არსებობს არაერთი გზა, რომელიც იმ საქმიანობამდე მიგვიყვანს, რომლის შესახებაც ჩვენ უწინ არც კი გვიფიქრია. ასეთი ისტორიები ემოციებთან არის დაკავშირებული. სხვადასხვა საფეხურის გავლის შემდგომ, ადამიანები „ვპოულობთ საკუთარ თავს“ და ვტკებით ამ ყველაფრით.
ნათია ბიბილეიშვილსაც აქვს საკუთარი ისტორია, რომლითაც ხელოვნების სამყაროში შეაბიჯა და თან – ძალიან დიდი წარმატებით. „თბილისი თაიმსს“ ის თავად უყვება.
თავდაპირველად, თექაზე მუშაობით ჩემი და დაინტერესდა. მე ვცდილობდი დახმარებას და უამრავი ინფორმაცია მოვიძიე მატყლზე (ინტერნეტში). აღმოჩნდა, რომ ეს ჩემი საქმე იყო. თავიდან ყვავილებს ვთექავდი. შემდეგ ვცადე ჩემი შვილის პორტრეტი. იმდენად ბევრს მოეწონა და დადებითი ემოციები წამოვიდა, რომ გადავწყვიტე – კიდევ უფრო დამეხვეწა. განსაკუთრებით ჩემი შვილების პორტრეტები მიყვარს. მათ ისეთს ვხატავ, როგორსაც მე ვხედავ (შვიდი შვილი მყავს და ყველას პორტრეტი მაქვს მოთექილი).
ზეთსა და აკრილშიც ვხატავ. მაგრამ, მიუხედავად სირთულისა, ჩემთვის თექაა უპირატესი. ერთი პორტრეტის შექმნას კვირებს ვანდომებ, ამიტომაც, თექით შექმნილი ნამუშევარი ცოცხალი და ფერწერული გამოდის.
