ნიჭიერთა გადინება უკვე აღარაა ჩვენი ქვეყნისთვის უცხო პროცესი. ეს განპირობებულია ჩვეულებრივი ადამიანური, თუ პოლიტიკური ფაქტორებით, თუმცა სადაც ქართველი იქართველებს იქ პატარა სამშობლოს შემოიკრებს და არ დაივიწყებს. „თბილისი თაიმსი“ უკვე ტრადიციულად გთვაზობთ ნიჭიერ ქართველებთან ინტერვიუს, რომლებსაც სამშობლოდან შორს ახსოვთ საკუთარი ქვეყანა და ქართული იდეალები. ამჟამად ჩვენი სტუმარია გიორგი ნარიმანიძე, რომელიც თავის ძირითად საქმიანობასთან ერთად ნიუ-იორკის ქართულ თეატრშიც მოღვაწეობს.
გიორგი ნარიმანიძე: ამერიკაში 10 წლის წინ ჩამოვედი. 2004 წლის 9 სექტემბერს. ყველა აქ ჩამოსული ადამიანის ცხოვრება საინტერესოა, მათ შორის ალბათ ჩემიც. ჩამოვყევი სიყვარულს, ჩამოვყევი გოგონას, რომელიც ჩემამდე ჩამოვიდა საქართველოდან. თავდაპირველად ერთი თვით. საქართველოში ვმუშაობდი საკმაოდ კარგ სამსახურში. მშობლები, ნათესავები, სახლ-კარი ყველაფერზე უარი ვთქვი და ჩამოვედი აქ. დავიწყე ცხოვრების მოწყობა ნულიდან, როგორც იწყებს აქ მცხოვრები ადამიანების დიდი ნაწილი. იყო რთული დღეებიც, ძალიან რთული დღეებიც, მაგრამ შევეცდები მოკლედ ვთქვა თუ რა მდგომარეობაა დღეს.
ამჟამად ვმუშაობ ქალაქ ნიუ-იორკის საქალაქო სამსახურში, ტრანსპორტის სამინისტროში და კმაყოფილი ვარ. რთული და ძნელი გზა იყო სანამ ამ სამსახურს დავიწყებდი. ხუთ საათიანი გამოცდა გავიარე, ამის შემდეგ იყო სამი წელი ლოდინი, რომ გამოეძახათ. იყო რამდენიმე რთული ინტერვიუ და შემდეგ მოულოდნელი სამედიცინო შემოწმებები. მოგვიანებით კი ერთწლიანი გამოსაცდელი პერიოდი. მადლობა ღმერთს ეს პერიოდი გადავლახე და დღეს ტრანსპორტის სამინისტროში თითქმის ოთხი წელია ვმუშაობ.
როგორ დაუკავშირდა თქვენი საქმიანობა ნიუ-იორკის ქართულ თეატრს?
ორი წლის წინ ქალბატონმა ხათუნა იოსელიანმა აღმომაჩინა. დამირეკა და მთხოვა, რომ მივსულიყავი მის რეპეტიციაზე, რომელიც ნოდარ დუმბაძის ,,თეთრ ბაირაღებს“ დგამდა და დიდი სიამოვნებით დავესწარი რეპეტიციას, რომლის შემდეგაც გადმომცა სცენარი და მთხოვა გამცემლიძის როლისთვის გადამეხედა. გადავხედე და ცხრა თვეში სცენაზე ვითამაშეთ „თეთრი ბაირაღები“. ვფიქრობ, რომ ქალბატონმა ხათუნა იოსელიანმა გენიალურად გაართვა თავი ამ საქმეს. ბევრი რამ ართულებდა იმას, რომ გააკეთო ის რაც მან გააკეთა. პირველი და ყველაზე დიდი სირთულე ის იყო, რომ შეეკრიბა ამდენი მამაკაცი, რადგან ყველას გვაქვს სამსახური და თეატრთან სხვა ინტერესით არ ვართ დაკავებული გარდა სიყვარულისა და პატივისცემისა. ყველა სამსახურის შემდეგ მოდიხარ რეპეტიციებზე და მუშაობ დატვირთული მთელი დღე. ცოტას ისვენებ და ისევ რეპეტიციაზე მიდიხარ. ეს საკმაოდ რთულია. ასევე თავისებურად რთულია ერთი ქალისთვის ამდენ მამაკაცთან ურთიერთობა და მათში ჩადო ის, რაც არა მათ წარმოუდგენიათ, არამედ შენი ხედვა. ამას გარდა იყო ბევრი სირთულე რაც რეპეტიციების პერიოდს ართულებდა, თუმცა მან ძალიან კარგად გაართვა თავი ყოველივეს და ძალიან კარგი და თბილი სპექტაკლი დადგა.
