ძველი ქართული საისტორიო მწერლობა ებრაელთა საქართველოში შემოსვლას ბაბილონის მეფის მიერ იერუსალიმის აღებასა და იავარქმნას უკავშირებს. იეჰუდას სახელმწიფოდან ებრაელებს საქართველომდე მოუღწევიათ, მცხეთაში მისი მამასახლისისგან ხარკით მიწები აუღიათ და ძველი დედაქალქის გარეუბანში, ზანავში დასახლებულან. მომდევნო პერიოდში საქართველოში დევნილ ებრაელთა კიდევ არაერთი ნაკადი შემოდის.
მეორე ტალღა ახ.წ პირველ საუკუნეში რომაელი კეისრის იულიუს ვესპასიანეს მიერ იერუსალიმის დარბევის შემდეგ ჩნდება. „მოქცევაი ქართლისაიზე“ დაყრდნობით, ზოგი ვარაუდობს, რომ ებრაელთა ერთი ტალღა საქართველოში ძვ.წ 169 წელს ბარკოხბას აჯანყების ემდეგ შემოვიდა.
მეექვსე საუკუნეში ებრაელთა კიდევ ერთი დიდი ჯგუფი ჯერ დასავლეთ, ხოლო მოგვიანებით, აღმოსავლეთ საქართველოში მკვიდრდება.
2008 წლისათვის საქართველოში დაახლოებით 4 ათასამდე ებრაელი ცხოვრობდა. მათი დიდი ნაწილი (დაახ. 80%) სეფარადები, დანარჩენნი კი, ე.წ. ევროპელი ებრაელები (აშკენაზები) არიან. სინაგოგები მოქმედებს თბილისში, გორში, ბათუმში, ქუთაისში, ონში, ახალციხესა და სურამში.
სადღეისოდ საქართველოს ებრაული თემი მნიშვნელოვანი მხარდაჭერით სარგებლობს საერთაშორისო ებრაული ორგანიზაციების მხრიდან, რომელთა შორის განსაკუთრებით უნდა აღინიშნოს ამერიკის ებრაელთა გაერთიანებული კომიტეტი „ჯოინთი“ (დაარსდა 1914 წ.).
მასალა მოამზადა: თორნიკე ყრუაშვილმა.
