ჩაბნელებულ დერეფანში გზას ბატონი კობა გვინათებდა. ჩვენი სახის გამომეტყველებიდან გამომდინარე კი შიგადაშიგ კომენტარს აკეთებდა „ნამდვილად რთულია, ხელის შევლება სჭირდება, თუმცა კი ამისთვის ფინანსები არ გაგავაჩნია. მსურველი უამრავია, ადგილი კი ცოტა. დანარჩენი კორპუსები გაცილებით უკეთესი იყო, უფრო მეტ ადამიანსაც იტევდა თუმცა ჩვენ აღარ გვეკუთვნის.“ 
1975 წელს, ივანე ჯავახიშვილის თბილისი სახელმწიფო ინივერსიტეტის სტუდენტურ ქალაქში სტუდენტებისათვის განკუთვნილი 5 შენობა იყო. ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრომ მათ ჯერ ორი კორპუსი ჩამოართვა, 2011 წელს კი მესამე კორპუსიდან სტუდენტები გამოასახლა და დევნილებს დაუთმო. საცხოვრებელში სულ 200 ოთახია. თითოეულში მხოლოდ ორი ადამიანის მოთავსება შეიძლება. სტუდენტურ საცხოვრებელში მოხვედრა არც თუ ისე მარტივია თუ გავითვალისწინებთ ოთახების რაოდენობასაც. ძირითადად, უნივერსიტეტი ცდილობს დააკმაყოფილოს სოციალურად დაუცველის სტატუსის მქონე სტუდენტები. შენობაში შესვლისას არც თუ ისე სასიამოვნო გრძნობა გეუფლება ჩაბნელებული, ნესტიანი დერეფანი, საღებავგადასული კედლები, ჩამონგრეული ჭერი, რომელზეც მკვეთრადაა დატოვებული წყლის ნაკვალევი. როგორც ჩანს 1975 წლის შემდეგ აქ უკეთესობისაკენ თითქმის არაფერი შეცვლილა. „ადრე უარესი სიტუაცია იყო, ფანჯრებიც კი არ გვქონდა.“ – დასძინა ბატონმა კობამ. მინდოდა გამერკვია ჰქონდათ თუ არა სტუდენტებს ბიბლიოთეკა, გასართობი ადგილი, მაგრამ შენობის ინტერიერის ნახვისა და პირობების გაცნობის შემდეგ მივხვდი, რომ უადგილო იქნებოდა ჩემი შეკითხვა.
„3 წელია განაცხადს ვწერ და წელს, როგორც იქნა, დააკმაყოფილეს მოთხოვნა , სულ რაღაც სამი კვირაა გადმოვედი, მომწონს გარემო, ერთი დიდი ოჯახი ვართ. ყველანი გავიცანი, თავს აქ უსაფრთხოდ ვგრძნობ. რა თქმა უნდა, მოუხერხებელია, როდესაც მთელ სართული ერთი სველი წერტილით სარგებლობს .“– ამბობს მესამე კურსელი მარიამ ქუხელაშვილი.
სტუდენტებს გათბობა ელექტრო ღუმელით უწევთ, საჭმელსაც თავიანთ პატარა ოთახებში შეძლებისდაგვარად მოწყობილ სამზარეულო კუთხეში აკეთებენ. ზოგიერთს საკუთარი ხარჯებით მიაქვს მაცივარი სარეცხი მანქანა პირობების გასამარტივებლად. სტუდქალაქში ერთი თვის საფასური 30 ლარია, რაც კომუნალურ გადასახადებსაც ითვალისწინებს. აქ ყველა ოთახი ერთნაირია, ყველაფერი ერთმანეთის ფორმას იმეორებს იმ რამდენიმე ნათურის მსგავსად, რომელებიც გრძელი დერეფნების ცენტრში ჰკიდია და მონდომებით ცდილობენ, მათი მოვალეობის შესრულებას, ცდილობენ ყველაფერი გაანათონ თუმცა ცუდად გამოსდით. 
ზოგიერთი სტუდენტისთვის ისევე როგორც მარიამ ქობალიასთვის ყველაზე მნიშვნელოვანია ის ფასი, რომელსაც ისე იხდის, რომ ვერც ხვდება, ძალიან მოსწონს ის სამეგობრო წრე, რომელიც ამ ორი წლის განმავლობაში შეიძინა. თვლის რომ იმ პატარა პრობლემებს ვეღარც ხედავს მისთვის ეს გარემო მეტისმეტად მშობლიური გახდა.
„მაქსიმალურად ვცდილობთ მოვიძიოთ ფინანსები, გავარემონტოთ ორივე კორპუსი და გავუუმჯობესოთ საცხოვრებელი პირობები სტუდენტებს. იმედი მაქვს, რომ ამას ძალიან მალე მოვახერხებთ “– განაცხადა მატერიალური რესურსების მართვის დეპარტამენტის სტუდქალაქის მმართველმა და კომისიის თავმჯდომარის მოადგილემ – ბატონმა ზაზა წაქაძემ. მიუხედავად სიდუხჭირისა და არცთუ ისე კარგი პირობებისა, თითოეულს უყვარს საცხოვრებელი, რადგან მათ აქ ერთმანეთი ჰყავთ და თვლიან, რომ ყველაზე მნიშვნელოვანი ის ადამიანური ურთიერთობებია, რომელსაც საცხოვრებელი სთავაზობს თითოეულს.
ემოციურად დატვირთულმა დავტოვე საცხოვრებელი. ყველაფერს ხომ ორი მხარე აქვს. მე აქ იმდენივე დადებითი დავინახე, რამდენი უარყოფითიც. წარმოვიდგინე, ყოველ საღამოს ამდენი განსხვავებული პროფესიის სტუდენტი ერთად, მხიარულება, გართობა, ინტელექტუალური პოლემიკა, სტუდენტური ამბები, თუმცა კი გამახსენდა, რომ ის ჩაბნელებული დერეფანი ნაკლებად იძლეოდა მხიარულებისა და ერთად შეკრების საშუალებას. უსიტყვოდ განვაგრძე გზა იმ ახალდაგებულ „ასფალტზე“, რომელიც ერთ–ერთ ნათელ წერტილად ითვლებოდა დანგრეული სტუდენტური საცხოვრებლის ფონზე.
