მიმართვა მიშა მესხს – ,,ოდესმე თუ ამ პოსტს წაიკითხავ, სანამ შემაგინებ, შენს დედას ჩახედე თვალებში!”

მიშა გამარჯობა!

მე მაგდა ვარ.

ისეთი არავინ. არც მიცნობ. ალბად გკიდია ახლა რასაც დავწერ, მაგრამ მაინც.

მთელი საზოგადოება გკიდია და ეს დასკვნაც აქედან გამოვიტანე, რომ მე არ ვიქნები ის პირველი ადამიანი ვინც რაიმე საინტერესოს იტყვის შენზე.

მე არ გიცნობ.

არ ვიცი როგორი ხარ და რა შეხედულებები გაქვს.

არც ის ვიცი დედაშენი როგორი ქალია. რას ნიშნავს საერთოდ შენთვის მისი არსებობა ამ ქვეყნიერებაზე. არაფერი არ ვიცი.

ამ ფოტოზე კი მე და დედა ვართ. ეტლით კი ნათიაა. ჩემი ნათლული, ამაზეც დავწერ ოღონდ ჯერ დედაჩემზე მოგიყვები.

ეს ქალი, რომელიც დედაჩემია და რომელსაც უკვე მეორედ  მაგინებ, ზედმეტი ინფორმაციისთვის რომ იცოდე, გმირია!

სამ წლამდე ვუყურებდი თვალებში. ბოლოს არც მახსოვს როგორი გამოხედვით მიღიმოდა.

სამი წლიდან დღემდე დედაჩემი წელში გამართული და თავაწეული მიდგას გვერდში და ცდილობს ყოველ დღე გამზარდოს.

მასწავლის თუ როგორები ვართ ადამიანები და როგორი უნდა ვიყო მე.

მიშა! დედას თვალებიდან ვარსკვლავები ამოსდის, როცა ბედნიერია.

იცი ერთად რამდენი რამ გამოვიარეთ?

რთული ოპერაციები, საშინელი საზოგადოება, ჩემი დეპრესიები, ბოლოს უმამობა, უქმრობა და ასე შემდეგ.

13 წლის ვიყავი მამა, რომ დამეღუპა.

მე თბილისში ვსწავლობდი.

მალე ჩემი დაც ჩაირიცხა უნივერსიტეტში.

დედა უმუშევარი დარჩა და თვალებში ვარსკვლავებიც ნელნელა უქრებოდა.

მხოლოდ ჩემი პენსია გვქონდა.

არ მახსოვს ეს 60 ლარი იყო თუ 70. სადღაც ას ლარამდე მერყეობდა.

სკოლაც დავამთავრე, მუსიკალურიც, ჩემმა დაიკომ უნივერსიტეტიც და დღეს ორივე ვმუშაობთ.

დედას კი ხშირად ამოსდიან თვალებში ვარსკვლავები მიშა!

ერთი წამით არ მივუტოვებივართ დედას.

არც მაშინ მიმატოვა როცა მშობლების 80 პროცენტი ან იქნებ უფრო ცოტაც მიატოვებდა შვილს.

მიდის დედა და მხრებით მიმათრევს.

გიყვები ძალიან მსუბუქ და ცოტა ამბავს.

ეს გოგონა კი როგორც გითხარი ნათიაა. ჩემი ნათლული.

სამი წლის იყო ბებიამ, რომ მიატოვა და სენაკის ბავშვთა თავშესაფარში აღმოჩნდა.

მას ცერებრალური დამბლა დაუდგინეს.

შვიდი წლის იყო პირველად ჩემმა მეზობელმა რომ იშვილა და თელავში ჩამოიყვანეს.

იცი რა პატარა და მოუვლელი იყო?

პირველად, რომ ტელევიზორი დაინახა ყუთი ეგონა.

ჩაურთეს და გული წაუვიდა ადამიანებს რა უნდათ ყუთშიო. შეეშინდა.

ოთხი წლის მანძილზე ისე არ ჩამოვიდოდი თბილისიდან, რომ არ მენახა და არ მეთამაშა მასთან.

მერე მისი დედობილი იზა დეიდა ავად გახდა და მალევე გარდაიცვალა.

მას მეუღლე და ერთი ბიჩი ყავდა.

ნათიას ისევ უკან აბრუნებდნენ, როცა დედამ და მამამ გადაწყვიტეს, რომ ჩვენთან გადმოეყვანათ და ნათიას ადამიანური ცხოვრება გაეგრძელებინა.