გიფიქრიათ თუ არა სამშობლოში დაბრუნებაზე და თქვენი კარიერის აქ გაგრძელებაზე?
ეს ქვეყანა მაგნიტივითაა. განსაკუთრებით მიმზიდველია ბევრი რაღაცით, რასაც აქ ხედავ ადამიანი. მაგრამ არის ერთი რაც უნდა გაითვალისწინო. ეს ქვეყანა არაფერს მოგცემს ისე, თუ არაფერი წაგართვა. ბევრისთვის ეს არის სიყვარული, ეს არის ჯანმრთელობა, ოჯახის დანგრევა. ბევრისთვის კი მშობლები, რომლებიც ზოგჯერ საკუთარი შვილების უნახავნი მიდიან, რადგან ხშირად საბუთების გამო არ აქვთ საშუალება დატოვონ ქვეყანა იმის გამო, რომ შემდგომ აქ უკან დაბრუნების საშუალება აღარ მიეცემათ.
ძალიან რთულია, მაგრამ ამავე დროს აქ ბევრი რაღაცაა რასაც ადამიანი იძენ. მაგალითად ჩემთვის, როდესაც აქ ჩამოვედი 27 წლის ვიყავი და ყველანაირად ახლიდან დავიწყე ცხოვრება, როგორც მატერიალურად, ისევე გონივრულად და ნაწილობრივ სულიერად. საქართველოში დაბრუნების სურვილი რასაკვირველია მაქვს. რაც შეეხება კარიერის გაგრძელებას, ჩემი პროფესია ყოველთვის იყო დაკავშირებული ორ სხვადასხვა განხრასთან. ერთი ელექტროინჟინერიასთან და საქართველოში საკმაოდ კარგ თანამდებობაზეც ვმუშაობდი თელასში. რასაც ვაკეთებ აქაც საინჟინრო სამსახურთანაა დაკავშირებული. რომ დავბრუნდე ვფიქრობ, რომ შესაძლებელია ვიპოვო რაიმე შესაფერისი სამსახური. სურვილი მაქვს, მაგრამ რთულია, რომ აქ შევწყვიტო და თავიდან დავიწყო ყველაფერი.
რაც შეეხება სამსახიობოს პირველი ფილმი სადაც ვითამაშე 11 წლის ასაკში იყო. ეს იყო გიგა ლორთქიფანიძის ,,წიგნი ფიცისა“ . მას შემდეგ იყო პატარ-პატარა როლები. ჩემი მეგობრები არიან ადამიანები, რომლებიც მოღვაწეობენ კინოს და თეატრის სფეროში. ერთ-ერთი იყო მოკლემეტრაჟიანი ფილმი „დილის რომანსი“ ვახტანგ გუნცევ-გაბაშვილთან ერთად. პატარა ფილმი, რომელმაც დიდი წარმატება ჰპოვა ძალიან ბევრ ფესტივალზე. ამ ფილმის გადაღება 1996 წელს დავამთავრეთ და იქ ვითამაშე მთავარი როლი მუსიკოსის. შემდეგ კი უკვე აქ გავაგრძელე. ამ მხრივ არ ვფიქრობ, რომ ჩემგან, როგორც მსახიობის დიდი სახე შედგება.
რა ხელშეწყობა გჭირდებათ იმისათვის, რომ ის საქმე რასაც ამერიკაში აკეთებთ საქართველოში გააგრძელოთ?
