“რომ მითხრა შატილში უნდა გავთხოვდე, გელა დაიაურს მივყვები მთაშიო, ხუმრობა მეგონა” – ქალი, რომლის ხმაც მთაში სულ იქნება: როგორ იხსენებენ თეონა ქუმსიაშვილს ტრაგედიიდან 12 წლის შემდეგ?

“მთა­ში გზა რომ იკე­ტე­ბა, უნე­ბუ­რად შიში გი­პყრობს, რა მოხ­დე­ბა, უცებ რომ გა­გი­ჭირ­დეს, ავად გახ­დე და ბარ­ში წას­ვლა დაგ­ჭირ­დეს. იცი, რომ ღვთის მეტი ვე­რა­ვინ და­გეხ­მა­რე­ბა. მხო­ლოდ მის იმე­დად ხარ დარ­ჩე­ნი­ლი. ასეთ დროს ლოც­ვა მეხ­მა­რე­ბა. ის მმა­ტებს სიმ­ტკი­ცეს და აღარ მე­ში­ნია მო­სა­ლოდ­ნე­ლი საფრ­თხის. ამი­ტო­მაც არის, რომ მთის ხალ­ხის რწმე­ნა გან­სა­კუთ­რე­ბით მძაფ­რია. მთა­ში გაზ­რდი­ლი ბავ­შვიც იმი­ტომ არის უფრო მგრძნო­ბი­ა­რე და მზრუნ­ვე­ლი, რომ ხე­დავს, რამ­ხე­ლა გან­საც­დე­ლის გა­და­ტა­ნა უწევთ უფ­რო­სებს. ბავ­შვე­ბის ხმა აცო­ცხლებს აქა­უ­რო­ბას და ეს ხმა არ უნდა მი­წყდეს არა­სო­დეს! მალე, ალ­ბათ, მათ ხმას ჩემი შვი­ლი­სა და შემ­დეგ უკვე შვი­ლიშ­ვი­ლის ხმაც შე­ე­მა­ტე­ბა. ჩვე­ნი სუ­ლი­ე­რი მწყემ­სის, პატ­რი­არ­ქის თხოვ­ნა, გამ­რავ­ლდი­თო, უნდა შე­ის­მი­ნონ ქარ­თვე­ლებ­მა”, – ეს სი­ტყვე­ბი მთის ბულ­ბუ­ლად წო­დე­ბულ, უკვე ან­გე­ლო­ზად ქცე­ულ თე­ო­ნა ქუმ­სი­აშ­ვილს ეკუთ­ვნის. 12 წლის წინ ხევ­სუ­რეთ­ში დატ­რი­ა­ლე­ბულ­მა ტრა­გე­დი­ამ მთე­ლი სა­ქარ­თვე­ლო შეძ­რა – ახალ­გაზ­რდა ქალი ორ მცი­რე­წლო­ვან შვილ­თან ერ­თად არაგ­ვმა წა­ი­ღო. მას შემ­დეგ დიდი დრო გა­ვი­და, თუმ­ცა თეოს ხმა დღე­საც ჩა­ეს­მის ყურ­ში ყვე­ლა იმ ადა­მი­ანს, რო­მელ­თაც მისი სიმ­ღე­რა უყ­ვარ­დათ.

დე­კა­ნო­ზი ალექ­სან­დრე (ბოლ­ქვა­ძე), თე­ო­ნა ქუმ­სი­აშ­ვი­ლის მო­ძღვა­რი: – მო­ძღვა­რი, რო­დე­საც მას­თან მრევ­ლი მო­დის, ძა­ლი­ან დიდ სი­ხა­რულს გა­ნიც­დის, მაგ­რამ არი­ან ისე­თე­ბი, რომ­ლე­ბიც გან­სა­კუთ­რე­ბულ ნუ­გეშს ანი­ჭე­ბენ მო­ძღვარს. ძა­ლი­ან მი­ხა­რო­და თე­ო­ნას ნახ­ვა. სულ ვფიქ­რობ­დი, რომ ეს გო­გო­ნა ბევ­რს მი­აღ­წევ­და და რა­ღა­ცას დიდს შექ­მნი­და.

