“ჩვენი სახლი აუქციონზე გაიყიდა… მამა ადამიანობას ითხოვდა და არა პრივილეგიებს. ნუთუ ზურა ყიფშიძე არ იმსახურებდა იმას, რომ მისთვის ერთხელ მაინც მოესმინათ? “ – ლენუკა ყიფშიძე

ზურა ყიფ­ში­ძის ოჯა­ხის სა­კუთ­რე­ბა­ში არ­სე­ბულ უძ­რავ ქო­ნე­ბას­თან და­კავ­ში­რე­ბით მსა­ხი­ო­ბის ქა­ლიშ­ვი­ლი, ლე­ნუ­კა ყიფ­ში­ძე სო­ცი­ა­ლურ ქსელ­ში ვრცელ გან­ცხა­დე­ბას ავ­რცე­ლებს.

“ამ პოსტს დიდი ხნის ფიქ­რის შემ­დეგ ვწერ. არ ვწერ ბრა­ზით, შუ­რის­ძი­ე­ბით ან ვინ­მეს შე­უ­რა­ცხყო­ფის სურ­ვი­ლით. ვწერ, რო­გორც შვი­ლი და რო­გორც ოჯა­ხის წევ­რი, რო­მელ­საც წლე­ბია გულ­ში ერთი მძი­მე კი­თხვა აქვს დარ­ჩე­ნი­ლი:

ნუთუ ზურა ყიფ­ში­ძის ხმას, თხოვ­ნას და ტკი­ვილს ადა­მი­ა­ნუ­რად მა­ინც არა­ვინ უნდა მო­უს­მი­ნოს? ჩვენს ოჯახს ჰქონ­და სახ­ლი გუ­დი­აშ­ვი­ლის ქუ­ჩა­ზე. ეს არ იყო უბ­რა­ლოდ ბინა ან კვად­რა­ტუ­ლი მეტ­რე­ბი. ეს იყო ჩვე­ნი ოჯა­ხის ის­ტო­რია, ფეს­ვი და ერ­თა­დერ­თი დიდი საყ­რდე­ნი.

2018 წელს, ნდო­ბით და იმ რწმე­ნით, რომ ყვე­ლა­ფე­რი სწო­რად მიმ­დი­ნა­რე­ობ­და, ეს ქო­ნე­ბა ძა­ლი­ან მძი­მე პრო­ცეს­ში აღ­მოჩ­ნდა. შემ­დეგ ჩვენ­თვის ცნო­ბი­ლი გახ­და დიდი და­ვა­ლი­ა­ნე­ბის შე­სა­ხებ, რა­მაც ჩვე­ნი ოჯა­ხი წარ­მო­უდ­გე­ნელ სტრეს­ში ჩა­აგ­დო.

დე­ტა­ლებ­ში ისე არ შე­ვალ, რომ ვინ­მეს რამე და­უმ­ტკი­ცებ­ლად და­ვაბ­რა­ლო. მაგ­რამ ერთი რამ ზუს­ტად ვიცი – ამ ამ­ბავ­ში ჩვე­ნი ოჯა­ხი თავს გრძნობ­და მო­ტყუ­ე­ბუ­ლად, და­უც­ვე­ლად და მარ­ტო და­ტო­ვე­ბუ­ლად.

წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში მა­მა­ჩე­მი ცდი­ლობ­და, ვი­ღა­ცას მა­ინც მო­ეს­მი­ნა. ვის­თან არ მი­ვი­და, ვის არ სთხო­ვა, რამ­დენ­ჯერ არ ახ­სნა, რომ ეს არ იყო ფუ­ფუ­ნე­ბა ან და­მა­ტე­ბი­თი ქო­ნე­ბა – ეს იყო დიდი ოჯა­ხის ერ­თა­დერ­თი საყ­რდე­ნი.

ის არ ითხოვ­და კა­ნო­ნის დარ­ღვე­ვას. არ ითხოვ­და სხვის­თვის წარ­თმე­ვას. არ ითხოვ­და გან­სა­კუთ­რე­ბულ პრი­ვი­ლე­გი­ას. ითხოვ­და მხო­ლოდ იმას, რომ ადა­მი­ა­ნუ­რად მო­ეს­მი­ნათ და ოჯახს მის­ცე­მო­და შან­სი, არ და­ე­კარ­გა ერ­თა­დერ­თი ძვირ­ფა­სი რამ, რაც ჰქონ­და.

ყვე­ლა­ზე მე­ტად სწო­რედ ეს მტკი­ვა: ნუთუ ზურა ყიფ­ში­ძე არ იმ­სა­ხუ­რებ­და იმას, რომ მის­თვის ერთხელ მა­ინც მო­ეს­მი­ნათ? ადა­მი­ა­ნი, რო­მელ­მაც მთე­ლი ცხოვ­რე­ბა ქარ­თულ თე­ატრს, ქარ­თულ კი­ნოს, ქარ­თულ კულ­ტუ­რას და მა­ყუ­რე­ბელს მი­უ­ძღვნა. ადა­მი­ა­ნი, რო­მელ­საც ხალ­ხი იც­ნობს არა მხო­ლოდ რო­გორც ნი­ჭი­ერ მსა­ხი­ობს, არა­მედ რო­გორც ძა­ლი­ან უბ­რა­ლო, თავ­მდა­ბალ, თბილ და გულ­წრფელ ადა­მი­ანს.

