საქართველოში უძველესი დროიდან 9 – ობით თვლა იყო. სამობით თვლაც ძველთაგანვე იყო პატივდებული. მატიანე გვამცნობს, რომ ჩვენი წინაპრები სამ-სამ კერპს დგამდნენ. და (სამჯერ სამი) ცხრაც წმინდა რიცხვად ითვლებოდა.
ეს ცხრაობითი თვლა დღემდე შემორჩა სოფლად. როცა სადღესასწაულო ძღვენს უგზავნიდნენ ნათესავს, ან რაიმე ოჯახურ თარიღს აღნიშნავდნენ, ასე ითვლიდნენ: ორი ცხრიანი პური, ერთი ცხრიანი ნაზუქი, სამი ცხრიანი ჩურჩხელა და ა.შ. ასევე ცხრაობით ითვლიდნენ წიწილებს, კვერცხებს.
რუსული დამწერლობის ძეგლებშიც ამგვარი თვლა გვხვდებოდა, რაც უდავოდ ქართულიდანაა გადმოღებული. ბოიარი ვასილ მოროზოვი, რომელიც ელჩად იყო გაგზავნილი ყირიმის მეფე მენგლი გირეისთან ამბობს: „ მე მეფესთან წავედი და თან ცხრიანებიც (საჩუქრები) წავიღეო“.
მასალა ეკუთვნის
იღუმენ მამა გაბრიელ ჯიქიას
