ზოგჯერ ჩამოწვება გრძელი დღეები, ბურუსიანი, მოგიტანს სევდასა და შიშს, რომელსაც სახელად მომავალი ჰქვია.
ჩემი უნივერსიტეტის მეექვსე კორპუსს ჩავუარე და „ილიაუნისკენ“ გავემართე. გასაუბრების მოლოდინში ვგრძნობ, ხელები მეყინება და ჰაერი აღარ მყოფნის. არ მიყვარს უცხო ადამიანებთან თავის წარდგენა. ერთხელ წავიკითხე, საკუთარ თავზე საუბარი იდიოტების ჩვევააო და ეს აზრი არასდროს მტოვებს, განსაკუთრებით, ამგვარი შეხვედრების წინ. ჰაერი ისე დაიხუთა, რომ სუნთქვა ფაქტობრივად შეუძლებელი გახდა. მივდივარ გასაუბრებაზე და თან გაქცევაზე ვფიქრობ, რა მოხდება მანქანა რომ დამეჯახოს მოულოდნელად, იქნებ საავადმყოფოს პალატაში თვალი გავახილო და მაშინ არც ეს ამბავი მეწყინება.რომ დავიმალო, ვინ მომაგნებს? რომ გავიქცე და არ დავბრუნდე? და სხვა მრავალი ამგვარი აზრი…
ერთია, როდესაც დამსაქმებელთან შეხვედრა საშინლად ჩაივლის, კარს გამოიხურავ და სამუდამოდ დაივიწყებ ყველაფერს. მეორე, როდესაც სხვისი რეკომენდაციით მიდიხარ, სხვისი ჩრდილით და მომხდარი არაერთხელ შეგახსენებს თავს. თუ ყველაფერი კარგად ჩაივლის, შეგაქებენ, თუ ცუდად-მთელი ცხოვრება ემახსოვრებათ. შენ არაფერს გეტყვიან, მაგრამ მუდამ ემახსოვრებათ, რომ სანდო არ ხარ. შიში ხელებს კისერზე მხვევს და ამოსუნთქვის შესაძლებლობას აღარ მიტოვებს. გარშემო ჰაერი სრულიად დაიხუთა.
ზოგჯერ ჩამოწვება გრძელი დღეები, ბურუსიანი,მოგიტანს სევდას და შიშს,რომელსაც სახელად შემთხვევა ჰქვია.
ფიქრებში გართულს პატარა ბიჭი მაფხიზლებს. სულ 10 წლის თუ იქნება, დაუვარცხნელი თმით, მოუწერიგებელი სამოსით, შავი თვალებით…
-„დეიდა შემწვარი კვერცხი გეყვარებათ“,- მეკითხება თუ მეხვეწება ვერ ვარჩევ.
-„არა“,-ვპასუხობ ღიმილით და ვფიქრობ, როდის გავხდი დეიდა. 20 წლის ვარ, ნუთუ ისე გამოვიყურები, დეიდად რომ მომიხსენიონ?! არადა, ჩემთვის რომ ეთქვათ, თანახმა ვიქნებოდი, ამ ბიჭთან ერთად ბურთი მეთამაშა.
-„მაშინ, მოხარშული კვერცხი გეყვარება, აუცილებლად გეყვარება“,- არ ნებდება ბიჭი და ხელზე მქაჩავს მთელი ძალით.
-„არა,არც მოხარშული მიყვარს. კვერცხზე ალერგია მაქვს! გამიშვი გთხოვ“,-ამჯერად მე ვემუდარები.
-„ვერ გაგიშვებ, აუცილებლად უნდა იყიდო“,- მეუბნება და იმ ხელზე მანიშნებს კვერცხის ჩასაწყობი მუყაოს ქაღალდები რომ უჭირავს. ყველა მათგანი უკვე გამოყენებული და უსუფთაოა.
-„რად მინდა ეს ყუთები, ან საერთოდ ვინ უნდა იყიდოს? ფულს მოგცემ და გამიშვი. ყუთები სხვას მიჰყიდე“,- თანდათან ხასიათი მიფუჭდება და თავი ძალიან ცუდი დადგმის მონაწილე მგონია.
-„ვერ გაგიშვებ, მერე ის მცემს. ზემოდან მიყურებს და თუ არ წაიღებ, მცემს!“,- ბიჭი თვალებს ზევით სწევს. ბინას ავხედე,მაგრამ ვერავინ შევამჩნიე.
„არა, არ შეხედო, მიხვდება რომ გითხარი. იყიდე გთხოვ“,- მოულოდნელად ატირდა. მუყაო ნაჩქარევად მომაჩეჩა. თანხა გადავიხადე, კვერცხის ჩასაწყობი ყუთები გამოვართვი და წამოვედი.
