ამგვარი დამოუკიდებლობის მქონე (უკეთუ სოფლად კეთილსაც ვხვრეტთ და ბოროტსაც), შეგვიძლია შევიძინოთ მართლმადიდებელი მსოფლმხედველობა, ესე იგი, მართლმადიდებელი თვალსაზრისი მთელს ცხოვრებაზე და არა ოდენ საეკლესიო საკითხებზე.
დღეს სამწუხაროდ, ფრიად გავრცელდა მცდარი აზრი, თითქოს მართლამდიდებლისთვის საკმარისი იყო ეკლესიაში სიარული და ჩვეულებრივი „მართლამდიდებლური საქმიანობა“ განსაზღვრულ ჟამს ლოცვა და პირჯვარის გადასახვა, დანარჩენ დროს კი სხვებივით ცხოვრება და, რამეთუ ცოდვას არა იქმს თანადროულ კულტურასა დ ყოფას სავსებით თანაზიარება. უკეთუ კაცმა უწყის მართლამდიდებლობის ძალია ჭეშმარიტი მართლამდიდებელი ქრისტიანის მოვალეობათა ძალი, უწყის, აგრეთვე, თანამედროვე მსოფლიოს მიერ ჩვენზე დაკისრებული მოვალეობათა და ტოტალიტარულ მოთხოვნათა რაობა, ადვილად შეამჩნევს ამ თვალსაზრისის სიმცდარეს: ვინც ყოველი დღის ყოველ ჟამს, ყოველ ცხოვრებისეულ სიტუაციაში მართლამდიდებელი არ არის, იგი საერთოდ არ არის მართლამდიდებელი.
ჩვენი მართლამდიდებლობა ოდენ ჩვენს რელიგიურ შეხედულებების სიზუსტეში კი არ ცხადდება, არამედ ჩვენს თითოეულ სიტყვასა და მოქმედებაში. უმრავლესნი ჩვენგანნი თითქმის ვერც გრძნობენ ქრისტიანულ პასუხისმგებლობას მათი საერისკაცო ცხოვრებისთვის. ხოლო რომელთა ჭეშმარიტი მართლამადიდებელი მსოფლმხედველობა შეუმოსია, ცხოვრების ნებისმიერ საკითხში მართლამდიდებელნი არიან. აქ ისმის კითხვა: როგორ შევძლოთ ყოველდღიურ ცხოვრებაში ჩვენი მართლამდიდებელი მსოფლმხედველობის გამოზრდა და განმტკიცება. საამისოდ უპირველესი და უსაჩინოესი გზაა მოუკლებელი ზიარება ქრისტიანული საზრდოს წყაროსთან, რასაც ეკლესია გვაძლებს გასანათლებლად და საცხოვრებლად. ესენია: ღმრთის მსახურება და წმინდა საიდუმლონი, საღმრთო წერილი, წმიდათა ცხოვრება, წმიდა მამათა თხზულებანი. ცხადია ჩვენი დონის შესაფერისი წიგნები უნდა ვიკითხოთ, საეკლესიო სწავლება კი ცხოვრებისეულ ვითარებათა შესატყვისად ვიხმოთ მაშინ მოიღებენ ისინი ნაყოფს, წარგვმართავენ და ქრისტიანებად გვაქცევენ.
მასალა ეკუთვნის
იღუმენ მამა გაბრიელ ჯიქიას