თუ სახელმწიფოზეა საუბარი, მას იმდენი აქვს საფიქრალი სახელმწიფოზეც და ხალხზეც, იმ ხალხზე, რომლებიც ცხოვრობს საქართველოში, ალბათ თითქმის გამორიცხულია სახელმწიფომ შეძლოს რამის გაკეთება იმისათვის, რომ ჩვენ აქედან წაგვიყვანოს. იქიდან გამომდინარე, რომ საქართველოში ძალიან ბევრია ადგილობრივებისთვის გასაკეთებელი. თუ იმაზეა საუბარი, რა ხელშეწყობა იქნებოდა სასარგებლო ჩვენთვის, ჩემს კონკრეტულ მაგალითზე ვიტყვი, რომ არ დავიწყო სხვებზე საუბარი. პირველი ესაა სამუშაო ადგილი. საინტერესოა ადამიანი ცხოვრობდე აქ და ბინას აშენებდე ან სახლს ყიდულობდე იქ, ისე რომ არც იცოდე წახვალ თუ არა უკან. აქ ცხოვრობენ ადამიანები, რომლებიც არ არიან დარწმუნებულები დაბრუნდებიან თუ არა თავის ქვეყანაში, მაგრამ აქედან ყიდულობენ სახლებს, აშენებენ დაჩებს. ალბათ ყველას აქვს სახლი, რომ იქ ჩავიდეს და იცხოვროს. ძირითადი ხელის შეწყობა კი იქნებოდა სამუშაო ადგილი, ისე, რომ ადამიანი ჩავიდეს და არ გაუჭირდეს პირველი, საწყისი პერიოდი. ალბათ სტაბილურობა, ესაა რასაც მე პირადად ვუყურებ. როცა იგრძნობ, რომ ქვეყანა სტაბილურია ამის გრძნობა ჩვენთვის უკვე დიდი ბიძგი იქნება, რომ დავბრუნდეთ.
როგორ შეაფაებდით ამერიკიდან ქართულ კულტურას?
ქართული კულტურა არც თუ ისე ცუდ მდგომარეობაშია. რამდენადაც წელიწადში ერთხელ ჩამოვდივარ ვხედავ პროგრესს კინოთეატრებსა თუ თეატრებში. ეს აღარ არის 1996-2000 წლები, როდესაც მსახიობები ლოთობდნენ და აღარაფერს ვიტყვი სხვადასხვა საქციელებზე, რომელსაც ნებსით თუ უნებლიედ ჩადიოდნენ. ვფიქრობ რომ ნელ-ნელა, ძალიან ცუდ შედარებას ვიტყვი მსახიობი, რომელსაც კბილის ჩასმის საშუალება არ აქვს, ეს ცოტა საცოდაობაა. ახლა ის პერიოდი მოვიდა, როდესაც მსახიობი საკუთარ თავზე, გარეგნობაზე, პროფესიონალიზმზეც უფრო ფიქრობს. ამას სარეკლამო როლიკების მომრავლებამ, სხვადასხვა კომერციულმა შეკვეთებმაც შეუწყო ხელი. ხელოვნება ყოველთვის ხელოვნებაა.
ადევნებთ თუ არა თვალყურს საქართველოს პოლიტიკურ პროცესებს?
სამწუხაროდ სამსახურში არ მაქვს საშუალება, რომ ჩავრთო ტელევიზორი და ვუყურო, მაგრამ არის ერთი რამ რამაც ბევრჯერ განცვიფრებამდე მიმიყვანა. ინფორმაციას ყურსასმენის საშუალებით ვუსმენ. თვალდახუჭული ტელეფონით ვუსმენ საინფორმაციო გამოშვებას ეს იქნება ,,რუსთავი 2“ თუ რომელიმე სხვა არხი. საინტერესო ისაა, რომ რომელ მხარესაც არ უნდა მოვუსმინო თვალდახუჭულმა, ჩემი აზრია, რომ ყველა თავისებურად მართალია. ერთს მოუსმენ და იტყვი, რომ ესენი არიან მართლები, რამდენიმე წუთში მოუსმენ მეორე მხარეს და გაამართლებ იმათ. არ არის ჩემთვის პოლიტიკა. უბრალოდ მაინტერესებს და მინდა ვიცოდე საიდან უბერავს ქარი, მაგრამ უფრო რთულდება და იხლართება ყველაფერი. პოლიტიკა საინტერესოა, მაგრამ მასში ჩართვას არ ვისურვებდი.
