“რა მემღერება, როგორ გეკადრებათ, არავითარ შემთხვევაში ახლა სცენაზე არ გამოვიდოდი, რაც არ უნდა დაგეგმილი ყოფილიყო!” – რას ჰყვება ნანი ბრეგვაძე რაჭაზე, შოვის ტრაგედიასა და ოჯახზე

“რა მემ­ღე­რე­ბა, ეს ხომ უზ­ნე­ო­ბა, არა­ა­და­მი­ა­ნო­ბაა!.. ამ­დე­ნი ხალ­ხის და­ღუპ­ვა მო­უ­შუ­შე­ბელ ტკი­ვი­ლად დარ­ჩე­ბა”

“შოვი აღარ არ­სე­ბობს, ეს ხომ წარ­მო­უდ­გე­ნე­ლია. ომე­ბი, მი­წისძვრე­ბი ხდე­ბა, მაგ­რამ ამ­ხე­ლა სტი­ქი­უ­რი მოვ­ლე­ნა შემ­ზა­რა­ვია. ამ­დე­ნი ხალ­ხის და­ღუპ­ვა სულ მო­უ­შუ­შე­ბელ ტკი­ვი­ლად დარ­ჩე­ბა. სა­ხელ­მწი­ფომ გა­და­წყვი­ტა ეს დღე­ე­ბი გლო­ვის ყო­ფი­ლი­ყო და ასეც უნდა იყოს! არა­ვი­თარ შემ­თხვე­ვა­ში ახლა სცე­ნა­ზე არ გა­მო­ვი­დო­დი, რაც არ უნდა და­გეგ­მი­ლი ყო­ფი­ლი­ყო! რა მემ­ღე­რე­ბა, რო­გორ გე­კად­რე­ბათ, ეს ხომ უზ­ნე­ო­ბა, არა­ა­და­მი­ა­ნო­ბაა?!” – ამ­ბობს ქარ­თუ­ლი სცე­ნის ლე­გენ­და ნანი ბრეგ­ვა­ძე… ის რა­ჭა­ზე გან­სა­კუთ­რე­ბით ემო­ცი­უ­რად გვე­სა­უბ­რა, რად­გან ამ­ბობს, რომ რაჭ­ვე­ლო­ბით ძა­ლი­ან ამა­ყობს.

– ქალ­ბა­ტო­ნო ნანი, ცნო­ბი­ლი რაჭ­ვე­ლე­ბის გვერ­დზე თქვენს ფო­ტო­ზე აზ­რთა სხვა­დას­ხვა­ო­ბა იყო, ზო­გი­ერ­თი წერ­და, რომ რაჭ­ვე­ლი ხართ, ზოგი ედა­ვე­ბო­და, ტყუ­ი­ლად ამა­ყობ­თო.

– დიახ, რაჭ­ვე­ლი ვარ! ჩემი ბა­ბუ­ის მი­წაც გვაქვს რა­ჭა­ში, მაგ­რამ ვერ წა­ვე­დი, რომ მივ­ხე­დო… სა­ქარ­თვე­ლოს ყვე­ლა კუ­თხე სა­ა­მა­ყოა და მე ძა­ლი­ა­ნაც ვა­მა­ყობ, რომ რაჭ­ვე­ლი გახ­ლა­ვართ! ვგიჟ­დე­ბი ჩემს სა­ქარ­თვე­ლო­ზე, ყვე­ლა კუ­თხე­ზე…

– გავ­რცე­ლე­ბუ­ლია, რომ რაჭ­ვე­ლი ქა­ლე­ბი უფრო მკაც­რი ბუ­ნე­ბის არი­ან…

– დიახ, და რა­ტომ­ღაც ეგ მე არ შე­მე­ხო… ძა­ლი­ან თვითკრი­ტი­კუ­ლი ვარ, მაგ­რამ სხვებ­თან მკაც­რი არა ვარ, ჩემს სი­ცო­ცხლე­ში არ მი­ჩხუ­ბია. სხვა­თა შო­რის, ძა­ლი­ან ძლი­ე­რი მა­მი­დე­ბი მყავ­და, მაგ­რამ ძა­ლი­ან სა­მარ­თლი­ა­ნე­ბი და ლა­მა­ზე­ბი… მა­მა­ჩე­მი გა­მორ­ჩე­უ­ლად ლა­მაზ და ინ­ტე­ლექ­ტუ­ა­ლურ მა­მა­კა­ცად ით­ვლე­ბო­და. ღრმა სი­ბე­რე­შიც, 93 წლის გარ­და­იც­ვა­ლა და მახ­სოვს, ბო­ლომ­დე რო­გორ გა­მარ­თუ­ლი იჯდა. სამ­წუ­ხა­როდ, დედა ჩემ­თვის ძა­ლი­ან ადრე წა­ვი­და. უდი­დე­სი ტრავ­მა მი­ვი­ღე და ამი­ტო­მაც მთე­ლი ყუ­რა­დღე­ბა მა­მა­ჩემ­ზე გა­და­ვი­ტა­ნე. წყნა­რი, მშვი­დი, არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვი მამა მყავ­და და ამი­ტო­მაც ვგიჟ­დე­ბი რაჭ­ვე­ლებ­ზე. სამ­წუ­ხა­როდ, ვერ მო­ვა­ხერ­ხე ჩას­ვლა, რომ იქა­უ­რო­ბის­თვის მო­მევ­ლო, მაგ­რამ ჩემი შვი­ლიშ­ვი­ლე­ბი მი­ხე­და­ვენ, ამის იმე­დი მაქვს… დიდ­მა ბა­ბუ­ამ მიწა მა­მა­ჩემს და­უ­ტო­ვა, მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ექ­ვსნი იყ­ვნენ, სამი კაცი და სამი ქალი, რა­ტომ­ღაც მა­მა­ჩემს და­უ­ტო­ვა, მაგ­რამ პრე­ტენ­ზია არა­ვის ჰქო­ნია, ყვე­ლა­ნი შეხ­მატ­კბი­ლე­ბუ­ლად ცხოვ­რობ­დნენ.

