ხანდახან მეკითხებიან რა არის ყველაზე რთული, რისი გაკეთება არ რიყვარსო. ამ კითხვაზე თავიდან დოსტოევსკი მახსენდებოდა ხოლმე – თუ გინდა ადამიანი დასაჯო ყველაზე საშინელი სასჯელით, მაშინ მიეცი მას სრულიად უსარგებლო, არაფრის მომცემი სამუშაო. ამ ბოლო დროს მგონი აზრი შევიცვალე. ყველაზე რთული, დამღლელი, მომაბეზრებელი ადამიანებთან ურთიერთობაა. თან გაითვალისწინეთ, ასოციალური ტიპიც არ ვარ. ამ ადამიანებში ახლობლებს, მეგობრებს არ ვგულისხმობ, პრობლემა არც ემოციები, უმეგობრობა ან სოციალური ქსელები, ხშირად აბრალებენ ხოლმე, ურთიერთობებს აფუჭებსო, არ გახლავთ. მე იმ ადამიანებს ვგულისხმობ, რომელთან ურთიერთობა გვაქვს მათი სამსახურიდან, პროფესიიდან გამომდინარე, ანუ სამსახურეობრივ ჭრილში.
ჩემი ამჟამინდელი სამსახურიდან გამომდინარე, კვირაში რამდენიმე სრულიად ახალ ადამიანთან მიწევს ურთიერთობა. მხვდებიან დადებითებიც, მაგრამ ისეთებიც, თითქოს მთლი ქვეყნის დარდი მას აჰკიდეს და ახლა უნდა შენ გადმოგაბაროსო. წარმატებითაც ახერხებენ.
რატომ გვიჭირს ვიყოთ უფრო მეტად პროფესიონალები. აღარ დადგა დრო, გავიაზროთ, რომ სამსახურში ადამიანმა თავისი პირადი პრობლემები თან არ უნდა ათრიოს ტვინით, როგორმე კეთილი ინებოს, მიირთვას შოკოლადი (ესეც კეთილი რჩევა) და ნორმალური განწყობით (ღიმილს არ ვითხოვ) აკეთოს თავის საქმე, განსაკუთრებით, მომსახურების სფეროში და ადამიანებთან ურთიერთობის დროს, რომელიც მათი პირდაპირი მოვალეობაა. მაგრამ არა, რატომღაც გადაუწყვეტიათ, უკან არ დაიხიონ და მთელი მონდმებით, ენერგიით გაგიფუჭონ განწყობა, ჰო, შეურაცხყოფის მოყენებასაც არ ერიდებიან ხოლმე, ეს როგორ მავიწყდებოდა, ქვემოთ ამაზე ცოტა ვრცლად მოგახსენებთ. არა და, შეიძლება შენც არ იყო გადასარევ ხასიათზე. შეიძლება იმ დღეს წვიმაში მოყევი, მანქანამ ჭუჭყიანი წყლით „გაგალამაზა“, მაგრამ საქმე უნდა აკეთო და ცდილობ მაინც უგონო მძღოლი სხვაში არ ეძებო და ადამიანებს ნორმალურად ელაპარაკო. ამის გათვალისწინება-ვარაუდს დიდხანს ფიქრი და მსჯელობა არ სჭირდება, სულ ცოტა ეთიკას მოითხოვს, ჩვენი წილი ყველას რომ უნდა გვქონდეს.
ქართულ ამაყ სულს და ხასიათს თუ დავახასიათებთ, შეურაცხყოფის ატანა მისი საქმე არ უნდა იყოს. აი პირიქით, ვინმესთვის მისი მიყენება კი ჩვეული ამბავია. პრეტენზია რომ გამოთქვა, ისე გაიოცებენ, ბოდიშს მოიხდი დაბნეული. ამ შეურაცხყოფასაც განვმარტავ, როგორ ესმით ხოლმე – ლანძღვა, გინება, პერანგის საყელოს მოქაჩვა და მუშტი – კრივი.
თუ შენს პროფესინალიზმს უსაფუძვლოდ გილანძღავენ, საიდანღაც გეუბნებიან რომ არც ისე გარკვეული ხარ რაღაცაში, როგორ გინდა დაუმტკიცო რომ ამ რაღაცაზე მუშაობ ზუსტად. ეს ჩვეულებრივი შეურაცხყოფაა, დამიჯერეთ. საკმაოდ ომახიანად გამოსდით ხოლმე საქმისგან თავის არიდება, ან საქმის არ ცოდნის დამალვა.
მგავს ადამიანებს დარწმუნებული ვარ ერთხელ მაინც შეხვედრიხართ. როგორ აღგიწეროთ, ერთი შეხედვით მოგაგონებენ ვიღაცას, რომელიც ცდილობს თავისი ხელითვე შემოდგული გვირგვინი გაისწოროს და მთელი მისი „დიდებულება“ წარმოაჩინოს. ეს უკანასკნელი რა თვისებაა არ ვიცი, მაგრამ იმდენად მომრავლდა, მგონი დროა სახელი შევურჩიოთ.
მარიამ ტაკაშვილი