ზუ­რას არა­სო­დეს უსარ­გებ­ლია თა­ვი­სი სა­ხე­ლით. არა­სო­დეს უთ­ქვამს – “მე ზურა ვარ და ამი­ტომ მე­კუთ­ვნის.” პი­რი­ქით, ყო­ველ­თვის ჩუ­მად, ღირ­სე­უ­ლად და პა­ტი­ოს­ნად ცხოვ­რობ­და. და როცა ასეთ ადა­მი­ანს ასეთ მდგო­მა­რე­ო­ბა­ში არა­ვინ უს­მენს, ეს უკვე მხო­ლოდ ერთი ოჯა­ხის პრობ­ლე­მა აღარ არის.

• ეს არის კი­თხვა ყვე­ლას­თვის: რა ღირს ადა­მი­ა­ნის შრო­მა? რა ღირს სა­ხე­ლი, რო­მე­ლიც მთე­ლი ცხოვ­რე­ბა პა­ტი­ოს­ნე­ბით გაქვს შე­ნარ­ჩუ­ნე­ბუ­ლი? რა ღირს ხე­ლო­ვა­ნის ღვაწ­ლი ქვე­ყა­ნა­ში, რო­მელ­საც მან თა­ვი­სი ნიჭი, ენერ­გია და ცხოვ­რე­ბა მი­უ­ძღვნა?

ჩვე­ნი გუ­დი­აშ­ვი­ლის სახ­ლი სა­ბო­ლო­ოდ აუქ­ცი­ონ­ზე გა­ვი­და და გა­ი­ყი­და. ვის­თვი­საც ეს შე­იძ­ლე­ბა უბ­რა­ლოდ კარ­გი ად­გი­ლი და კარ­გი შე­ნა­ძე­ნი იყო, ჩვენ­თვის იყო მთე­ლი ცხოვ­რე­ბა. მინ­და, სწო­რად გა­მი­გოთ. არ ვამ­ბობ, რომ მხო­ლოდ ჩვენ გვეტ­კი­ნა. არ ვამ­ბობ, რომ ბევრ ოჯახს მსგავ­სი ტკი­ვი­ლი არ გა­მო­უვ­ლია.

პი­რი­ქით – სწო­რედ ამი­ტომ ვწერ. ძა­ლი­ან ბევ­რმა ადა­მი­ან­მა იცის, რას ნიშ­ნავს, როცა შენს ხმას არა­ვინ ის­მენს. როცა გრჩე­ბა გან­ცდა, რომ თუ გავ­ლე­ნი­ა­ნი ადა­მი­ა­ნის ახ­ლო­ბე­ლი არ ხარ, უბ­რა­ლოდ არ არ­სე­ბობ. მე ამ პოს­ტით არა­ვის­გან სა­ჩუ­ქარს არ ვი­თხოვ. არა­ვის­გან მო­წყა­ლე­ბას არ ვი­თხოვ. არა­ვის­გან გან­სა­კუთ­რე­ბულ და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბას არ ვი­თხოვ.

მე უბ­რა­ლოდ მინ­და, ეს ის­ტო­რია არ დარ­ჩეს ჩუ­მად. ზოგ­ჯერ ერთი სახ­ლი მხო­ლოდ სახ­ლი არ არის. ზოგ­ჯერ ერთი სახ­ლი არის ოჯა­ხის ღირ­სე­ბა, წარ­სუ­ლი, უსაფრ­თხო­ე­ბა და ერ­თა­დერ­თი იმე­დი.

დღემ­დე ვერ ვპო­უ­ლობ პა­სუხს ერთ კი­თხვა­ზე: ნუთუ ზურა ყიფ­ში­ძე, თა­ვი­სი ცხოვ­რე­ბით, შრო­მით, თავ­მდაბ­ლო­ბით და სიყ­ვა­რუ­ლით ამ ქვეყ­ნის მი­მართ, არ იმ­სა­ხუ­რებ­და იმას, რომ მის­თვის ერთხელ მა­ინც ადა­მი­ა­ნუ­რად მო­ეს­მი­ნათ?

ამ პოსტს მა­ინც იმე­დით ვამ­თავ­რებ. იმე­დით, რომ ერთ დღეს ამ ქვე­ყა­ნა­ში ადა­მი­ა­ნის ხმა უფრო მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი გახ­დე­ბა, ვიდ­რე მისი ნაც­ნო­ბო­ბა. იმე­დით, რომ ღირ­სე­ბა, შრო­მა და პა­ტი­ოს­ნე­ბა ისევ და­ფას­დე­ბა.

და იმე­დით, რომ არც ერთი ოჯა­ხის ტკი­ვი­ლი აღარ ჩა­ივ­ლის ჩუ­მად – იმი­ტომ, რომ სა­მარ­თლი­ა­ნო­ბა სწო­რედ იქ იწყე­ბა, სა­დაც ადა­მი­ანს უს­მე­ნენ”, – წერს ლე­ნუ­კა ყიფ­ში­ძე.