გთავაზობთ თათული რობიტაშვილის წერილს:
,,მეუღლესთან დაშორების შემდეგ ხშირად ვისმენდი ნაცნობებისგან კითხვას: “ბავშვის გაჩენას აპირებ?” როცა გაკვირვებული და გაბრაზებული ვპასუხობდი აბა რას ვიზამთქო… მერე ისმოდა კომენტარები მარტო როგორ უნდა ზარდო, ყველაფერზე შენ მოგიწევს ნერვიულობა, პატარა გოგო ხარ არ გინდა ისევ გათხოვდე ? ბლაბლაბლა… დიახ მე პატარა გოგო ვარ და ყველაფერზე მე ვნერვიულობ, დიახ მე ვიბრვძვი იმისთვის რომ ჩემ შვილ საჭმელი ჰქონდეს… მე ვარ გოგო რომელიც ერთი თვის ორსული წამოვიდა მეუღლისგან… მე ვარ ის გოგო რომელმაც წამოსვლის დღეს გაიგო რომ ორსულად იყო და იმის მიუხედავად რომ მოდიოდა მაინც ყველაზე ბედნიერი იყო ახალი ამბით… მე ის გოგო ვარ ვინც მთელი გზა ლოცულობდა რომ 12 საათი მიკროავტობუსით მგზავრობის დროს ბავშვს არაფერი მოსვლოდა… მე ის გოგო ვარ ვინც მარტომ გაატარა ორსულობის 9 თვე. არ არსებობს იმაზე უფრო დიდი ცოდვა ვიდრე მკვლელის დაქირავება საკუთარი შვილის სიცოცხლის მოსასპობად… არ არსებობს მიზეზი რომელიც აბორტს გაამართლებს (გარდა იმ შემთხვევებისა როცა დედის და ნაყოფის სიცოცხლე ეჭვქვეშ დგება) !!! მე დღეს ბედნიერი დედა ვარ და ყველაფერს გავაკეთებ ჩემი შვილისთვის. ძნელია მარტოხელა დედობა,მაგრამ დარწმუნებული ვარ შვილის მკვლელი დედის სახელის ტარება უფრო ძნელი იქნებოდა ჩემთვის….“