გელა და­ი­ა­უ­რი, პო­ე­ტი, თე­ო­ნა ქუმ­სი­აშ­ვი­ლის მე­უღ­ლე: – ვინც იც­ნობ­და თეოს, ყვე­ლა იტყვის, რომ ეს იყო ადა­მი­ა­ნი გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი ხა­სი­ა­თი­თა და გა­მორ­ჩე­უ­ლი ხმის ტემ­ბრით. ხომ ხე­დავთ, რო­გორ უჭირს ადა­მი­ანს სო­ფელ­ში ცხოვ­რე­ბა, იქ სი­მარ­ტო­ვე­ში ყოფ­ნა, სა­დაც არც კო­მუ­ნი­კა­ცი­აა და არც კომ­ფორ­ტი, მაგ­რამ თეოს ჰქონ­და ისე­თი ბუ­ნე­ბა, რომ ზუს­ტად იქ იყო, სა­დაც სამ­შობ­ლოს ყვე­ლა­ზე მე­ტად უჭირ­და.

“მთა­ში ცხოვ­რე­ბა მძი­მე ტვირ­თი­აო, ამ­ბო­ბენ. არა, ქა­ლა­ქია ტვირ­თი. მძი­მე ტვირ­თია ათას­გვა­რი საც­დუ­რით და­ხუნძლუ­ლი. მთა კი სუფ­თაა, გი­ცავს. გულ­ში გი­ხუ­ტებს. საზ­რდოს გაძ­ლევს. თუმც გან­საც­დელ­საც გივ­ლენს, რომ არ და­ნელ­დე, არ მო­დუნ­დე, არ და­ე­ცე, რომ მუ­დამ გახ­სოვ­დეს ღმერ­თი”, – ამ­ბობ­და თეო ქუმ­სი­აშ­ვი­ლი.

დე­კა­ნო­ზი ალექ­სან­დრე (ბოლ­ქვა­ძე):

– ერთხელ მი­თხრა, შა­ტილ­ში უნდა გავ­თხოვ­დე, გელა და­ი­ა­ურს მივ­ყვე­ბი მთა­ში სა­ცხოვ­რებ­ლა­დო. ჯერ ხუმ­რო­ბა მე­გო­ნა. ვი­ფიქ­რე, ცოტა ხანს იქ­ნე­ბი­ან, ზა­ფხულ­ში, და მერე ჩა­მოვ­ლენ-მეთ­ქი. ჯერ ერთი შვი­ლი შე­ე­ძი­ნათ, მერე მე­ო­რეც… წლე­ბი გა­ვი­და და თეო სულ იქ იყო. სი­მარ­თლე გი­თხრათ, ეს გმი­რო­ბა იყო, როცა მთა­ში ასე ჭირს ცხოვ­რე­ბა და ამ დროს იქ რჩე­ბი სა­მუ­და­მოდ, ად­ვი­ლი არაა. მე ყვე­ლას­თან ვამ­ბობ­დი: იცით, მე მყავს მრევ­ლი, რო­მე­ლიც შა­ტილ­ში ცხოვ­რობს, ოჯახს უვ­ლის და სა­ქარ­თვე­ლოს კა­რიბ­ჭეს­თან უშიშ­რად დგას-მეთ­ქი. მე­ა­მა­ყე­ბო­და, ძა­ლი­ან მე­ა­მა­ყე­ბო­და.

ნინო ქუმ­სი­აშ­ვი­ლი, თე­ო­ნას ბი­ძაშ­ვი­ლი: – სა­ნამ ერ­თმა­ნეთს გა­იც­ნობ­დნენ, ვინც გე­ლას და თეოს იც­ნობ­და, ყვე­ლა ორი­ვეს ცალ-ცალ­კე ეუბ­ნე­ბო­და, იმ­დე­ნად ჰგავ­ხართ, რო­გორ არ იც­ნობთ ერ­თმა­ნეთ­სო, და აი, გე­ლას ორ­გა­ნი­ზე­ბულ ხევ­სუ­რულ სა­ღა­მო­ზე შედ­გა მათი შეხ­ვედ­რა. თეო და­პა­ტი­ჟეს, რო­გორც მთი­დან ჩა­მო­სუ­ლი მომ­ღე­რა­ლი…წა­ი­კი­თხეთ სრუ­ლად