წარმატებისა და მიზნების ასრულების ეტაპი ყველასთვის განსხვავებულად იწყება და ის სხვადასხვა ასაკს უკავშირდება. გააზრებულად თუ მის გარეშე, ჩვენ ვდგამთ პირველ ნაბიჯს ჩვენს ცხოვრებაში და მივყვებით მას.
ლუკა ჯიჯიეშვილს წინსვლის საკუთარი ამბავი აქვს. დღეს ის 17 წლისაა და წარმატების საკმაოდ მაღალ საფეხურზეა. მიუხედავად იმისა, რომ მას მომავალი პროფესია გადაწყვეტილი არ აქვს, საკუთარი თავი უკვე არაერთი მიმართულებით გამოსცადა. თავის მიღწევებსა და გამოწვევებზე ლუკა „თბილისი თაიმსს“ თავად უყვება.
17 წლის ასაკში გივი ზალდასტანიშვილის ამერიკული აკადემიის მოსწავლე ხარ. რა გააკეთე იმისთვის, რომ ამ შედეგისთვის მიგეღწია?
ამერიკულ აკადემიაში რომ ჩავაბარე, 13 წლის ვიყავი. არ მგონია, ამ ასაკში ვინმეს ცნობიერად ესმოდეს, რა ამბიცია აქვს და საერთოდ რისთვის შრომობს, რადგან რაღაც ბავშვური, შეუმდგარი წარმოდგენა გაქვს სამყაროზე და მხოლოდ დინებას მიყვები.
13 წლის ასაკამდე სულ ოლიმპიადებზე გავდიოდი, განსაკუთრებით დიდ ყურადღებას ვაქცევდი მათემატიკასა და ინგლისურს. ის უნარები, რაც ბავშვობაში გამომიმუშავდა, ჩემი მშობლებისა და წინა სკოლის მასწავლებლების დამსახურებაა. რა თქმა უნდა, წვლილი მეც მიმიძღვის ამ ყველაფერში, მაგრამ 13 წლამდე ბავშვი მაინც თიხასავითაა და ისეთ ფორმას მიიღებს, როგორსაც მიაჩვევ.
როგორც კი ზალდასტანიშვილში ჩავაბარე, მივხვდი, რომ თიხა ნელ-ნელა მყარდებოდა და მას ფორმას უკვე ვერც მშობლები შეუცვლიდნენ და ვერც – მასწავლებლები. აღმოვაჩინე, რომ უკვე ყველაფერი ჩემზე იყო დამოკიდებული – პატარა ბავშვივით აღარავინ შემიმოწმებდა დავალებებს და ვერც ვერავინ დამტუქსავდა ცუდ ნიშნებზე.
ახლა უკვე, სკოლა რომ დავამთავრე, ვხვდები, რომ კარგი გადაწყვეტილებები მიმიღია იმ რთულ ასაკში – The only way that I could have grown is the way I have).
რა სირთულეების გადალახვა მოგიწია ამ ეტაპამდე მოსასვლელად?
იყო ბევრი პრობლემა, რომელიც თან სდევს თინეიჯერობას. ბავშვობიდან რომ გამოდიხარ, შენი თვალსაწიერი ათასჯერ ფართოვდება: იქ მეგობრები არიან, სადღაც წვეულებაა, დავალებებიც გასაკეთებელი გაქვს, ზეგ ტესტი გაქვს ქიმიაში. წარმატება, ალბათ, ის კი არ არის, ამ ვარიანტებიდან რომელ ერთს აირჩევ – არამედ ის, თუ რომელს დააყენებ პირველ ფლანგზე და რომელს – მეორე ადგილას.
ამ ეტაპზე, რომელ უახლეს წარმატებებზე შეგიძლია საუბარი?
ამ ეტაპზე, ჩემი უახლესი, დიდი წარმატება ნიუ იორკის „ბარდ კოლეჯში“ სწავლის გადასახადის – 55 000 დოლარის 100% -იანი დაფინანსებით ჩაბარებაა.
