები;
ამჟამად, თითქმის დასრულებულია მუშაობა შემდეგ კლიპზეც, რომელიც ინტერვალისა და ფსიქოკექსის დამფუძნებლის, დავით კიკნაველიძის ახალი პროექტია.
პერსონალური გამოფენის შემოთავაზება საქართველოს ხელოვნების სასახლიდან, გიორგი კალანდიას მიერ;
ჟურნალ „აფინაჟის“ აგვისტოს ნომერში ჩემი ლექსების გამოქვეყნება;
პერსონალური გამოფენა Tbilisi open air 2022 – ზე. ასევე, პერსონალური გამოფენები თბილისის ტექნოლოგიურ კვირეულსა და Loft flea 2021- ზე;
მცირედი, მაგრამ ფრიად მნიშვნელოვანი მონაწილეობა თესალონიკში გამართულ ღონისძიებაზე — “მრავალენოვანი თესალონიკი 2022”.
ამჟამად, მიმდინარეობს მოლაპარაკებები საბერძნეთში მოქმედ, საქართველოს საკონსულოს გენერალურ კონსულთან, ნოდარ კომახიძესთან და თესალონიკის ქართული თეატრის ხელმძღვანელთან, მალხაზ რაზმაძესთან, რასაც დიდი ალბათობით ჩემი კულტურული საქმიანობის საზღვრების ზრდაც უნდა მოჰყვეს.
კიდევ არაერთ მოვლენას დავამატებდი, თუმცა, ნებისმიერ მკითხველს მინდა, ვუთხრა: პატივი ეცით იმას, რაც სამყარომ გისაჩუქრათ და პატივისცემითვე დაგიბრუნდებათ, ყველაზე დიდი სირთულეების მიუხედავადაც კი.
კონკურენციის საკითხსაც შევეხოთ – ამ მხრივ, გყავთ ჩვენს ქვეყანაში კონკურენტები?
მე დიდი ხანია, საქართველოს საზღვრებს წარმოების ხაზით გავცდი და დიახ, კონკურენცია უზარმაზარია. თუმცა, გინდ საწარმო, გინდ შემოქმედებით მხარეს, მე მაქვს საკუთარი სახელი, ნიში (ანუ სტილი) და დამღა/ბეჭედი. სწორედ ეს არის ის მთავარი სამეული, რაც ხელოვანს აქცევს ხელოვანად. მაგრამ საქართველო? ჩვენი სამშობლო ნიჭის სავანეა. წარმოდგენაც არ გაქვთ, რამდენი პოტენციურად ძლიერი კონკურენტი მყავს, რაც ათმაგად მახარებს და ცოტა სულელი რომ ვიყო, ალბათ, დავასახელებდი კიდეც.
