სტატისტიკის ეროვნული სამსახურის მონაცემებით, ჩვენი მოსახლეობის 15.6% სიღარიბის აბსოლუტურ ზღვარს მიღმა ცხოვრობს.
ეს მაჩვენებელი უკანასკნელ წლებში მცირდება, თუმცა იმავე პერიოდში საარსებო შემწეობის მიმღებთა წილი გაიზარდა. ეს ზრდა, შესაძლოა, გარკვეულწილად ასტაბილურებდეს აბსოლუტური სიღარიბის დონეს ქვეყანაში, თუმცა შემწეობის პროგრამა ვერ ჩაითვლება საკმარის მექანიზმად სიღარიბის აღმოსაფხვრელად.
ეს, უხეშად, ნიშნავს, რომ საქართველოში თითქმის ყოველი მე-6 მოქალაქე აბსოლუტური სიღარიბის ზღვარს მიღმაა.
ესე იგი, ყოველ მე-6 ადამიანს საერთოდ არ მიუწვდება ხელი ისეთ საბაზისო საჭიროებებზე, როგორიცაა:
- საკვები
- სუფთა წყალი
- სახლი
- წამლები
- ტანისამოსი
- განათლება
- ინფორმაცია და ა.შ.
თუკი, 2010 წელს აბსოლუტური სიღარიბის მაჩვენებელი 37%-ზე მეტი იყო, ამჟამად იგი 15.6%-მდეა შემცირებული. ეს მნიშვნელოვანი შემცირებაა.
მრუდი, რომელიც სიღარიბის აბსოლუტურ ზღვარს ქვევით მყოფი მოსახლეობის წილს ასახავს, სტაბილური შემცირებით ხასიათდება, – ცალკეულ წლებში ამოვარდნებს თუ არ ჩავთვლით.
