“ერთ ადამიანს შეუძლია შეცვალოს მსოფლიო იმით, რომ მისცეს ადამიანებს იმედი”

ადმირალ მაკრავენმა 2014 წელს აშშ–ს ტექსასის უნივერსიტეტის კურსდამთავებულებულებს მიმართა  გასაოცარი სიტყვებით. მიმართვა მსოფლიომ აიტაცა და ეს ერთგავრი მოტივაციის წყაროდ იქცა ადამიანებისთვის.

„თუ გინდათ შეცვალოთ მსოფლიაო, ჯერ გაასწორეთ საკუთარი საწოლი. როცა თქვენ დილით ასწორებთ საწოლს, თქვენ ასრულებთ დღის პირველ დავალებას. ეს მოგცემთ სიამაყის პატარა შეგრძნებას და მხნეობას შეასრულოთ შემდეგი დავალება. შემდეგ – მესამე, მეოთხე და დღის ბოლოსათვის ერთი დავალების შესრულებას მოჰყვება ბევრი სხვა დავალების შესრულება. ასევე, ამ საწოლის გასწორებით თქვენ ადასტურებთ ფაქტს, რომ პატარა ამოცანებსაც აქვთ ცხოვრებაში მნიშვნელობა. თუ არ შეგიძლიათ პატარა ამოცანების კარგად შესრულება, თქვენ ვერასოდეს შეძლებთ შეასრულოთ დიდი ამოცანები.

და თუ რაიმე მიზეზით დღე უიღბლო გამოდგება, თქვენ დაბრუნდებით სახლში, სადაც საწოლი გასწორებულია. საწოლი, რომელიც თქვენ გაასწორეთ. და ეს გასწორებული საწოლი გაგამხნევებთ, რომ ხვალინდელი დღე უკეთესი იქნება.

„ზღვის ლომების“ გამოცდა რომ ჩააბაროთ, უნდა გაიაროთ ვარჯიშების სერია გრძელ დისტანციაზე ცურვაში. ერთერთია ღამის ცურვა. გაცურვის წინ, ინსტრუქტორები სიცილით უყვებიან სტუდენტებს ყველა სახეობის ზვიგენზე, რომლებიც სანტ-კლემენტის წყლებში ცურავენ. თუმცა გარწმუნებენ, რომ ჯერ არცერთი კურსანტი არ შეუჭამია ზვიგენს. ყოველ შემთხვევაში მსგავსი არავის ახსოვს. მაგრამ ასევე გვასწვლიან იმას რომ, თუ ზვიგენი გარშემო გიტრიალებს, დარჩით ადგილზე. არ გაცუროთ მისგან. არ აჩვენოთ შიში. და თუ ზვიგენი გადაწყვეტს თქვენით წაიხემსოს და თქვენკენ წამოვა, მოკრიბეთ მთელი თქვენი გამბედაობა და მთელი ძალით ჩაარტყით ცხვირში, ის მიბრუნდება და გაგეცლებათ. მსოფლიოში ბევრი ზვიგენია. თუ გსურთ დაასრულოთ თქვენი გაცურვა, მოგიწევთ მათთან გამკლავება. ასე რომ თუ გინდათ შეცვალოთ მსოფლიო არ დანებდეთ ზვიგენს.

რამდენიმე კვირის მძიმე ვარჯიშების  შემდეგ,  ჩემი ჯგუფი, რომელიც თავდაპირველად 150 კაცისაგან შედგებოდა, 42 კაცამდე შემცირდა. იყო 6 ნავი, თითოეულში 7 კაცი. მე ვიყავი ნავში მაღალ ბიჭებთან ერთად, მაგრამ საუკეთესო სანაოსნო გუნდი, რომელიც გვყავდა შედგებოდა დაბალი ბიჭებისგან. ჩვენ მათ „მანჩკინების გუნდს“ ვეძახდით. არც ერთი მათგანი არ იყო 1.67 მეტრზე მაღალი. ამ გუნდის წევრები იყვნენ:ერთი ამერიკელი ინდიელი,ერთი აფროამერიკელი, ერთი პოლონელი, ერტი ბერძენი, ერთი იტალიელი და ორი ყოჩაღი ბიჭი შუადასავლეთიდან. მათ ნიჩბოსნობაში, ცურვასა და სირბილში გადაასწრეს ყველა გუნდს. მაღალი ბიჭები სხვა გუნდებიდან ყოველთვის ხუმრობდნენ მათ პაწაწინა ფარფლებზე, რომლებსაც ისინი მათ პაწაწინა ფეხებზე იცვამდნენ ყოველი გაცურვის წინ. მაგრამ როგორღაც ეს პატარა ბიჭები მსოფლიოს სხვადასხვა კუთხიდან ყოველთვის ყველაზე ბოლოს იცინოდნენ, ცურავდნენ ყველა ჩვენგანზე სწრაფად  და ყველა ჩვენგანზე ადრე აღწევდნენ ნაპირს. საზღვაო ძალებმა ჩვენ გაგვათანაბრა. არაფერს აქვს მნიშვნელობა გარდა წარმატების მიღწევის სურვილისა. არც შენი კანის ფერს, არც შენს ეროვნებას,არც შენს განათლებას, არც შენს სოციალურ სტატუსს.

