“დღეს სოცქსელში ყველას შეუძლია დაწეროს რაღაც მორალისტური, ისეთ თემებზეც კი, რომელთანაც, მხოლოდ ვირტუალური შეხება აქვს.
ბექა მინდიაშვილს, მის თანამოაზრეებს და დამცველებს წინასწარ ვთხოვ, ქართველების სიყვარულსა და ვაჟკაცობაზე, მორალის კითხვას აქ ნუ დამიწყებენ, რადგან მე კარგად ვიცი რას ნიშნავს ქართველი ჯარისკაცის მნიშვნელობა და მის გადასარჩენად გაწეული რისკი.
2008 წლის 15 აგვისტოს შინდისის შეტაკებაში გადარჩენილი ჯარისკაცები, ჩემი გამოყვანილია, მამა ნეოფიტესა და მამა საბასთან ერთად.
აქ გრძლად არ მოვყვები ამ ამბავს, მხოლოდ იმას გეტყვით, რომ ოკუპანტთა სამი სამხედრო ბლოკპოსტი, გადატენილი იარაღის ქვეშ, ალალბედზე გავიარეთ და გადამალული დაჭრილი ბიჭები ასე მივიყვანეთ გორის ჰოსპიტალში. ჯვარი მწერია, არავის არ ვამადლი, რადგან ასჯერ რომ გახდეს საჭირო ეს, ისევ ასე მოვიქცევი, უბრალოდ ნუ ჩაერევით კომენტარებში იმ კატეგორიის ადამიანები, ვინც მაშინაც და ეხლაც მხოლოდ კლავიატურასთან პატრიოტობთ და მორალისტობთ.
როგორ ფიქრობ ბექა, „დიდო პატრიოტო და მორალისტო“, ბლოკპოსტებზე აქედან იქით მიმავალებს უნდა გველანძღა რუსი სამხედროები, თუ იქიდან უკანა გზაზე გამოვლისას?
ეხლა გინტურის ამბავს გავიხსენებ: მლეთაში, ლომისის მთის წვერზე, წმინდა გიორგის ეკლესიის ნაწილი და საცხოვრებელი კელიები მოხვედრილია იმ ხაზს მიღმა, რომელსაც დღეს საოკუპაციო ხაზი ჰქვია. იქ მარტოობაში, ძალიან მძიმე საცხოვრებელ პირობებში, ცხოვრობდა ბერი. ამ საოკუპაციო ხაზთან კვირაში რამდენჯერმე რუსის სამხედრო პარტული ამოდის. დღეს, რომ ლომისის წმინდა გიორგის ტაძარი მოვლილია და დაკეტილი არ არის,ასევე, საოკუპაციო პოსტი რომ არ დგას და ქართველებს იქ მისვლა და ლოცვა შეგვიძლია, ამ მარტო მცხოვრები ბერის და მამა დავით ბურდულის ღვაწლია.
ბექა, „დიდო პატრიოტო და მორალისტო“, როგორ ფიქრობ, რუსი ჯარისკაცების პატრული რომ ავა ლომისას მთაზე, ამ ბერმა მაშინ უნდა ლანძღოს ოკუპანტები, თუ მანამდე, დავუშვათ, ინტერვიუს მიცემის დროს?!
რომ არა ეს სასულიერო პირები, ლომისის ტაძარში ვერავინ ავიდოდით და პარადოქსია, რომ მავანნი, ამ სასულიერო პირების წყალობით ასულნი, მათ ლანძღავენ და საქართველოს მტრებად სახელდებენ. თურმე რამე დააკლეს, არ კმარა თურმე ბექასთვის ის შრომა და რისკი, რასაც ეწევიან მაგ ავადსახსენებელი ხაზის იქით სასულიერო პირები.
დავუბრუნდები თამაზ გინტურის ამბავს: როდესაც ინფორმაცია გავიდა – რუსებმა ლომისის ტაძართან მისვლა აუკრძალეს ქართველებსო, სიუჟეტი ისე გაკეთდა, რომ ხალხს ეგონა მლეთის ლომისის ტაძარზე იყო საუბარი(სინამდვილეში სოფელ კირბალთან მოხდა). შეიქმნა საფრთხე, რომ ვინმე ადგილობრივს, ცხელ გულზე, კონფლიქტი მოსვლოდა რუსების საოკუპაციო-საპატრულო ჯგუფთან და ტრაგედია დატრიალებულიყო.
პატრიარქ შიოს ლოცვა კურთხევით (მაშინ მოსაყდრე იყო) სასწრაფოდ ავედით მე და მამა დავით ბურდული ლომისის წვერზე და იქიდან პირდაპირი ჩართვით ავუხსენი მოსახლეობას, რომ მლეთის, ლომისის წმინდა გიორგის სალოცავზე ასვლა არ შეზღუდულა (სწორედ მაშინ ითქვა, რომ რუს სამხედროებს ჩაით უმასპინძლდებოდა იქ მცხოვრები ბერი). ამით შევეცადე დამეზღვია ტრაგიკული შემთხვევა ამ მხარეში.
თუმცა , სამწუხაროდ, ინფორმაციის გასვლამ ტაძართან მისვლის შეზღუდვის შესახებ, მშვიდობით არ ჩაიარა მეორე, სოფელ კირბალთან არსებულ ლომისის ტაძართან, სადაც რუსმა სამხედროებმა ბატონი თამაზ გინტური მოკლეს.
ბექა, მაინტერესებს, შენ თუ შეძლებ საოკუპაციო ხაზს მიღმა გადასვლას და იქ რუსი სამხედროების გალანძღვას და თქმას, რომ ისინი ოკუპანტები არიან.
სამწუხაროდ, არ ხარ შენ ეგ კაცი. კლავიატურაზე წერა და ინტერნეტმორალისტობა ნუ გეგონება, საოკუპაციო ხაზს იქით ქართული კერის შენარჩუნება, რომელსაც მლეთაში, ლომისას მთის წვერზე, სასულიერო პირები ახერხებენ.
გინტურის ტრაგედიამდე ორი დღით ადრე ინტერვიუ მქონდა ამ თემაზე და ვაფრთხილებდი აჟიოტაჟის ამტეხებს მოსალოდნელი საფრთხის შესახებ, თუმცა ერთი ქართველი კაცი ამას მაინც შეეწირა.” – წერს დეკანოზი ანდრია ჯაღმაიძე.