ამერიკული უნივერსიტეტების სისტემა ძალიან განსხვავდება ევროპულისგან და, აქედან გამომდინარე, ქართულისგანაც. აპლიკაციის პაკეტს (ტრანსკრიპტს, GPA-ს, პერსონალურ წერილს, რეკომენდაციებს, ტესტის ნიშნებს და ა.შ.) 15-მდე უნივერსიტეტში აგზავნი. აქაური სისტემისგან განსხვავებით, საბოლოოდ, შენ კი არ ირჩევ უნივერსიტეტს, არამედ უნივერსიტეტი გირჩევს შენ.
ამ არაპროგნოზირებადი ეპიდემიოლოგიური სიტუაციის მიუხედავად, მაინც სულ მომავალზე მეფიქრება. სკოლა რამდენიმე კვირის წინ დავამთავრე და 7 აგვისტოს (წესით) უკვე ამერიკაში სწავლა უნდა დავიწყო.
ალბათ, გესმით, ძალიან რთულია ოჯახის, მეგობრებისა და მშობლიური ქალაქის უკან დატოვება. ვფიქრობ, მაინც ყველაზე რთული გზის არჩევით იზრდება ადამიანი ყველაზე მეტად.
რა მიმართულებით გეგმავ სწავლის გაგრძელებას?
უმეტესობა Liberal Arts კოლეჯებში ფაკულტეტის არჩევა მეორე წლის ბოლომდე შეგიძლია. ამ ეტაპზე, დაინტერესებული ვარ სოციოლოგიით, კულტურითა და ფსიქოლოგიით. როგორც უცხოელი ამერიკაში, საკუთარი კულტურისგან ბევრ განსხვავებას გადავაწყდები და სწორედ მათი შესწავლა მაინტერესებს. ბევრჯერ მიფიქრია, რა კულტურულ საყრდენებზე დგას საზოგადოება და, მათი კულტურიდან გამომდინარე, რისი თქმა შეგვიძლია თვითონ ინდივიდზე.
რა თქმა უნდა, ეს ორი წელი მაძლევს შესაძლებლობას, სხვა სფეროებიც გავსინჯო – იქნება ეს ეკონომიკა, სამართალი თუ საბუნებისმეტყველო მეცნიერებები. შეიძლება, სრულიად ახალი ინტერესის აღმომაჩნდეს – თვითონაც ბოლომდე არ ვიცი, სად ვიქნები 4 წელიწადში.
კიდევ რა ინტერესები გაქვს, რით ხარ დაკავებული?
ძალიან მიყვარს წერა, იქნება ეს მოთხრობები თუ ლექსები. ჩემი საკუთარი ბლოგიც მაქვს ინგლისურ ენაზე, რომელიც მეცხრე კლასში გავაკეთე. ვაფასებ ხელოვნების ნებისმიერ ფორმას, იქნება ეს ვიზუალური ხელოვნება, ცეკვა, მუსიკა თუ სხვა.
ამასთან, ძალიან მიყვარს ცხოველები. ვარ აქტიური ველოსიპედისტი და მიყვარს თბილისსა და ქალაქგარეთ სეირნობა – ალბათ, ესეც ხელოვნების სიყვარულში ითვლება.
ზოგადად, რას მიიჩნევ შენს ცხოვრებაში ყველაზე დიდ წარმატებად?
რატომღაც, ბევრისთვის წარმატება ძალიან მატერიალურია. ჩემთვის არც ამერიკაში 55 000-დოლარიანი დაფინანსების მოპოვებაა უდიდესი წარმატება და არც ის, რომ სხვა პრივილეგიები მაქვს სხვებთან შედარებით.
ჩემი ყველაზე დიდი წარმატება უბრალოდ ისაა, რომ დღეს მე ვარსებობ; ის, რომ ჯანმრთელი ვარ და ენერგიით სავსე; ის, რომ ვიცი, მხოლოდ ერთი წერტილი ვარ ამ სამყაროში და ამდენი რაღაც მაქვს სანახავი. და მაინც, მიუხედავად ამ უსუსურობისა, ულევი ამბიცია მაქვს, წავიდე სადღაც შორს და გადავლახო ჰორიზონტები.
ავტორი: მარიამ ტიელიძე
