წინასაახალწლოდ შესაბამის დეკორაციებს ძალიან ბევრი ხელოვანი ქმნის. ამ უამრავ ნამუშევარს შორის არსებობს გამორჩეულებიც, თითქოს ძალიან უცხო და კრეატიულები. მათ შორის, ყველასგან განსხვავებულს ქმნის ნესტან ავალიანი. სათამაშოების დასამზადებლად ის იაპონურ ტექნიკას იყენებს. აქვს საინტერესო ისტორია და ყოველდღიურობა, რომელიც მის საქმიანობასთან არის დაკავშირებული. ამის შესახებ ნესტანი „თბილისი თაიმსს“ ესაუბრა.
ვარ თვითნასწავლი და რასაც ვაკეთებ, არსად მინახავს. „პინტერესტზე“ წავიკითხე იაპონური ტექნიკის შესახებ, “კიმეკომი”და”კინუსაიგა” და მოსვენება დავკარგე, მთელი ცხოვრება მინდოდა რაღაც დამეხატა და სულ მაწვალებდა ჩემი ფერადი სიზმრები.
ერთ დღეს ქუჩაში ვიპოვე ორი პენოპლასტი, მოვიტანე სახლში, დავჭერი ჩემი შვილის ძველი მაისურები და…გამომივიდაააა, ეს ისეთი ბედნიერება იყო, რომ მე დავხატე, აღარ გავჩერდი, იმის შემდეგ ვეძებ მასალებს, უფრო და უფრო საინტერესო იდეები მომდის თავში და ასე მივედი სათამაშოების გაკეთების იდეამდე. უამრავი საშობაო პოსტერი და ძველი მოსალოცი ბარათი დავათვალიერე და რისი დახატვაც შემიძლიაა – ისე, რომ ის ვინტაჟური, ძველი სული შევინარჩუნო, ისე გადამაქვს ბურთულებზე. ჩემს სახლში უამრავი ფერადი ქსოვილის ნაკუწები და ნაჭრებია. ვეძებ ყველგან, ყველა ახლობელმა იცის, რომ არ უნდა გადააგდოს ბავშვის ძველი მაისური, სანამ არ მაჩვენებს, რადგან იქნებ გამომადგეს.
როგორც ნესტანი აღნიშნავს, იმ ტექნიკით, რომელსაც ის იყენებს, საქართველოში სხვა არავინ ამზადებს. ამასთან, სამუშაო პროცესი ძალიან რთული, ამავდროულად, სასიამოვნოა.
ჩემი ნამუშევრები იმით არის გამორჩეული, რომ, ჯერ ერთი, არავინ არ ამზადებს საქართველოში მსგავსი ტექნიკით, მეორეც – საოცრად თბილია. ყველა, ვინც შეიძინა, მწერს, რომ ბავშვობას აგონებს და რომ სულ უნდა- ეფეროს და ხელში ჰქონდეს.
ძალიან რთული გასაკეთებელია, წარმოიდგინეთ – ყველაფერი ჯერ იხატება, შემდეგ ჭრილები კეთდება და იმ ჭრილებში მაგრდება ამდენი პატარა დეტალი. ძალიან დიდი ნებისყოფა სჭირდება, მაგრამ უდიდესი სიამოვნებით ვაკეთებ და შეიძლება, ისე დამათენდეს თავზე, ვერ გავიგო.
ამ დღეებში ტელეფონზე ზარებს ვერ ავუდივარ, არა მარტო საქართველოში, ევროპასა და ამერიკაშიც გავაგზავნე.
ნესტანის თქმით, ამავე ტექნიკით, ის ნახატებს ქმნის.
გარდა სათამაშოებისა, ამავე ტექნიკით მაქვს ნახატები შესრულებული. მე იმერელი ვარ და ჩემს იმერეთს ვხატავ, ჩემი ბავშვობის აივანს, ჩემს მოგონებებს. მაქვს ჩანთები.
ბოლოს, ცხოვრება მოულოდნელობებითაა სავსე, არასოდეს არ იცი სად მთავრდება და სად იწყება ახალი.
