ჟურნალისტი, თამო კეშელავა ემოციურ სტატუსს აქვეყნებს შოვის ტრაგედიაზე და კაცზე, რომლის ცოლ-შვილიც სტიქიამ იმსხვერპლა და შვილის ცხედარს ამ დრომდე მეწყერში ეძებს.
„და დადის მიწაში შვილების მაძიებელი კაცი შოვში…
15 დღეა, 360 საათია, მიწაში შვილების მაძიებელი კაცი დადის შოვში…
რა უნდა ვთქვა ამაზე საშინელი, რა უნდა ვნახო ამაზე საშინელი, რა უნდა მოვისმინო, ამაზე საშინელი…
დახმარება არ გვინდა კი არა, ყველას დახმარება მინდა, დღესაც, მე–15 დღესაც მინდა დახმარება, რომ ამ კაცის შვილები ამოვიღოთ მიწიდან და მივცეთ, მისი გაზრდილი შვილები ოდესმე მაინც მივცეთ, რომ საფლავის ქვებთან დაჯდეს, იტიროს, იგლოვოს…
ვითომც არაფერი, ვითომც სხვაგან მოხდა ეს ტრაგედია, ვიგლოვეთ ერთი დღე და გვეყო, ვითომც, ვითომც, საღამოს 21 საათია ქვეყანაში და ყველაფერი იდეალურადაა, სამთავრობო გვერდები ისე აქვეყნებენ შეხვედრების, ვიზიტების ღიმილიან ფოტოებს…
თითქოს, ეს, მიწაში შვილების მძებნელი კაცი, მხოლოდ ჩვენ დასანახად დადიოდეს შოვში…
რანაირად დადის თან, რაღაცნაირად, ნაბიჯიდან ნაბიჯამდე ნახევარ ნაბიჯს იმედში და მეორე ნახევარს დარდში რანაირად დგამს.
როგორ კუთხე–კუნჭულ ეძებს ცრემლგამხმარი, გულცრემლიანი, ტალახიანი ხელებით და ტალახიანი შარვლის ტოტებით, რანაირად ეკითხება მაშველებს, სადმე, მიწის რომელიმე ბელტის ქვეშ მისი შვილი ხომ არ იწვა და რანაირად აგრძელებს გზას იქეთკენ, საიდანაც უკვე მოვიდა და მაინც ბრუნდება, რადგან შვილები ჰყავს საპოვნელი, მისი გაზრდილი შვილები…
21 საათია და რანაირადაა ყველაფერი იდეალურად, როცა შოვში მიწაში შვილების მძებნელი კაცი დადის, რანაირად? რანაირად ხდება, რომ თითქოს არაფერი ხდება? თითქოს უნდა იაროს?
რანაირადაა ყველაფერი იდეალურად, როცა გადარჩენილები ყვებიან, რომ მიწაში ჩამარხული ადამიანების ხმები ესმოდათ და ძებნასა და ძებნას შორის, მასაც ეჩვენება ხოლმე, ალბათ, რომ ეძახიან და იმ ორადგაყოფილ ნაბიჯებში სულ იმაზე ფიქრობს, და თუ შეიძლებოდა, თუ შეიძლებოდა, თუ ისინი იყვნენ, ნეტავი რამდენი საათი, როდემდე…
და დადის შვილების მიწაში მძებნელი კაცი შოვში…
ოდესმე აღარ ივლის, დაჯდება ოდესმე, აღარ იქნება ოდესმე, ბევრი წლის მერე…
მაგრამ, მისი ლანდი, მგონია მუდამ ივლის ჩემ გონებაში, მუდამ, სიკვდილამდე…“ – წერს კეშელავა.