რას გეგმავთ სამსახიობო ხელოვნებაში და აპირებთ თუ არა ახალ სპექტაკლებში მონაწილეობას?
ამჟამად რამაზ ზურაბაშვილი, ნიჭიერი ქართველი რეჟისორი მუშაობს სპექტაკლზე ირაკლი სამსონაძის ,,კლინიკური ქორწინება“ და მან მთხოვა მეთამაშა ერთ-ერთი მთავარი როლი. როდესაც ეს პიესა წავიკითხე ძალიან დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა ჩემზე. უსაზღვრო იუმორი, უსაზღვროდ შეკრული, მარტივად გადმოცემული და ძალიან საინტერესო. დიდი მადლობა ბატონ ირაკლის ამისთვის. რამაზმაც ბევრი რამ ისე გააკეთა და ისე გადმოგვცა სათამაშოდ, რომ უფრო მეტად საინტერესო გახადა. ასე, რომ რაც შეეხება გეგმებს დიდი სურვილი მაქვს ეს სპექტაკლი, რომლის რეპეტიციებიც ახლა მიმდინარეობს იმედი გვაქვს, რომ მალე გამოვა და ეს უკვე მეორე იქნება აქ, ნიუ-იორკის ქართულ თეატრში. მინდა აღვნიშნო, რომ ნიუ-იორკის ქართული თეატრი არის ბატონი ვიქტორ და ქალბატონი ლიკა სირელსონების ჩამოყალიბებული. ვიქტორ სირელსონი არის ამერიკელი, რომელსაც ყავს ქართველი მეუღლე, შესანიშნავი პიროვნება. ეს კაცი ძალიან ბევრ ქართველს დახმარებია. მან და მისმა მეუღლემ შექმნეს პატარა ქართული კულტურული ცენტრი ნიუ-იორკში, რომელიც აერთიანებს საყმაწვილო ტელევიზიას, ბავშვთა თეატრს, ნიუ-იორკის ქართულ თეატრს, არის ქართული ცეკვის, ენისა და ლიტერატურის, ისტორიის კლასები და საერთოდ ვფიქრობ, რომ ძალიან ბერვ და კარგ საქმეს აკეთებენ ისინი.
რას ეტყოდით თქვენს მეგობრებს, მოქალექეებს ამერიკიდან?
ძალიან ძნელია, რომ მეგობრობა ათი წელი ინახო. საქართველოში მეგობრები დარჩნენ არც თუ ისე ცოტანი, მათ შორის ალბათ მეც ბევრი მაქვს დაშავებული იმიტომ, რომ ვერ ვეკონტაქტებოდი ისე ხშირად. ყველაფერს ჭირდება კვება. სიყვარულს, მეგობრობას, ყველაფერს, ეს ერთ-ერთი არის ის, რომ ურთიერთობა და შეხება გქონდეს. როდესაც აქ ხარ ძალიან ძნელია, რომ ეს გააკეთო. ნაწილობრივ ერთმანეთის ხელის შეწყობით ვიღაცეებთან გამომივიდა, სამწუხაროდ რამდენიმე დაიკარგა, მაგრამ პატივისცემა და სიყვარული ყოველთვის დამრჩება. ზოგადად კი ყველას მოვიკითხავდი პატივისცემით და დიდი სიყვარულით და ვეტყოდი იმას, რომ ყოველთვის ვიყავი და დავრჩები ქართველად.
ბოლოს კი მინდა ასეთი აზრი ვთქვა, რომელიც გულში მაქვს, რომ შორიდან სამშობლოს სიყვარული ძნელია და ამავდროულად ადვილი. არ ვიცი როგორ გამიგებთ ამას, მაგრამ ასეა. მიყვარს ჩემი ქვეყანა, ჩემი ხალხი, იმედი მაქვს რომ მე და ჩემი შვილები ერთ დღეს აუცილებლად დავბრუნდებით საქართველოში. ქვეყანაში, რომელმაც გვშვა ჩვენ და ქვეყანაში, რომელიც ძალიან გვიყვარს.
03.07.14
გიორგი ჩუბინიძე
