გაიცანით პატარა პიანისტი, რომელმაც საზოგადოება გააოცა

მუსიკის და ზოგადად ხელოვნების აღქმა ყველას როდი შეუძლია. ადამიანები, ხშირად,  მუსიკის არსს ზრდასრულ ასაკშიც ვერ წვდებიან. თუ მუსიკალური ნიჭით დაჯილდოებული არ ხარ, ამ სფეროში წარმატების მიღწევა, ფაქტობრივად, შეუძლებელია. ხშირ შემთხვევაში, ხელოვანთათვის ეს ნიჭი პატარა ასაკშივე შეუნიშნავთ. „თბილისი თაიმსი“ სწორედ ამგვარი შემთხვევით დაინტერესდა. ანაჰიტი ჯერ ისევ ბავშვია, ჯავახეთში, კერძოდ, ახალქალაქში ცხოვრობს. მუსიკით პატარა ასაკიდანაა გატაცებული და მისმა შესაძლებლობებმა, როგორც ჩვეულებრივი მსმენელები, აგრეთვე პროფესიონალებიც გააოცა. რადგანაც გოგონა არაქართულენოვანი ოჯახიდანა, ენის ბარიერის დასაძლევად მამის მეშვეობით გვეკონტაქტა. პატარა პიანისტი თავისი წარმატების შესახებ….

მოგვიყევი შენს შესახებ…

– მე ვარ ანაჰიტ სტელმაშოვა, 10 წლის. მუსიკაზე შეყვარებული ადამიანი ვარ და ამ სფეროში თავს  საკმაოდ კომფორტულად ვგრძნობ.

მუსიკა შენს ცხოვრებაში როგორ შემოვიდა? პედაგოგთან დადიხარ თუ თვითნასწავლი ხარ?

– 4 წლის ვიყავი, როდესაც საბავშვო ბაღში ზეიმზე სცენარის მიხედვით გამა ვითამაშე, ეს საკმაოდ კარგად გამომივიდა და ჩემში მშობლებმა მუსიკის ნიჭი  და სწავლის სურვილი დაინახეს. 6 წლიდან მუსიკის სერიოზული მეცადინეობა დავიწყე, შემიყვანეს მუსიკალურ სასწავლებელში, რომელშიც დღემდე ვსწავლობ. ამ პერიოდიდან სხვადასხვა კონკურსსა თუ ფესტივალში მონაწილეობის მიღების, მოგზაურობისა და ახალი ნაცნობების შეძენის საშუალება მომეცა.

ყველაზე მეტად მუსიკის რომელი ჟანრი გხიბლავს?

– ყველაზე მეტად კლასიკური მუსიკა და ჯაზი მომწონს.

მუსიკალური ნიჭი გენეტიკური ხომ არ არის?

 – დიახ, დედა მუსიკის მასწავლებელია, აგრეთვე, ბებიაც მუსიკის პედაგოგი იყო.

საყვარელი საქმის გამო ბავშვურ გართობაზე უარის თქმა ხომ არ გიწევს? თანატოლებთან ერთად ყოფნას რამდენად ახერხებ?

– მუსიკას სიამოვნებით ვსწავლობ, ამიტომაც ძალიან არ ვიღლები. თამაშისთვის დრო მრჩება, თანატოლებთანაც მაქვს ურთიერთობა. სკოლაში დავდივარ, ენების სწავლა და მულტფილმების ყურება მიყვარს.

როგორც ცნობილია, ცნობილმა პედაგოგმა და მეთოდოლოგმა, მიშელ სონიმ პარიზში მიგიწვია, „თი ბი სი“ ბანკის ფონდი კი ამ ვიზიტის განხორციელებაში გეხმარება. სახელი როგორ გაითქვი? ამ წარმატების შესახებ მოგვიყევი…

 – 2016 წელს, ქალაქ გორში კონცერტში მონაწილეობის მისაღებად დამპატიჟეს. ეს კონცერტი  „ერთი ცის ქვეშ-კულტურული დიალოგის“ ფესტივალის ფარგლებში ტარდებოდა. იქ ალექსანდრე შერვაზიშვილის მიერ შექმნილი „სკერცო“ შევასრულე. ეს კონცერტი ძალიან კარგად მახსენდება, ნამდვილი მუსიკის საღამო იყო.

