“ფეისბუქის” გარეშე ცხოვრება ვერ წარმომიდგენია… თუ ისეთი რამე დავწერე, რომ არ მოეწონათ, ჩემი შვილიშვილი მირეკავს და მეკაპასება, მაგრამ…” – რას ჰყვება 93 წლის ბლოგერი

ვი­საც სო­ცი­ა­ლურ ქსელ­თან აქ­ტი­უ­რი კავ­ში­რი აქვს, შე­უძ­ლე­ბე­ლია არ იცო­დეს, ვინ არის ლა­მა­რა აბ­ჟან­და­ძე. 93 წლის ბლო­გე­რი მსოფ­ლი­ო­ში, ალ­ბათ, ერთ-ერთი უხუ­ცე­სი ადა­მი­ა­ნია, რო­მელ­საც სო­ცი­ა­ლურ ქსელ­ში რამ­დე­ნი­მე ათა­სი ფო­ლო­უ­ე­რი ჰყავს. მისი აზრი ყო­ველ­თვის სა­ყუ­რა­დღე­ბოა რო­გორც სა­ზო­გა­დო­ე­ბის­თვის, ისე მე­დი­ის­თვის. რო­გო­რი იყო ლა­მა­რა აბ­ჟან­და­ძის ცხოვ­რე­ბა ბლო­გე­რო­ბამ­დე და რო­გორ შე­იც­ვა­ლა მას შემ­დეგ, ქალ­ბა­ტონ ლა­მა­რას­თან ინ­ტერ­ვი­უ­დან შე­ი­ტყობთ:

– მოგ­ვი­ყე­ვით თქვენ­ზე, რო­გო­რი იყო ბავ­შვო­ბი­სა და ახალ­გაზ­რდო­ბის წლე­ბი?

– და­ვი­ბა­დე 1930 წლის 10 ოქ­ტომ­ბერს. ბავ­შვო­ბა თერ­ჯო­ლის რა­ი­ო­ნის სო­ფელ ზემო სი­მო­ნეთ­ში გა­ვა­ტა­რე. ხომ იცით, 30-იან წლებ­ში ყვე­ლა შიშ­ში ცხოვ­რობ­და, რეპ­რე­სი­ე­ბი იყო, ფაქ­ტობ­რი­ვად, ბავ­შვო­ბა არც მქო­ნია. მამა ტყი­ბუ­ლის რა­დი­ო­ში მუ­შა­ობ­და და სულ რამ­დე­ნი­მე დღით გა­მო­ას­წრო, მისი ყვე­ლა ამ­ხა­ნა­გი დახ­ვრი­ტეს. მერე და­ი­წყო ომი, ბავ­შვე­ბი და მო­ხუ­ცე­ბი შიმ­ში­ლით იხო­ცე­ბოდ­ნენ. დიდი გა­ჭირ­ვე­ბა გა­მო­ვი­ა­რეთ. ცოტა ამო­ვი­სუნ­თქეთ, როცა ომი დამ­თავ­რდა. 1947 წელს სკო­ლა მე­დალ­ზე და­ვამ­თავ­რე და უნი­ვერ­სი­ტეტ­ში უგა­მოც­დოდ ჩა­ვი­რი­ცხე მა­თე­მა­ტი­კურ ფა­კულ­ტეტ­ზე და მა­შინ­დელ დრო­ში გმი­რო­ბა ჩა­ვი­დი­ნე, იმ წელსვე დავ­ტო­ვე კომ­კავ­ში­რი. ამის გამო ლექ­ტო­რე­ბი ჩა­საფ­რე­ბუ­ლი იყ­ვნენ… უნი­ვერ­სი­ტე­ტის დამ­თავ­რე­ბის შემ­დეგ სო­ფელ­ში დავ­ბრუნ­დი და სკო­ლა­ში და­ვი­წყე მუ­შა­ო­ბა. საბ­ჭო­თა პე­რი­ო­დი ბავ­შვებ­მა გა­და­მა­ტა­ნი­ნეს, ისე ვუყ­ვარ­დი ყვე­ლაც, ახ­ლაც კი მეხ­მი­ა­ნე­ბა ბევ­რი. დი­რექ­ტო­რი მომ­ცემ­და ხოლ­მე რო­მე­ლი­მე ყრი­ლო­ბის გა­და­წყვე­ტი­ლე­ბას, რო­მე­ლიც მოს­წავ­ლე­ე­ბის­თვის უნდა გა­მეც­ნო, მე კი ამოვ­დებ­დი ჟურ­ნა­ლის ქვე­მოთ და ბავ­შვებს არ ვუ­კი­თხავ­დი. 28 წელი ვი­მუ­შა­ვე სკო­ლა­ში, პენ­სი­ა­ზე გას­ვლამ­დე. შემ­დეგ ჩემს შვი­ლებ­თან წა­მო­ვე­დი თბი­ლის­ში, ვერ გავ­ჩერ­დი სო­ფელ­ში მარ­ტო.

– იფიქ­რებ­დით, რომ ამ­ხე­ლა გა­მოხ­მა­უ­რე­ბა მოჰ­ყვე­ბო­და თქვენს პოს­ტებს და ასეთ პო­პუ­ლა­რო­ბას მო­ი­პო­ვებ­დით?

– ნამ­დვი­ლად არ ვე­ლო­დი, ვწერ­დი გულ­წრფე­ლად, რი­სიც მწამ­და და მა­ღელ­ვებ­და. მკაცრ პოს­ტებ­საც ვწერ­დი იმ თე­მებ­ზე, რაც ძა­ლი­ან მი­უ­ღე­ბე­ლი იყო ჩემ­თვის.

– რო­გორ შე­იც­ვა­ლა თქვე­ნი ცხოვ­რე­ბა ბლო­გერ ლა­მა­რა აბ­ჟან­და­ძის შექ­მნის შემ­დეგ?

– ძა­ლი­ან მსი­ა­მოვ­ნებს, ქუ­ჩა­ში რომ მცნო­ბენ. დიდ სიყ­ვა­რულს ვი­ღებ. რაც მთა­ვა­რია, ოჯახს მოს­წონს ჩემი ბლო­გე­რო­ბა, გვერ­დით მიდ­გა­ნან და მე­თან­ხმე­ბი­ან. გან­სხვა­ვე­ბუ­ლი ორი­ენ­ტა­ცი­ის ადა­მი­ა­ნებს რომ გა­მო­ვე­ქო­მა­გე, ჩემს შვი­ლიშ­ვი­ლებს გან­სა­კუთ­რე­ბით ეგ მო­ე­წო­ნათ. თუ ისე­თი რამე დავ­წე­რე, რომ არ მო­ე­წო­ნათ, ჩემი შვი­ლიშ­ვი­ლი გო­გო­ნა მი­რე­კავს და მე­კა­პა­სე­ბა. ასეთ დროს პოსტს არ ვშლი, თუმ­ცა კო­მენ­ტა­რებს ვა­მა­ტებ ხოლ­მე… გა­ნაგ­რძეთ კი­თხვა