ის, რაც რა­ჭა­ში მოხ­და, ჩემ­თვის უდი­დე­სი ტრა­გე­დი­აა. რომ ვიხ­სე­ნებ, სულ ვტი­რი, მხო­ლოდ იმი­ტომ კი არა, რომ რაჭ­ვე­ლი ვარ, ეს ჩვე­ნი სა­ქარ­თვე­ლოა, ჩვე­ნი კუ­თხე, ყვე­ლას გვე­ხე­ბა… შოვი აღარ არ­სე­ბობს. ომე­ბი, მი­წისძვრე­ბი ხდე­ბა, მაგ­რამ ამ­ხე­ლა სტი­ქი­უ­რი მოვ­ლე­ნა ძა­ლი­ან შემ­ზა­რა­ვია. ამ­დე­ნი ხალ­ხის და­ღუპ­ვა მო­უ­შუ­შე­ბელ ტკი­ვი­ლად დაგ­ვრჩე­ბა. სა­ხელ­მწი­ფომ გა­და­წყვი­ტა ეს დღე­ე­ბი გლო­ვის ყო­ფი­ლი­ყო და ასეც უნდა იყოს! არა­ვი­თარ შემ­თხვე­ვა­ში ახლა სცე­ნა­ზე არ გა­მო­ვი­დო­დი, რაც არ უნდა და­გეგ­მი­ლი ყო­ფი­ლი­ყო! რა მემ­ღე­რე­ბა, რო­გორ გე­კად­რე­ბათ, ეს ხომ უზ­ნე­ო­ბა, არა­ა­და­მი­ა­ნო­ბაა! რო­გორც ვიცი, ბევ­რმა შე­ა­ჩე­რა თა­ვი­სი გა­მოს­ვლე­ბი, კონ­ცერ­ტე­ბი…

– შოვ­ში ნამ­ყო­ფი ხართ?

სამ­წუ­ხა­როდ, არა­სო­დეს ვყო­ფილ­ვარ… სა­ნამ ახალ­გაზ­რდა ვი­ყა­ვი, სულ გას­ტრო­ლე­ბი მქონ­და. და­სას­ვე­ნებ­ლად კი­კეთ­ში ან სხვა­გან მივ­დი­ო­დით. რა­ჭა­ში მხო­ლოდ ჩემს მა­მულ­ში, სო­ფელ სხვა­ვა­ში ვარ ნამ­ყო­ფი. ძა­ლი­ან მა­ღალ­ზეა, ულა­მა­ზე­სია იქა­უ­რო­ბა. მე თუ ვერა, ჩემს მო­მა­ვალს, ჩემს შვი­ლიშ­ვი­ლებს რაჭა ექ­ნე­ბათ… შოვ­ზე სულ მეს­მო­და, რომ ულა­მა­ზე­სი კუ­რორ­ტი იყო, არა­ამ­ქვეყ­ნი­უ­რი. მთლი­ა­ნად ჩემი რა­ჭაა ასე ლა­მა­ზი. იმ სა­ოც­რე­ბას ვერ და­ხა­ტავ! იქა­უ­რი ყვე­ლა­ფე­რი მიყ­ვარს… მე ღვი­ნოს ვერ ვსვამ, მაგ­რამ ხვან­ჭკა­რა ძა­ლი­ან მიყ­ვარს. სამ­კურ­ნა­ლოა და რო­გორც მი­თხრეს, თურ­მე ხვან­ჭკა­რას მოგ­ზა­უ­რო­ბა არ უყ­ვარს. რაც უფრო თა­ვის ად­გილ­ზეა, მით უფრო აქვს გე­მოვ­ნუ­რი და სამ­კურ­ნა­ლო თვი­სე­ბე­ბი. ასე რომ, უბედ­ნი­ე­რე­სი ვარ, რომ რაჭ­ვე­ლი ვარ! ყვე­ლას თა­ვის კუ­თხე უყ­ვარს. სა­დაც შენი სის­ხლი და ხორ­ცია, შენი მა­მუ­ლი, სულ სხვაა!

შოვი აუ­ცი­ლებ­ლად უნდა აღ­დგეს და ასეც იქ­ნე­ბა. ყვე­ლა­ფე­რი კარ­გად იქ­ნე­ბა! ხომ არ შე­იძ­ლე­ბა სულ ცუდ დღე­ში ვი­ყოთ, რა­ღაც დიდ­ხანს გაგ­ვიგ­რძელ­და. ყვე­ლა­ფერს აქვს ბოლო, კარ­გსაც და ცუდ­საც. ჩვენ­ზეც ბევ­რი რამ არის და­მო­კი­დე­ბუ­ლი, ერ­თმა­ნე­თის, ბუ­ნე­ბის მი­მართ და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბა. ბუ­ნე­ბას მოვ­ლა უყ­ვარს და ეს აუ­ცი­ლებ­ლად უნდა ვის­წავ­ლოთ! 

წყა­რო