2016  წელის 28 მაისიდან-31 მაისის ჩათვლით, ქალაქ ერევანში,  კლასიკური მუსიკის ნორჩი შემსრულებლების მეექვსე საერთაშორისო ფესტივალ „ახალ სახელებში“ მივიღე მონაწილეობა, სადაც საქართველო წარვადგინე. ფესტივალში სხვადასხვა ქვეყნის წარმომადგენლები მონაწილეობდნენ. კომიტასის სახელობის კამერული მუსიკის საკონცერტო დარბაზში გამოვედი და კლოდ დებიუსის« Doctor Gradus ad Parnassum» (Children’s corner I) და პოლ დეზმონდის «Take five»  შევასრულე. თავიდან ძალიან ვნერვიულობდი, მაგრამ როცა დარბაზში ოვაციები გაისმა, დავმშვიდდი. ჩემი შესრულება დაფასდა და სომხეთის პირველმა ლედიმ, რიტა სარკისიანმა დიპლომი და საჩუქარი გადმომცა. ამის შემდეგ, მე-9 რესპუბლიკურ (მე-5 საერთაშორისო) კლასიკური მუსიკის ფესტივალ-„მომავლის ვარსკვლავებში“ მივიღე მონაწილეობა, რომელიც  საქართველოს ხელოვანთა კავშირის მიერ იყო ორგანიზებული, ჩემი შრომა აქაც დაფასდა, ნომინაციაში „ეროვნული მუსიკის საუკეთესო შესრულებისათვის“ ლაურეატის  დიპლომი მივიღე. ეს კონკურსი ჩვენთვის, ბავშვებისთვის ბევრ კარს ხსნის და სტიმულს გვაძლევს.

ახალქალაქისა და კუმურდოს მიტროპოლიტის, მეუფე ნიკოლოზის ძალისხმევით, ცნობილი ქართველი პიანისტი, ელისო ბოლქვაძე გავიცანი. ის ძალიან  საინტერესო და შემოქმედებითი ადამიანია. მასთან ურთიერთობა ძალიან სასარგებლო და  საინტერესოა. ის არის ადამიანი, რომელსაც მინდა მივბაძო.  ქალბატონ ელისოსთან შეხვედრამ უფრო და უფრო მეტი მეცადინეობის  სტიმული მომცა. მანვე  შემომთავაზა სწავლა ცნობილი ფრანგი კომპოზიტორისა და პედაგოგის  მიშელ სონის მეთოდით, რაზეც ახლა ვმუშაობ, ჩემი პარიზში გამგზავრებაც იგეგმება.

მინდა ვთქვა, რომ ერთი ოცნება უკვე ასრულებული მაქვს, სიმფონიურ ორკესტრთან ერთად მაქვს დაკრული, სადაც ბახის მე-5 კონცერტი და ფა მინორი შევასრულე, ეს ჩემთვის ძალიან სასიხარულო ფაქტია.

მუსიკის გარდა რაიმე სხვა ჰობიც ხომ არ გაქვს?

– ადრე, კარატით სერიოზულად ვიყავი დაკავებული, მაგრამ, ვინაიდან ახლა ფიზიკურად  დრო არ მაქვს, კარატე ჩემს ჰობად იქცა.

რა გინდა რომ გამოხვიდე, რაზე ოცნებობ?  სამომავლოდ რა გეგმები გაქვს?

– დარწმუნებული ვარ, რომ ჩემი ცხოვრების ძირითადი საქმიანობა  მუსიკა იქნება და ჩემი ოცნებაა ცნობილი პიანისტი გავხდე. მინდა კარგად ვისწავლო და  ჩემს სფეროში ბევრს მივაღწიო. მადლობას ვუხდი ყველა ადამიანსა და ორგანიზაციას, რომლებიც მიზნის მიღწევაში მეხმარებიან. 

ნინო ზარიძე