სამყარო საოცრად შეიცვალა. ბაღებისა და სკვერების ნაცვლად ყველგან ავტოსადგომებია. ბუნების წიაღიდან ადამიანი მრავალსართულიანი შენობების ტყვეობაში აღმოჩნდა; ქიმიური წარმოების ნარჩენები პირდაპირ მდინარეებში ჩაედინება… ჩვენ კი რატომღაც გვიკვირს, რატომ აღარ არის ადამიანი დღეს ისეთი ჯანმრთელი, როგორიც, თუნდაც, გასულ საუკუნეში იყო. საინტერესოა, რამდენად გრძნობს ადამიანი თავს ქვეყნის, სამყაროს, ბუნების პატრონად და თუ გრძნობს, რაში გამოიხატება ეს?!. ხშირად გვესმის „ოხ, ეს ახალი თაობა, სულ დაკარგეს ზრდილობა, აი ჩემს ახალგაზრდობაში…“ და მსგავსი ფრაზები. რეალურად პრობლემა თაობათა ცვლაში არ არის, პრობლემა შინაგან დამოკიდებულებასთან ერთად აღზრდა და გაუნათლებლობაა.
ყველა ადამიანი ინდივიდია, თითოეულს განსხვავებული ხედვა და მოსაზრებები აქვს ნებისმიერ საკითხთან დაკავშირებით. დაზიანებული ინვენტარი სკოლებში, დაგლეჯილი სავარძლები საზოგადოებრივ ტრანსპორტში, დამტვრეული და განადგურებული საბავშვო ატრაქციონები პარკებში… დარწმუნებული ვარ, ყოველ დილით გხვდებათ ზემოთხსენებულიდან ერთ–ერთი მაინც. თქვენ, რა თქმა უნდა, არ მოგწონთ, მაგრამ არც აპროტესტებთ „მე რა შემიძლია?“ დამოკიდებულებით.
სწორედ ამ თემას ეხმიანება ფეისბუქის პოსტი, რომლის წაკითხვაც ადამიანს ბევრ რამეზე დააფიქრებს: „დღეს ავტობუსში ჩემ გვერდით ადგილს იკავებს საოცარი კულტურის მფლობელი მდედრი არსება (პირდაპირი მნიშვნელობით), ცოტახანში ემზადება ჩასასვლელად, კუთვნილ ბილეთს იღებს, სკამზე ტოვებს და ჩადის ისე, ვითომ არაფერი მომხდარა. ამ დროს, გაოგნებული მე ვიღებ ამ ნაგავს და ჯიბეში ვიდებ, უნდა გენახათ როგორი სახით გამომხედა და დამამცირებელი ტონით მომაძახა ჩასვლამდე – “მენაგვე ხარ?” აქ არ დამთავრდა ყველაფერი წინ ბიჭი ზის და მეუბნება ბილეთი არ გქონდა და იმიტომ აიღე? ვ ა ი“ – წერს სალომე ტატიშვილი. „დავიბენი, ვერ მივხვდი რას მეუბნებოდა ის ქალბატონი. გაოცებული ვიჯექი რამდენიმე წუთით ისე, რომ პასუხის გაცემაც ვერ მოვახერხე, შემდეგ კი, ახალგაზრდამაც შემამკო, მაშინ როდესაც საკუთარი ბილეთი უკვე ჯიბეში მქონდა,“ – ამბობს სალომე ჩემთან საუბრისას.
ასეთ მომენტებში ყოველთვის მახსენდება ცნობილი მულტიპლიკაციური სერიალის, „სიმპსონების“ დახურვის მოთხოვნის ისტორია. ადამიანთა დიდი ნაწილი მოითხოვდა ამას, რადგან თვლიდნენ, რომ ბარტ სიმპსონი (შვილი) ცუდ მაგალითს აძლევდა ამერიკელ ბავშვებს. პროდიუსერებმა, ჩემი აზრით, სრულიად ლოგიკური პასუხი გასცეს – იმისთვის, რომ თქვენი შვილი არ ჰგავდეს ბარტ სიმპსონს, საჭიროა, რომ თქვენ არ ჰგავდეთ ჰომერ სიმპსონს (მამა).
კითხვაზე თუ რას ფიქრობს ახალგაზრდობა, რამდენად გრძნობენ ისინი გარემოსადმი მათი მოვალეობის შესრულების აუცილებლობას და რა პრობლემას ხედავენ საზოგადოებაში ანი ცაბაძე ამბობს „საზოგადოება ყოველდღიურად უფრო და უფრო მაოცებს, მაგრამ ის რაც მეტროს ერთ–ერთ ვაგონში ვნახე, ყოველგვარ მოლოდინს აჭარბებს, პეპსის ქილა მიმალული სკამის ქვეშ. არ ვიცი რამდენმა ადამიანმა გაუარა გვერდი, რამდენმა შეამჩნია ან სულაც მე პირველად ვნახე მსგავსი სანახაობა, მაგრამ მე ავდექი, უბრალოდ ავიღე და პარკში ჩავდე რომ გადამეგდო. შევამჩნიე ხალხის გაოცებული თვალებიც, დიახ მე მინდა ვიყო მაგალითი! მაგალითი იმის, რომ ჩვენს უნდა გავსუფთავდეთ! ჩვენ უნდა შევიცვალოთ დამოკიდებულება. მე მსურს, გარემო, სადაც მე გადავაადგილდები, იყოს სუფთა!“
მსგავსი შემთხვევები ყოველდღიურად ხდება. მახსენდება ნორვეგიელ ტურისტად გასაღებული ქართველი ოთო კობახიძე. ადამიანი, რომელმაც გერგეთზე ორი ტომარა ნაგავი მოაგროვა და ურნაში გადაყარა.“ მიხარია, თუ მე და ჩემმა დამ შევძელი ავალაპარაკეთ საზოგადოება იმ საკითხზე, რომ უკიდურესად დანაგვიანებულ გარემოში ვცხოვრობთ და რომ ეს და ჩვენი ბუნებისადმი დამოკიდებულება, სრულებით შესაცვლელია,“ – ამბობს ოთო. ის ასევე საუბრობს იმ თემაზე, რომ საზოგადოებისთვის მსგავსი ჰუმანური ქმედება საოცრებასთან ასოცირდება და აუცილებლად სხვა ეროვნების უნდა იყო, რომ მსგავსი ქმედება ჩაიდინო. ასევე დასძენს, „გარემოზე ზრუნვის სურვილი, ნებისმიერი ქვეყნის მოქალაქეს შეიძლება გააჩნდეს. ბევრ ჩემ თსუ-ელ მეგობარს უთრევია სხვების დაყრილი დაგავი და უახლოეს დასახლებულ პუნქტამდე, კილომეტრები ზურგზე მოკიდებული ნაგვით უვლია.“ რა თქმა უნდა, არსებობენ ასეთი ადამიანები, ადამიანები, რომლებიც მოხუცი ქალბატონის მსგავსად პოლიეთილენის პარკით ქუჩაში დაყრილ სიბინძურეს აგროვენებ ამ ფაქტის თვითმხილველი თავად გავხდი, საზოგადოებრივი ტრანსპორტიდან ვარკვირდებოდი და მეც გამიკვირდა, გავოცდი და მივხვდი, რომ თურმე ასეთებიც შეგვიძლია ვიყოთ. ასუფთავებენ ქალაქს, თუმცა ისინი „მენაგვეები“ არ არიან.
მარიამ ფანჩულიძე