თუ გინდათ შეცვალოთ მსოფლიო შეაფასეთ ადამიანები მათი გულის სიდიდით და არა მათი ფარფლების ზომით.

წვრთნის მე-9 კვირას „ჯოჯოხეთირ კვირას“ უწოდებენ. ეს არის ექვსი დღე ძილის გარესე. მუდმივი გონებრივი და ფიზიკური დატვირთვა,და ერთი განსაკუთრებული დღე ტალახიან დაბლობში. ეს დაჭაობებული ტალახი გითრევს და შენ შთანთქმას ცდილობს. მზის ჩასვლისას ჩვენი ჯგუფი  არ დაემორჩილა რაღაც წესს  და გვიბრძანეს ჩავსულიყავით ამ ტალახში. კისრამდე ტალახში ვიყავით, ისე რომ თავების გარდა არაფერი ჩანდა. ინსტრუქტორებმა გვითხრეს, რომ თუ ხუთი ჩვენგანი დანებდებოდა, შევძლებდით იმ ტალახიდან ამოსვლას.მხოლოდ ხუთი ადამიანი და ყველა თავს დავაღწევდით ამ აუტანელ სიცივეს. მე ვხედავდი ჩემს გარშემო კურსანტებს, რომლებიც მზად იყვნენ დანებებოდნენ.

მზის ამოსვლამდე რვა საათი იყო დარჩენილი.კიდევ რვა საათი როცა სიცივე უკვე ძვლებში გვქონდა გამჯდარი. უცებ ღამის წყვდიადში ექოსავით გაისმა ერთი ხმა. ხმა, რომელიც ნელ-ნელა სიმღერად იქცა. მომღერალი საშინლად იყო ტონალობიდან ამოვარდნილი, მაგრამ მღეროდა უდიდესი ენთუზიაზმით. ერთი ხმა იქცა ორ ხმად. ორი ხმა-სამად და ცოტა ხანში მთელი ჯგუფი მღეროდა. ინსტრუქტორები დაგვემუქრნენ, რომ უფრო დიდ ხანს მოგვიწევდა ტანახში დარჩენა, თუ არ შევწყვეტდით სიმღერას, მაგრამ ჩვენ ვაგრძელებდით. და როგორღაც ტალახი თითქოს ცოტათი გათბა, და ქარი თითქოს ცოტა ჩადგა, და მზის ამოსვლაც თითქოს არ იყო შორს.

თუ რაიმე ვისწავლე მსოფლიოში მოგზაურობისაას, ეს არის ის, თუ რა ძალა აქვს იმედს.რა ძალა აქვს ერთ ადამიანს. ვაშინგტონს, ლინკოლნს, კინგს, მანდელას, თუნდაც პატარა გოგოს პაკისტანიდან-მალალას.

 ერთ ადამიანს შეუძლია შეცვალოს მსოფლიო იმით, რომ მისცეს ადამიანებს იმედი.

ასე რომ, თუ გინდათ შეცვალოთ მსოფლიო, დაიწყეთ ყოველი დღე ამოცანების შესრულებით. იპოვეთ ის, ვინც გვერდით დაგიდგებათ  ცხოვრების მანძილზე. პატივი ეცით ყველას. იცოდეთ, რომ ცხოვრება არ არის ყოველთვის სამართლიანი და თქვენც ხშირად მოგივათ შეცდომები. მაგრამ თუ გარისკავთ, უმძიმეს დროშიც კი შეინარჩუნებთ ღირსებას, წინ აღუდგებით ჩაგვრას, გაამხნევებთ დაჩაგრულს, და არასოდეს დანებდებით, თუ შეძლებთ ყველაფერ ამას, მაშინ თქვენი შედგომი თაობა და თაობები, რომლებიც მათ მერე მოვლენ, იცხოვრებენ ბევრად უკეთეს სამყაროში, ვიდრე ჩვენ გვაქვს დღეს.

და ის რაც აქ დაიწყო აუცილებლად შეცვლის მსოფლიოს უკეთესობისკენ.

https://www.youtube.com/watch?v=U6OoCaGsz94

მარიამ ლეკიაშვილი