კოვიდპანდემიიდან გამომდინარე, უკვე მეორე წელია, მათ შორის, პრობლემას წარმოადგენს, რომ ბავშვებს არ აქვთ საშუალება, ძველებურად, სტაბილურად იარონ სკოლებში. არსებული რეალობიდან გამომდინარე, მათ ან ონლაინ უტარდებათ გაკვეთილები ან – საკლასო ოთახებში. აღნიშნული პრობლემას წარმოადგენს იმდენად, რამდენადაც მათი ყოველდღიურობა, შეიძლება ითქვას, არ არის სტაბილური.
“თბილისი თაიმსთან” საუბრისას საკითხს ფსიქოლოგი, მარიამ იველაშვილი აფასებს.
ზოგადად, რა შედეგები შეიძლება, გამოიწვიოს მსგავსმა „ქაოსმა“?
გარდა იმისა, რომ ბავშვებს სრულფასოვანი განათლების მიღების შესაძლებლობა წაერთვათ, მათი ფსიქიკური და ფიზიკური განვითარებაც საფრთხის ქვეშ დადგა. ბავშვის ფსიქო-სოციალური განვითარებისთვის ძალიან მნიშვნელოვანია სტრუქტურირებული, სტაბილური, რუტინული გარემო, სადაც მას ექნება საშუალება თანმიმდევრულად განვითარების. ასეთი არაპროგნოზირებადი გარემო ბავშვებში იწვევს სტრესს, არღვევს მათ უსაფრთხოების განცდას, აიძულებს – მოწყდეს იმ მაკრო სოციუმს, რომელიც ასე მნიშვნელოვანია მათი განვითარებისთვის. ასეთმა მდგომარეობამ უკვე გამოიწვია რიგი პრობლემები მსოფლიოს ბავშვებში, როგორიცაა დასწავლის შეფერხება, ანტისოციალური ქცევების ჩამოყალიბება, ფიზიკური და ფსიქიკური ჯანმრთელობის პრობლემები. და ეს ყველაფერი მხოლოდ დასაწყისია იმ პრობლემების, რაც დროთა განმავლობაში იჩენს თავს.
როგორ არის შესაძლებელი ამ შედეგის თავიდან აცილება?
ბავშვის სრულფასოვანი განვითარება უნდა იყოს ყველა სახელმწიფოს პრიორიტეტი და ნებისმიერი რეფორმა თუ შეზღუდვა უნდა ითვალისწინებდეს ბავშვის საუკეთესო ინტერესებს ფართო გაგებით. ჩვენ ხშირად გვავიწყდება, რომ სახელმწიფოს შემადგენელი ნაწილი ვართ ჩვენ, ამ ქვეყნის თითოეული მოქალაქე. მხოლოდ რეგულაციების დაწესება ან მოხსნა ვერ უზრუნველყოფს იმ უსაფრთხო გარემოს, რაც სჭირდებათ ჩვენს შვილებს. ჩვენი პასუხისმგებლობაა, რომ ავიცრათ, დავიცვათ ჰიგიენის წესები და ნებისმიერი ფორმით, რაც ჩვენზეა დამოკიდებული, ხელი შევუწყოთ პანდემიის დასრულებას. ვფიქრობ, პრევენციის საუკეთესო საშუალება იქნება, თუ ბავშვებს სკოლებში დახვდებათ კვალიფიციური ფსიქოთერაპევტები და სისტემატიურად იმუშავებენ სტრესის დაძლევაზე, ემოციების რეგულაციაზე, სოციალური ურთიერთობების განვითარებასა და სხვა მნიშვნელოვან საკითხებზე.
რა არ უნდა „გამოეპაროს“ მშობელს, ამ შემთხვევაში?
მშობელს უნდა ჰქონდეს ხშირი კომუნიკაცია ბავშვთან, უნდა დააკვირდეს მის ემოციურ მდგომარეობას, ხომ არ ეშინია, ხომ არ ტირის ხშირად, როგორ ურთიერთობს თანატოლებთან, ხომ არ შეიცვალა დასწავლის ხარისხი, როგორ ატარებს დროის უმეტეს ნაწილს და ხელი შეუწყოს, რამდენადაც ეს შესაძლებელია, რომ დროულად მოახდინოს პრობლემის იდენტიფიცირება.
მასალა მოამზადა : მარიამ ტიელიძემ