-„მიიიყვააარრრხაააარ…“,- იძახდა ბიჭი ზურგსუკან და ჩემი თვალები, გაოცებისგან გაფართოებული, ჯერ კიდევ ელოდა ფარული კამერების გამოჩენასა და ფრაზას: „თქვენ გაებით მახეში!“
მოვდივარ ვაკის ყველაზე ხალხმრავალ ქუჩაზე უცნაური შეგრძნებითა და არეული ფიქრებით. ვინ იყო ეს ბავშვი? რატომ მითხრა მცემენო, ან ვინ უნდა სცემოს? ზურგს უკან დაჟინებული მზერა ვიგრძენი, ბიჭი იმავე ადგილას იდგა და მაკვირდებოდა. ირგვლივ მიმოვიხედე კამერები არსად ჩანდა,მივხვდი, ეს დადგმა არ იყო, ნეტავ ყოფილიყო, ნეტავ მართლა ყოფილიყო… ახლა როგორ მოვიქცე?!
ზოგჯერ ჩამოწვება გრძელი დღეები ბურუსიანი, მოგიტანს სევდას და შიშს,რომელსაც სახელად გონება ჰქვია.
გასაუბრება, როგორც ველოდი, ისე დასრულდა. რაც ნიშნავს,რომ ყველაფერმა ცუდად კი არა, საშინლად ჩაიარა. ტაქსიში ვზივარ ყურებჩამოყრილი, ახლა მეც „დარეკილის შვილი“ ვარ. გოგო, რომლის სამსახურში აყვანაც კარგმა სანაცნობო წრემ განაპირობა. თავი რომ არ შემერცხვინა, იქნებ დამევიწყებინა, რომ რეკომენდაციით ვიყავი მისული. ახლა დამირეკავენ და მეტყვიან, როგორ წარმატებულად გავიარე გასაუბრება და მეცოდინება,რომ წარმატებულად მხოლოდ სხვას წავართვი შესაძლებლობა.
გვერდით საშუალო ასაკის ქალბატონი ზის, ლოცვანს კითხულობს. უკან-ორი ახალგაზრდა მამაკაცი. ყურსასმენები მოვიხსენი და შევეცადე მათს საუბარზე გადამეტანა ყურადღება, სხვისი პრობლემებით საკუთარი გადამეფარა.
– თავისი ბრალი იყო შე ჩემა აბა რა იყო. ვიდექი და დამარტყა. თან უკნიდან რომ ურტყავენ, ე.ი. მისი ბრალია.
– აუ ბიჭო, ახალი ჩამოყვანილი მაინც არ გყოლოდა ეგ მანქანა, გული ასე აღარ დაგწყდებოდა. ვერ დაულეწე გვერდები?!
– თავიდან ვიფიქრე, მივალ და გავხევ-მეთქი, მაგრამ მერე შევხედე, თვითონაც შეშინებული იყო და შემეცოდა. მანქანაში ცოლი და შვილები ჰყავდა,ტიროდნენ. თან მაშინ რა ვიცოდი „აზერი“ იყო თუ რა იყო. ვერც მივხვდი, ქართველი მეგონა, თორემ ამას შევარჩენდი…
ჩემ გვერდზე მჯდომ ქალს გადავხედე. ისევ მშვიდად და აუღელვებლად კითხულობდა ლოცვანს. კითხვა წამითაც არ შეუწყვეტია, თვალიც არ დაუხამხამებია.. უკან მჯდომ ბიჭებს კიდევ ერთხელ შევავლე თვალი, თვითონაც შემომხედეს, რამდენიმე წამით შეჩერდნენ და ისევ განაგრძეს: „ ეგენი ერთ დღეს კაი ტიპობას მოინდომებენ გეუბნები, დროზე უნდა დავერიოთ, არ შეარჩინო ეგ ამბავი,იცოდე!“…
ვგრძნობდი, ვიღაც უნდა გაჩერებულიყო. ისე დავიკლაკნე ტკივილისგან, თითქოს, ნეკნებში ფრჩხილები ჩამასვეს. ჩემს უკან მსხდომი ბიჭები გინებებით „გამტკიცებულ“ დიალოგს არ წყვეტდნენ, გვერდით, მჯდომი ქალი- ფსალმუნების კითხვას. ტაქსი გავაჩერებინე და სასწრაფოდ ჩამოვედი. გარეთ უკვე ძალიან ბნელოდა. ჩემი ლექტორის ხმა მომესმა შორიდან, შემდეგ ხმა დაიწმინდა და სიტყვები გავარჩიე: „ორგვარი სიბნელის მეშინია ყველაზე მეტად: სიბნელის ოთახში და სიბნელის ადამიანის გონებაში“. თვალებს ვხუჭავ და წარმოვიდგენ, რომ ცუდი სცენარით დადგმული ცუდი სპექტაკლი მესიზმრება.
ზოგჯერ ჩამოწვება გრძელი დღეები, ბურუსიანი, მოგიტანს სევდას და შიშს,რომელსაც სახელად ცხოვრება ჰქვია.
ნანუკა მაღლაკელიძე
