2023 წლის 7 ოქტომბერს, ისრაელის ისტორიაში მშვიდობიან მოსახლეობაზე ყველაზე მასშტაბური თავდასხმის შემდეგ, ქვეყანამ შეიმუშავა პროგრამა, რომელიც თვეების განმავლობაში ტყვედ აყვანილი ადამიანების გამოკვლევასა და რეაბილიტაციას ისახავს მიზნად.
მოგეხსენებათ “ჰამასმა” სულ ცოტა ხნის წინ გაათავისუფლა ბოლო 20 ცოცხალი მძევალი.
ღაზის სექტორიდან გათავისუფლებულ მძევლებს ვერტმფრენით გადაიყვანენ ისრაელის ქალაქ პეტაჰ ტიკვაში, რაბინის სამედიცინო ცენტრში.
“ეს დიდი პატივია. ოდესმე, როდესაც 70 ან 80 წლის ვიქნები და ჩემი ცხოვრების მნიშვნელოვან მომენტებს გავიხსენებ, ეს განთავისუფლება აუცილებლად ერთ-ერთი მათგანი იქნება. ეს ჩემთვის ძალიან ბევრს ნიშნავს – როგორც ექთნისთვის, როგორც ქალისთვის, როგორც ებრაელისთვის“, – ამბობს რაბინის ცენტრის საექთნო განყოფილების ხელმძღვანელი.
მძევლების რეაბილიტაციის განყოფილება პაციენტების მესამე ჯგუფს მიიღებს. მანამდე ექიმები ღაზიდან წინა გაცვლის დროს გათავისუფლებულ ტყვეებთან მუშაობდნენ.
“ტყვეობის შემდგომი რეაბილიტაციის მედიცინა აქამდე არ არსებობდა, ჩვენ ამაზე ახლა ვმუშაობთ“, – ამბობს ექიმი მიხალ შტაინმანი.
ექიმებმა 2023 წლის ნოემბრისა და 2025 წლის იანვრის გაცვლიდან ორი მნიშვნელოვანი გაკვეთილი ისწავლეს: პირველ რიგში, მათ სჭირდებოდათ დეტალური ინფორმაციის მიღება იმის შესახებ, თუ რისი გადატანა მოუწიათ პატიმრებს.
“მათ სისხლის ანალიზებში იყო ისეთი რამ, რაც ჩვენთვის დღემდე ამოუხსნელია“, – ამბობს შტეინმანი.
გაირკვა ისიც, რომ ზოგიერთი სიმპტომი შეიძლება რამდენიმე დღის ან თუნდაც კვირების შემდეგ გამოვლინდეს. “ორგანიზმს ახსოვს, რა გაუკეთეს ტყვეობაში. ჩვენ კვლავ ვმუშაობთ პაციენტებთან და ყოველ კვირას ახალ რაღაცებს ვპოულობთ“, – განმარტავს შტაინმანი.
მეორე გაკვეთილი ის არის, რომ ყველაფერს დრო სჭირდება. გათავისუფლებულ პატიმრებზე ზრუნავს სხვადასხვა სამედიცინო დარგის სპეციალისტების გუნდი: ნუტრიციოლოგები, სოციალური მუშაკები, ფსიქიატრები. ასევე ექთნების გუნდი.
კარინა შვარცი რაბინის ცენტრის სოციალური მუშაობის განყოფილებას ხელმძღვანელობს. მისი ექსპერტიზა გადამწყვეტია არა მხოლოდ ყოფილი მძევლებისთვის, არამედ მათი ოჯახებისთვისაც. შვარცის თქმით, ოჯახებმა უნდა გადააფასონ თავიანთი ოჯახური ცხოვრება, გაიგონ, რაზე და როდის ისაუბრონ…
“ოთახში ვსხედვართ და პაციენტი ტყვეობაში გადატანილ მძიმე ისტორიას გვიყვება. ჩვენ კი ჩუმად ვართ. და ეს ძალიან ყრუ სიჩუმეა… თუმცა, საუბრის აჩქარება საჭირო არ არის: ჩვენ არ შეგვიძლია ორი წლის ისტორიის ერთ კვირაში მოყოლა. მძევლებს სივრცე სჭირდებათ, მათ დრო სჭირდებათ. მათ სიჩუმე სჭირდებათ. ჩვენ უნდა მოვუსმინოთ მათ“, – , – განმარტავს შვარცი.
