გემოვნება ყველას განსხვავებული აქვს. ის, რაც მოსწონს ერთს, არ შეესაბამება სხვის განწყობებს. ბავშვობა ყველასთვის განსკუთრებული და გამორჩეულად დასამახსოვრებელი პერიოდია. Lafreeo კი უზრუნველყოფს, რომ ადამიანებმა ის მუდამ თან ატარონ. როგორ? ამის შესახებ “თბილისი თაიმსს” მისი დამფუძნებელი, თამარ ბენდელიანი ესაუბრა.
“ვფიქრობ, პროფესიით „არ უნდა დაიღალო“, ცოტა დრო ყოველ დღე უნდა გქონდეს ღიმილისთვის, სიცოცხლისა და სიკეთისთვის. სწორედ ამ სამ კომპონენტს აერთიანებს ჩემი მინანქრის სახელოსნო, სადაც დღეს მე ვმუშაობ და ვქმნი ულამაზეს ნაკეთობებს, ცოცხალსა და მოსაუბრეს”.
როდის გაჩნდა იდეა, ამ საქმიანობით დაკავებულიყავი?
თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ჩაბარებისას, როცა ვეუფლებოდი ჩემს პროფესიას, სინქრონულად დავიწყე მინანქრის შესწავლა (ხელოვნებას ჩემს ცხოვრებაში ყოველთვის გამორჩეული ადგილი ეკავა) და დღემდე ამ საქმეში ვარ ბოლომდე ჩაფლული.
რა გახდა იმის მოტივი, რომ ხელნაკეთი ნამუშევრები შეგექმნათ?
დღეს თითქმის ყველაფერი იყიდება ან გასაყიდად იქმნება.. და როცა ვხვდები ადამიანს, რომელიც ქმნის ისეთ რამეს, რაც მისი სულის გამოძახილია, თავისია, ვცდილობ. არ დავკარგო და მას, მის განვითარებას მუდამ ვუგულშემატკივრო. თავად ჩემთვის ეს ფაქტორი გახდა უმნიშვნელოვანესი სახელოსნოს საქმეებში. შემეძლო, ჩემი განათლების „გაყიდვით“ მეტად ადვილი და სტაბილური შემოსავალი მქონოდა, მაგრამ მე ეს გზა არ ავირჩიე, თუმცა, ეს არ ნიშნავს განათლების აუცილებლობის ვერდანახვას ჩემი მხრიდან, მეტიც.. წელს მეორედ ჩავირიცხე თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში და ახალ პროფესიას ვეუფლები. ვფიქრობ, ადამიანი არასდროს, არასდროს უნდა გაჩერდეს, ყოველთვის უნდა იყოს ახლის ძიებაში და არ დაივიწყოს განვლილი გზა.
როგორია მუშაობის პროცესი?
თავიდან არ ვიცოდი როგორ განმევითარებინა ეს საქმე, ბევრ სტატიას ვკითხულობდი, ლიტერატურას, ვეცნობოდი ადამიანებს სხვადასხვა სფეროდან და რჩევებსაც ვიღებდი. საბოლოოდ მივხვდი, რომ ჩემს შემთხვევაში წარმატების გასაღები ჩემი გულის ძახილია, რომელსაც კარგად უნდა დავუგდო ყური და მივყვე ნაბიჯ-ნაბიჯ, სხვა ყველაფერი თავისთავად გამოვა.
ნაკეთობებში ყოველთვის ჩანს შემქმნელის ხასიათი, სულიერი მდგომარეობა, აზრები, მისწრაფება. ჩემს შემთხვევაშიც ასეა. მიუხედავად შეკვეთებისა, მე მაინც ვახერხებ, გამოვნახო თავისუფალი დრო და შევქმნა ნაკეთობები ჩემი ხელწერით. მიყვარს წიგნები, პოეზია ბუნება და მისი თითოეული კომპონენტი აღფრთოვანებას იწვევს ჩემში. მე და ჩემი „ოქროსთმიანი“ ბიჭი – იოანე მცენარეებს ვაგროვებთ და ვუვლით, მას მათ სიყვარულს ვასწავლი, რადგან არ მეგულება ბუნებაზე შეყვარებული „ცუდი“ ადამიანი.
ნაკეთობებზე მუშაობისას გამადიდებელ ხელსაწყოს ვიყენებ, რადგან მინიატურულ ზომებშია გამოსახულებები.
რატომ, მაინცდამაინც, ზღაპრების გმირები?
ზღაპრების ილუსტრირება ლიტერატურის სიყვარულმა დამაწყებინა. ზღაპრის კითხვისას ადამიანი წყდება ყოველდღიურ საზრუნავს და გადადის სამყაროში, სადაც მატერიის კანონები ირღვევა. სამყაროში რომელიც ფერადია, სურვილებზე და ნატვრებზე აწყობილი, წარმოსახვით გამოკვებილი და ემოციურად აღსაქმელი.
ნაკეთობას ვქმნი და გამადიდებელი ხელსაწყოთი ვუყურებ თითოეულ დეტალს დაწყებული ტიხრებით დამთავრებული მინანქრის ფხვნილის გრანულებით და ვხვდები, რომ ჩემი საქმე ერთი დიდი ლამაზი ზღაპარია, ამ დროს სურვილი მიჩნდება ადამიანებსაც გავუზიარო ის სილამაზე ზუსტად ისე როგორც ჩემი თვალებით ვხედავ. ამ სურვილმა დამაწყებინა ფოტოების გადაღება, ფოტოგრაფია ჩემი მუშაობის განუყოფელი ნაწილი გახდა.
“თუ ატარებ ვაჟა-ფშაველას „შვლის ნუკრს“ გულით, ყოველთვის გაიხსენებ, თუ რა ლამაზია ბუნება, შვლის თვალით დანახული დედის ალერსი, როგორი მოსაფრთხილებელია ყველა ქმნილება.. შეხედავ ამ ყელსაბამს და შენში აუცილებლად გაჩნდება რაღაც, არ ვიცი, რა, მაგრამ ვიცი, რომ ეს რაღაც იქნება კეთილი და კარგი.. და ჩემი ბედნიერებისთვის ეს სავსებით საკმარისია. ამისთვის ვდგები ყოველ დღე და ჭრელ კაბებში გამოწყობილი, ყურსასმენებით კლოდ დებიუსის ნაწარმოებების ფონზე მივაბიჯებ სახელოსნოსკენ ..გზად გამუდმებულ ფიქრში; როგორ გადმოვცე განწყობა რომელიც ჩემშია”.
მასალა მოამზადა : მარიამ ტიელიძემ
