აღდგომის დღესასწაულს საქართველოში განსაკუთრებული რწმენითა და მოლოდინით ხვდებიან. ეს დღე თითქმის ყველა ოჯახში აღინიშნა და ის იმედსა და სიწმინდესთან არის დაკავშირებული. როგორც წესი, ბრწყინვალე აღდგომას ადამიანები ტაძარში ეგებებიან და შესაბამისი წირვა გამთენიისას აღევლინება. არსებობს ტრადიციები, რომლებიც ყოველწლიურას უცვლელია.
ასე, მაგალითად
უმთავრესი და განუყოფელი ტრადიცია კვერცხების წითლად შეღებვაა. ეს ასოცირდება ახალ სიცოცხლესთან, სიმბოლო სიკვდილზე სიცოცხლის გამარჯვებისა. კვერცხის შეღებვის არაერთი მეთოდი არსებობს. დღეს უკვე არაერთ ფერში ღებავენ კვერცხებს, თუმცა, რელიგიური თვალსაზრისით, მათ წითელი ფერი უნდა ჰქონდეთ.
ასევე, ტრადიციად არის ქცეული საფლავზე გასვლა და მიცვალებულების პატივისცემა. დღესაც არის შემორჩენილი ქმედება, რომელიც საფლავზე სუფრის გაშლას გულისხმობს. თუმცა, ბოლო პერიოდია, ეს ტენდენცია ნაკლებ აქტუალურია და მის გაუქმებას სულ უფროდაუფრო მეტი მომხრე ჰყავს.
„ჭონაზე სიარული“ – მილოცვა, რომელიც უძველესია და ჯერ კიდევ არის შემორჩენილი საქართველოს სხვადასხვა მხარეში. აღნიშნული რიტუალი, როგორც წესი, ბავშვებისთვის არის დამახასიათებელი. ის სოფლის შემოვლასა და აღდგომის დღესასწაულის სიმღერით მილოცვას გულისხმობს.
„ქრისტე აღდგა!“; ‘’ჭეშმარიტად აღდგა!“ – სიტყვები, რომლებითაც ადამიანები აღდგომიდან ამაღლებამდე პერიოდში ერთმანეთს ესალმებიან. ეს კიდევ ერთი ტრადიციაა, რომელიც ბრწყინვალე დღესასწაულთან არის დაკავშირებული.
მასალა მოამზადა : მარიამ ტიელიძემ
