“There’s a lesson hidden in everything. You just have to find it”- არვიცი, ვინ თქვა, ვის მოაფიქრდა, მაგრამ ამ სიტყვების სიმართლეს თითქმის ყოველდღე ვგრძნობ. ყოველდღე თუ არა დღეგამოშვებით მაინც. მაშინაც კი ვფიქრობ ამ სიტყვებზე, როდესაც ჩემს ცხოვრებაში უბრალოდ არაფერი ხდება. ამ სიტყვების გვერდით ყოველთვის არის კიდევ ფრაზა, რომელსაც სულ ვიმეორებ, ვიმეორებ, ვიმეორებ- უმიზეზოდ არაფერი ხდება ამ ქვეყანაზე. ფოთოლიც კი არ ვარდება ხიდან მიზეზისა და მიზნის გარეშე.
მეგობრის ბლოგი წავიკითხე დიდი გაქცევის თეორიაზე, თუ როგორ უნდა ადამიანს, რომ ერთ დღეს ადგეს და უბრალოდ გაიქცეს. აი ასე, უბრალოდ ადგეს და გაიქცეს, ზედმეტი სიტყვებისა და სენტიმენტების გარეშე. უბრალოდ იყოს მშვიდად, ცუდ ხასიათზე არ დგებოდეს, ან დგებოდეს, მაგრამ ძალიან იშვიათად. არასოდეს იყოს რაიმე უთანხმოების, გაუგებრობის ანდაც ურთიერთობების ცვლის მიზეზი. თუმცა, მოგეხსენებათ, რომ უნდა არ უნდა ადამიანი ყოველთვის ხმაურს, ქაოსს, ქარცეცხლს, ქარბორბალას, ტაიფუნს და კიდევ ვინ მოთვლის რამდენ “უბედურებას” ატარებს გულით. ძალიან ღრმად, გულის სადღაც მარიანის ღრმულივით ღრმა და მიმალულ ადგილას.
ადამიანი მექანიკური არსება არ არის.
ადამიანი ყოველთვის ვერ გათვლის რა, როდის და როგორ უნდა გააკეთოს (თუ ვერაგობითა და ქსელების ხლართვით არ არის შეპყრობილი და ჰობად თუ არ აქვს მელაკუდობა).
ადამიანი ცოცხალი არსებაა, რომელიც უშვებს შეცდომებს, ქმნის პრობლემას, იქმნის ისეთ გარემოს, როგორში ცხოვრებაც მას თავად უნდა. ფიქრობს, რომ მოეწონება და ამით კმაყოფილი იქნება.
კი, ეს ნამდვილად ასეა. თუმცა ადამიანს, ყველაფერთან ერთად, ან შეიძლება ხშირ შემთხვევაში ყველაზე მეტადაც, გაგება სჭირდება. გაგიკვირდათ რატომ მაინც და მაინც გაგება? ჩემი არა ღრმა, მაგრამ მოკრძალებული აზრით, ეს მისი ბუნებიდან არის გამომიდინარე. ჩვენ გვინდა, რომ ჩვენი ესმოდეთ.
არ აქვს მნიშვნელობა ვისთან ურთიერთობაში მოითხოვთ ურთიერთგაგებას. ის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი რამაა, სიყვარულის, სითბოს, სიკეთისა და მეგობრობის შემდეგ. იმ ყველაფრის შემდეგ, რის გარეშეც ადამიანი არაფერია და არც არასოდეს იქნება რაიმე. მნიშვნელობა არ აქვს ვინ გახდები, როგორი ეკონომიკური მდგომარეობა, როგორი მანქანა, სახლი და საოცნებო ვილა ექნება.
ყოველთვის, როდესაც ჩემს გარშემო რაღაც იცვლება, ვფიქრობ, რომ ამაში განსაკუთრებულ როლს ვთამაშობ. ხშირად, იმის, როლს, ვისაც არ უნდა , რომ რეალობა დაინახოს და გაანალიზოს რისთვის არის ეს ცვლილებები. კიდევ, იმ ადამიანის როლს, რომელსაც ვარდისფერი სათვალე უკეთია, იცის რომ სათვალეს ფერები ეცრიცება, მაგრამ ის არ იმჩნევს, რადგან უნდა, რომ ყველაფერი ძველებურად იყოს. ანდაც იმ ადამიანის როლს, რომელსაც …..
ეჰ, კიდევ რამდენი როლია, რამდენი ძნელად შესასრულებელი როლი, რომელიც ფიქრებს აგიშლის და გიკვირს, სად ჯანდაბაში ეტეოდა ამდენი ფიქრი? როგორ? ჩემთან? ჩემს თავში?
მოითმინეო-გეტყვის “რეჟისორი” – ცხოვრება.
მოითმინეო- გეტყვის შინაგანი ხმა.
მოითმინეო- გეტყვის ვარდისფერი სათვალე.
მოითმინეო- გეტყვის შენი ზოდიაქოს ნიშანი.
მოითმინეო- ვეტყვი ჩემს მეს.
პ.ს მოთმინების როლი ყველაზე კარგად შესასრულებელი როლი ყოფილა მეგობრებო!
ჟუჟკა ყანჩაშვილი
