წმინდა ბარბარეს სახელობის ტაძრის დეკანოზი გურამ ჭარელაშვილი მოახლოებული ნათლისღების შესახებ ტელევიზია „ერთსულოვნებას“ ესაუბრა. მისი თქმით, საუფლო დღესასწაულები არ არის სტატიკური ისტორიული ფაქტები, პირიქით, მათი მიზანია, რომ ადამიანი, აქ და ამჟამად, ამ პროცესების მონაწილე გახადოს. დაბადების წიგნში ღმერთის მიმართვა „სადა ხარ, ადამ“ თითოეული ადამიანისგან დღესაც მოითხოვს პასუხის გაცემას. დეკანოზი ადამიანებს თვითრეფლექსიისკენ მოუწოდებს, რომ მათ შეძლონ საკუთარ სულში, საკუთარ ფიქრებსა და გრძნობებში ჩაღრმავება და განსაზღვრონ, თუ რამდენად გულწრფელია მათი დამოკიდებულება ღვთის მიმართ.
გთავაზობთ ამონარიდს მისი სიტყვებიდან:
„აი, ნათლისღების დღესასწაულზე რა მოხდა. იოანე ნათლისმცემელი ნათლავს სინანულის ნათლობით და რა არის აქ მთავარი? – შეინანეთ, რამეთუ მოახლოებულ არს სასუფეველი ცათა. თუ დავუკვირდებით ამ სიტყვებს, მონანიება ნიშნავს მენტალური აზროვნების ცვალებადობას. სადაც ღმერთია, იქ სასუფეველია. ამიტომ, მარტივად რომ ვთქვათ, ნათლისმცემელი ეუბნება ადამიანს (და ეს ახლაც ხდება): შეიცვალეთ აზროვნება, თქვენი სიმართლე გახდეს ზეციური სიმართლე; ძველი კაცი დატოვეთ და ახალი შეიმოსეთ.“
დეკანოზმა იოანე ნათლისმცემლის ის სიტყვებიც განმარტა სახარებიდან, სადაც მეუდაბნოე ადამიანებს მოუწოდებს, რომ უფალს გზანი განუმზადონ და მისი ალაგნი წრფელყონ.
„სად უნდა მოვიდეს უფალი, სად უნდა იშვას, სად უნდა შეგვეხოს? ეს გზა გადის ჩვენს გულზე, ჩვენს აზრზე, ჩვენს ფიქრებზე. აი, ამ აზრებს, ამ ფიქრებს, ამ სურვილებს სარეველა ბალახივით ამძიმებს ყოველდღიურობა, ყოფიერება, რომელიც უნდა ვეცადოთ, რომ გამოვხშიროთ და მივუშვათ უფალი ჩვენს გულთან. თუ ეს გზა არ იქნა თავისუფალი, შეუძლებელია, რომ უფალი შეგვეხოს – შეუძლებელია ძალისხმევის გარეშე. ადამიანის ყველა მოქმედება (ყველანაირი ურთიერთობა) ეკლესიასთან უკავშირდება იმას, რომ გული წმინდა დაბადოს და ის სიტყვა, რომელიც მოდის უფლისგან, ის სიტყვა გაიგოს.“
ინტერვიუში ყურადღება გამახვილებული იყო ნათლისღებისა და აღსარების საიდუმლოზე, ნათლიისა და ნათლულის ურთიერთობაზე, ასევე იმ ანგარებაზე, რაც ნათლიების მატერიალური ან სხვა ნიშნით შერჩევაში გამოიხატება. მამა გურამმა ისაუბრა იმაზეც, თუ რა დიდი მნიშვნელობა აქვს ცოდნას, სიყვარულს და რწმენას, და კიდევ უფრო მეტად, საკუთარი ცხოვრების წესით სხვისთვის მაგალითის მიცემას.
„შეუძლებელია მე თქვენ რამე შეგაყვაროთ, თუ მე არ მიყვარს. სიყვარულს ვერ აუხსნი, სიყვარული უნდა აჩვენო. რწმენას ვერ გადასცემ, შენ უნდა იწამო და შენი ცხოვრებით იწამებს ის ადამიანი. თუ უფალი ოდნავ შეგვეხო, ეგრევე იგრძნობს სხვა ამას, რომ ჩვენთან არს ღმერთი!“
მარიამ ქალებაშვილი
