დღეს კვადრატების ხაზვის დღეა. ვზივარ ჩემს ოთახში, თეთრ თაბახის ფურცელზე კვადრატებს ვხაზავ, თან, ჩემს გაურკვეველ მომავალზე ვფიქრობ. კვადრატების ხაზვის წესი მარტივია: ფურცელზე საშუალო ზომის კვადრატს დახაზავ, შემდეგ კუთხეებიდან შემოყვები, დაშტრიხავ. მერე თვალის ზომით ორ ტოლ ნაწილად გაყოფ. ერთ დაშტრიხულ ნაწილს გააფერადებ, მეორეს – არა. როცა მიხვდები, რომ კვადრატზე დასაშტრიხი ან გასაფერადებელი ადგილი აღარაა, მეორე კვადრატს დახაზავ პირველის გვერდით ან ბოლოში და ასე. კვადრატების ხაზვის დღეს სასურველია ოთახში მარტო იყო. თუ რამე გლობალურზე გაქვს საფიქრალი, სახლში მარტო ყოფნაც აუცილებელია.
ეს დღე სხვა დღეებისგან იმით განსხვავდება, რომ უფრო პესიმისტურ ფეხზე დგები, ვიდრე ჩვეულებრივ. დადიხარ ოთახებში და ყველაფერზე უიმედოდ გეფიქრება. ერთი გაფიქრება კი გაიფიქრებ, რომელიმე მეგობარს ხომ არ დავურეკო, ვეწუწუნო, ცოტა გული გადავაყოლოო, მაგრამ ამაზეც ხელს ჩაიქნევ მყარი არგუმენტით: ყველას თავისი არეულ-დარეული თავი ეყოფა.
მერე ჯდები შენს ოთახში მაგიდასთან, იწყებ კვადრატების ხაზვას. თავიდან ძველი ამბები გახსენდება. აი, მეხუთე კლასის დროინდელი. მაშინაც ასე იჯექი და დროის გაყვანის მიზნით ხაზავდი კვადრატებს. ოთახში ბებია შემოვიდა.
-ანი, რუსული იმეცადინე -თქვა ბებიამ.
არ გინდოდა ქარბუქსა თუ რაღაც სხვა სტიქიურ უბედურებაზე დაწერილი ლექსის სწავლა, რომელიც თან რუსულად ეწერა, თან რთულად.
-ისწავლე, თორემ ხვალ ორიანს დაგიწერს მასწავლებელი.
-მერე? – დროის გაყვანის მიზნითვე შეეპასუხე ბებიას.
-მერე სხვებს ეცოდინებათ და იმათ ხუთიანებს დაუწერს.
-მერე?
-მერე სხვები გაჯობებენ.
-მერე?
-მერე ცხოვრებაში მაჩანჩალა გამოხვალ.
-მერე? -არ მოეშვი ბებიას.
-მერე შენ ცხოვრება ფაფის ჭამა ხო არ გგონია?
გეწყინა. გეგონა, შენი გონებრივი შესაძლებლობები დააკნინეს.
(მერე ის ლექსი საახალწლო ღონისძიების პროგრამაში შეიტანეს და მაინც მოგიწია სწავლა).
ბარემ „სკოლაში ხარ“ და ისიც გახსენდება, რვეულის ბოლო ფურცლებზე კვადრატების ხაზვა რომ არ შეიძლებოდა, განსაკუთრებით დაბალ კლასებში. მასწავლებელი თუ შეგამჩნევდა, აუცილებლად წაგართმევდა რვეულს და მკაცრად გეტყოდა: -მე მომისმინე! თან ერთი-ორ მწარე წინადადებასაც დააყოლებდა, დაახლოებით ასეთს:- რა ვიცი, ისე სიმეტრიის შეგრძნება აქ გაქვს და… მე არაფერი მინახავს დაფაზე შენი სწორად დახაზული.
მერე ნაკლებად შორ ამბებზე გადადიხარ. აი, ერთ ზაფხულს სოფელში, კიბის ბოლო საფეხურზე რომ იჯექი და ფიქრობდი, ვის დავემსგავსე ასეთი დაულაგებელიო და უცბად მამა და მისი სტუდენტობის დროინდელი წიგნი გაგახსენდა. შიგნით ავტომანქანების მარტივ მამრავლებად დაშლილი ნაწილები ეხატა, განმარტებებმიწერილი. მამამ ერთ დღეს ზედა თაროდან ჩამოიღო ის წიგნი, ცოტა გადაფურცლა, შემდეგ მტვრის გადაუწმენდლად ისე უკან შეაგდო და თქვა, რომ მთელი ცხოვრება ფსიქოლოგობა უნდოდა.-აჰ, გასაგებია კითხვაზე პასუხი. მაგრამ, როგორც ჩანს, გენმა მუტაცია განიცადა და უფროს შვილს შეცვლილი, უფრო რთული ფორმით გადაეცა. მამამ ის მაინც იცის, რა უნდოდა – გაიფიქრე მაშინ და მომავალ წელს ჟურნალისტიკაზე ჩააბარე.
კვადრატების ხაზვის დროს რაღაცებს ხვდები. აი, მაგალითად ახლა, როცა უკვე მესამე კვადრატი გაყავი თვალის ზომით შუაზე და პირველი ნაწილის გაფერადებას იწყებ, ხვდები, რომ შენგან ვერასდროს გამოვა ჟურნალისტი. შენ ვერ ჩაატარებ ქუჩის უცნაურ გამოკითხვებს, ვერც სკანდალურ სათაურებს შექმნი არაფრისგან, ვერც მგლოვიარე ადამიანს შეეკითხები ყვავილებმორთული კუბოს ფონზე, ცელქი იყო თუ არა გარდაცვლილი ბავშვობაში. მერე ტუალეტშიც ვერ შეხვალ, სარკეში საკუთარი თავის დასარწმუნებლად, რომ თავიდან ყველა ეგრეა, შეეჩვევი.
მერე მოვა ვინმე. ვინმე ისეთი, ვინც უკვე მუშაობს და რუტინასაც მეტ-ნაკლებად შეეწყო. მოვა და იტყვის, რას იზამ, დღეს ენერგიული და კრეატიული ახალგაზრდები სჭირდებათო. თან დააყოლებს: შენ ეტყობა, ცხოვრება კვადრატების ხაზვა გგონიაო. მერე ერთ დღეს მშობლებსაც წამოსცდებათ, ჩვენ რომ ეგრე გადაგვყოლოდა ვინმეო (ვითომ, შენ როგორც გადაგყევითო). წინადადებას შუა გზაში გაწყვეტენ, მაგრამ ხომ წამოსცდებათ…
დღეს კვადრატების ხაზვის დღეა. ვზივარ ჩემს ოთახში, თეთრ თაბახის ფურცელზე კვადრატებს ვხაზავ, თან, ჩემს გაურკვეველ მომავალზე ვფიქრობ. სამზარეულოში „ჰერკულესის“ ფაფა იხარშება.
ანი ვარდოსანიძე
