საქართველოში თუ ხელოვნება გამოკვეთილი და დაფასებული არ არის ეს ორი მიზეზით შიძლება ავხსნათ. პირველი მიზეზი ქვეყნის სოციალურ მდგომარეობაში უნდა ვეძებოთ. ქართველი მოსახლეობის უმრავლესობა საშუალოზე დაბალ ფენას ეკუთვნის, რაც იმას ნიშნავს, რომ ამ ხალხს არ აქვს საშუალება ისიამოვნონ თეატრებით, კონცერტებით, გამოფენებით თუ პოეზიის საღამოებით. მეორე მიზეზი უფრო უჩვეულოა – ქართველ ხალხში იმდენი ხელოვანი ადამიანი მოიძებნებნება… აქ ხელოვნების ნიჭი ჩვეულ სახედ არის ქცეული. ქართველი კაცი ბუნებით მომღერალი, მოცეკვავე, მოლექსეა. ამის დამტკიცება არ გაგვიჭირდება თუ გადავხედავთ ქართული ხელოვნების ისტორიას.
ამიტომ არის, რომ ჩვენში ძნელია ცნობადობა ამ მხრივ ადვილად მოიპოვო, რადგან ხელოვნება აქ აღარავის უკვირს. არადა ჩვენში დღესაც უამრავი ნიჭიერი ხელოვანი ადამიანია. ახალგაზრდები, რომლებიც ბავშობის ასაკიდან წერენ და მათი შემოქმედება საზოგადეობისთვის უცნობი რჩება. ამ რიცხვს მიეკუთვნებიან – ანა ლელაძე, მეგი ნარინდოშვილი, მარიამ ბახტაძე, თეკლა კობახიძე. ეს იმ ნიჭიერ ახალგაზრდათა მცირე ჩამონათვალია რომელებიც შესანიშნავ ლექსებს წერენ.
მათთვის ლექსები მათი სამყაროა სადაც თავიანთ ემოციებს ბოლომდე ცლიან. მუზა მათთვის მოჭარბებული ემოციაა ტკივილის ან სიხარულის დროს.
„არ ვიცი, მგონია, რომ მუზა ზღვარს გადასული ემოციაა, როცა რაღაც ძალიან გიხარია ან გტკივა. მეც, სწორედ ამ დროს შემომეწერება ხოლმე – ამბობს ანა ლელაძე „თბილისი თაიმსთან“ საუბრისას.
წერო როცა გიხარია ან რამე გაწუხებს ნიჭია, რომელიც უფლისგან არის ნაჩუქარი. გოგოებმა ლექსების წერა პატარა ასაკიდანვე დაიწეყეს. 3-4 წლის ასაკში, უკვე ჰქონდათ სურვილი დაეწერათ. სურვილი სხვადასხვა ემოციებიდან მოდიოდა, უფრო მეტად სევდისგან.
„ ჩემი პირველი ლექსი 3 წლის ასაკში დავწერე, როდესაც ვგრძნობდი, რომ აკლდა ჩემს სულს ბიძა, რმელიც გარდამეცვალა. მე მის სიყვარულში დაკარგული ვიყავი და უბრალოდ მაშინ ვერ ვიაზრებდი. ამ ლექსს დიდი მნიშვნელობა აქვს, რადგან მან წარმართა ჩემი დარჩენილი სიცოცხლის გეგმა“ – მეგი ნარინდოშვილი“.
ნამდვილი ლექსი, ადამიანის სულის გამოძახილია და ნამდვილი პოეტი სინამდვილეზე წერს. ის არ იტყუება ყალბი რითმებით. ჩვენი ახალგაზრდა პოეტების მიზანიც ეს არის საზოგადოებას ლექსით მიაწოდონ სიმართლე.
„ის ვინც სიმართლეს ამბობს! პირველ რიგში ესაა მთავარი, მწერალი იქნება ის თუ პოეტი, არა აქვს მნიშვნელობა. ის ვინც წერს მკითხველს არ უნდა ატყუებდეს“ – ამბობს მარიამ ბახტაძე.
დღეს საქართველოში, პოეზია მწერლობა და საერთოდ ხელოვნება ნაკლებ დაფასებული სფეროა. ჩვენი ქვეყანა სწორედ იმას უთმობს ნაკლებ ყურადღებას რაზეც ადამიანის ცნობიერება დგას. ამიტომაც წერენ დღევანდელი პოეტების უმრავლესობა იმ თემებზე, რომელიც ქვეყანას – რომანტიკის და ხელოვნების ნაკლებობამ მოუტანა.
„სამწუხაროდ დღეს პოეტები სულიერ და ფიზიკურ სიბინძურეზე, გარყვნილებაზე წერენ, რადგან ესაა ძირითადი პრობლემა“ – აღნიშნა თეკლა კობახიძემ.
მათ ლექსებში კი უფრო ბავშვური სიწრფელე და ჰუმანურობა იგრძნობა. ისინი წერენ რწმენაზე, სიყვარულზე, ბავშვობის ნოსტალგიაზე. თემეზე რომლებიც მათ დღეს უფრო მეტად აწუხებთ.
ახალგაზრდა პოეტები, კვლავ აპირებენ ლექსების წერას და პოეზიის საღამოების გამრთვას. მათი პირველი საღამო 16 ოქტომბერს გაიმართა და მაყურებლის დიდი მოწონება დაიმსახურა. „თბილისი თაიმსი“ მათ წარმატებას და შემდგომ წინსვლას უსურვებს.
21.10.14
თამარ გვირჯიშვილი
