“ჩემი სახე ცარიელი ტილოა, რომელზეც შემიძლია, შევქმნა ის, რაც მინდა“ – მარიშა ქავთარაძე 

მუდმივი განვითარების, პროფესიული წინსვლისა და სიახლეების შემეცნების სურვილი – ასე შეგვიძლია, შევაფასოთ ხელოვანი, რომელიც ენით აღუწერელ ნამუშევრებს ქმნის. მარიშა ქავთარაძე მხატვარია. სახეზე ხატვა მან სულ რამდენიმე წლის წინ დაიწყო – როგორც თვითონ აღნიშნავს, იმ დროს, როდესაც ფეის და ბოდი არტი ჯერ კიდევ არ იყო პოპულარული. დღეს მას არაერთი შემოთავაზება აქვს სხვადასხვა ქვეყნიდან და აქვს მჭიდრო კავშირები ცნობილ არტისტებთან. საკუთარ პირველ ნაბიჯებზე, ამ გზებზე არსებულ სირთულეებსა და პროფესიულ თავგადასავლებზე, მარიშა „თბილისი თაიმსს“ ესაუბრა.

 
ძალიან საინტერესო ნამუშევრებს ქმნით – ამ მხრივ, თვითნასწავლი ხართ?

დიახ, მე გახლავართ თვითნასწავლი მხატვარი. ჩემი ნამუშევრები ცოტათი განსხვავებული, არაორდინალური და საშიშია. ვცდილობ, ნახატები, რომლებსაც სახეზე ვასრულებ, იყოს სრულყოფილი. თუმცა, სრულყოფილება ყოველთვის მიზანია და ვიცი, რომ ვერასდროს მივაღწევ ბოლომდე. მე შემიძლია, რომ მხოლოდ  ახლოს ვიყო მიზანთან. ჩემი ამჟამინდელი უნარებითა და შესაძლებლობებით, ნაკლოვანებები და ხარვეზები მაძლევს მოტივაციას, კიდევ უფრო დავხვეწო ჩემი თავი, რადგან ბოლომდე არასდროს ვარ კმაყოფილი. ჩემი სახე ცარიელი ტილოა, რომელზეც შემიძლია, შევქმნა ის, რაც მინდა.

სანამ პროფესიონალად ჩამოყალიბდებოდით, რა იყო ის ძირითადი სირთულეები, რომლებსა აწყდებოდით?

ძირითადი სირთულე თავდაპირველად იყო პროდუქტის შოვნის პრობლემა, რასაც სამწუხაროდ დღესაც ვაწყდები. ჩვენს ქვეყანაში რთულია, იშოვო გრიმის მასალები. ძირითადად, ვიწერ და მიწევს ლოდინი. ვიმედოვნებ, სამომავლოდ ამ კუთხით შეიცვლება ვითარება. შემდგომი სირთულე  ხალხის დამოკიდებულება იყო. 7 წლის წინ დავიწყე ამ სფეროში მოღვაწეობა, რაც იმას ნიშნავს, რომ იმ პერიოდში ბევრმა არ იცოდა, რა იყო ბოდი და ფეის არტი. თან იმას თუ გავითვალისწინებთ, რომ საშიშ პერსონაჟებს ვქმნიდი, ეს მათში ცოტა უკმაყოფილებას იწვევდა. თავდაპირველად, ამ ფაქტს ძალიან განვიცდიდი. დღეს უკვე საკმაოდ ბევრი გულშემატკივარი მყავს, რაც ჩემთვის დიდი სტიმულია.

უმეტესად, ვისთვის აკეთებთ მაკიაჟს, გრიმს?

პირველ ყოვლისა, ჩემი თავისთვის – იმისთვის, რომ განვვითარდე უფრო. შემდგომ – სხვადასხვა გადაღებისთვის, რეკლამებისთვის, ფილმებისთვის. არაერთ პროექტში მიმიღია მონაწილეობა, როგორც ფეის და ბოდი არტისტს. „ჰელოუინის“ პერიოდი საკმაოდ დატვირთულია ჩემთვის. მთლიანი კვირა მაქვს ხოლმე გაწერილი და უამრავი ადამიანი მეწერება წინასწარ. მიწევს ბევრი საინტერესო ადამიანის გაცნობა და მათზე განსხვავებული ნამუშევრების შესრულება. მიყვარს, როდესაც მეუბნებიან, რომ ჩემი ნამუშევრებით გრძნობენ რაღაცას, რაც ასახავს მათ ცხოვრებას.

როგორც ვიცი, შემოთავაზებები გქონდათ სხვადასხვა ქვეყნიდან.

პირველი შემოთავაზება მქონდა 2015 წელს, როდესაც ახალი დაწყებული მქონდა სახეზე ხატვა და ჯერ კიდეც – ჰობის დონეზე. ეს იყო ვანკუვერის გრიმის სკოლიდან, სადაც მიფინანსდებოდა სწავლა. აქედან ერთ წელში ერთ-ერთმა უნიჭიერესმა არტისტმა რომელსაც დიდი ხნით ადრე ვიცნობდი და დიდი თაყვანისმცემელი ვიყავი მისი შემოქმედებისს, შემომთავაზა ჩინეთში ერთ-ერთ დიდ ‘ჰელოუინ ფართიზე“ წასვლა, მის ჯგუფთან ერთად მუშაობა. ძალიან ბევრი ცნობადი ფეის და ბოდი არტისტის სახელი წავიკითხე ამ სიაში, თუმცა, იმ პერიოდში ვერ მოხერხდა ჩემი გამგზავრება. არაერთ ცნობილ გრიმიორთან ვმეგობრობ და ვკონტაქტობ დღესაც და ბევრ საინტერესო რჩევას ვიღებ მათგან. ისინი მარწმუნებენ, რომ ამჟამად უკვე ვარ იმ ეტაპზე, რომ შემიძლია, ვიმუშაო მაშტაბურ გადაღებებზე მათთან ერთად.

რა არის ის ერთ-ერთი ასპექტი, რის გაუმჯობესებასაც ცდილობთ?

ერთ-ერთი ასპექტი, რის გაუმჯობესებასაც ვცდილობ, არის ჩემი მოთმინება. მე ვუყურებ ჩემი უცხოელი მეგობრების, გლობალ არტისტის – მიმი ჩოის ნამუშევრებს. ჩვენ ორივე 3D ილუზიურს ფეის არტს ვქმნით. მე ვაკბირდები დეტალებს მიმის ნამუშევრებში და მისი მოთმინება წარმოუდგენლად შთამაგონებს, რადგან უმეტესად 5,6 საათის მანძილზე გვიწევს სახეზე ხატვა. ამ ყველაფერს ნამდვილად სჭირდება მოთმინება.

რა პროფესიული გეგმები გაქვთ?

წინასწარ არ მიყვარს ხოლმე ჩემს გეგმებზე საუბარი, თუმცა, ვფიქრობ, ცხოვრების ამ a ეტაპზე ბევრად უფრო კრეატიული და შემართებით ვარ, ბევრ საინტერესო რამეს ვგეგმავ სამომავლოდ.