2005 წლის 13 მარტს დედაჩემი სხვისი შვილის დედა გახდა და ზუსტად ერთ თვეში 2005 წლის 13 აპრილს მამა გარდამეცვალა.

ნათიამ მეოთხედ დაკარგა მშობელი.

პირველად საკუთარი დედა და მამა, მერე იზა დეიდა და ბოლოს მამაჩემი.

ცხრა წელი ერთად ვიცხოვრეთ და ახლა დუშეთში ცხოვრობს თავშესაფარში.

ეს სახელმწიფო პროგრამა იყო და კანონმა ასე მოითხოვა.

დედაჩემი წელიწადში რამდენჯერმე ჩადის ნათიასთან და ჩვენთანაც ხშირად ჩამოგვყავს.

მოვნათლეთ და მისი ნათლიებიც გავხდით.

მიშა! დედაჩემი მზესავით თბილი და მზისგან განსხვავებით ერთგულია.

დედა არასდროს ქრება და არასდროს იმალება, არსად. მზე კი ხშირად ჩადის ღრუბლებში.

მიშა! დედაჩემი, ჩემი ღმერთია.

ხვალ ამ პოსტს, რომ ნახავს მეტყვის თავი დაანებე ყველას თავისი ცხოვრება აქვს და ნერვებს რატომ იშლიო.

როცა ოსკარზე გეძინა მიშა, გავბრაზდი, მაგრამ ხუმრობით ბევრი კომენტარიც დაგიწერე და პოსტიც მეწერა რამდენჯერმე.

გამოხვედი და დედა გვაგინე.

ეკა ხოფერიას შოუ იყო კარგად მახსოვს.

შენ ჩემი ვარსკვლავთვალებიანი დედა შემაგინე, მაშინ, როცა მე ბედნიერებით სავსე ვადევნებდი თვალყურს ოსკარის ამბებს და შენ, რომელსაც გული ამოვარდნაზე უნდა გქონოდა გეძინა.

ნანუკას შოუში სანამ გნახავდი იქამდე ჩემი აზრი დავაფიქსირე.

დიახაც! არ მომეწონა ის რაც მოხდა და არც არასდროს არ მივესალმები ამას.

გამოხვედი და კიდე გვაგინე.

ბოდიში მხოლოდ იმ ადამიანებს მოუხადე ვისიც ყველაზე მეტად შეგრცხვა.

ეს იყო ოჯახის წევრები და ის ახალგაზრდები ვისაც მოწონხარ და გბაძავენ.

მე მაგდა ბეჟანიშვილი, როგორც ერთი ჩვეულებრივი მოქალაქე, და არა როგორც შენი ოჯახის წევრი და არა როგორც შენი მომწონებელი და არა როგორც შენი მომბაძველი, მოვითხოვ ერთი უბრალო გაუზრდელი და გათავხედებული, მიშა მესხისგან ბოდისშ!

მიშა! ჩახედე დედაშენს თვალებში და საკუთარ თავს შეეკითხე.

ბოლოს როდის ამოუვიდნენ დედაშენს თვალებიდან ვარსკვლავები და ბოლოს როდის დაითვალე დედაშენის სახეზე ღიმილები.

იმაზე დიდი ნარკოტიკი რა უნდა იყოს, როცა ვენებში კი არ გაუშვებ ფულს, არამედ გამოხვალ და ერთი პატარის სიცოცხლეს გადაარჩენ, რომელიც ღმერთმა იცის ახლაც სიცოცხლეს ებრძვის.

იმაზე დიდი კაიფი რა უნდა იყოს, როცა იმ ფულით რასაც სხეულის დასამახინჯებლად და სულის წასაბილწად ხარჯავ, წახვიდე და დედას ყვავილები და ლამაზი ნივთები შეუძინო უფრო მეტი ვარსკვლავებისთვის, მიშა!

კაცი ხარ, და ნემსების კეთებას ჯერ ქალის დაფასება უნდა გესწავლა, მე ასე ვფიქრობ.

ოდესმე თუ ამ პოსტს წაიკითხავ, სანამ მე შემაგინებ ჯერ შენს დედას ჩახედე თვალებში.

დაუთვალე მზის სხივები გულლიდან ღიმილებში, რომ ამოსდის და თუ კიდე მოგიტრიალდა ენა, მაშინ ჰაერის ღირსიც აღარ ყოფილხარ.

წარმატებას და გამოჯანმრთელებას გისურვებ!

კაი ტიპობა ქალის ღიმილებია მიშა.

დედის გინება კი არაკაცობა!” – წერს საკუთარ ფეისბუკგვერდზე მაგდა ბეჟანიშვილი.