ის ნიჭიერია და გამორჩეული, არის მეგობრული და საკმაოდ პოზიტიური…
გატაცებულია მუსიკით – მღერის, სპორტით არის დაკავებული და საზოგადოებრივ უამრავ ღონისძიებაშია ჩართული. ცდილობს დაამსხვრიოს შშმ პირის სტიგმა და სტატუსი და საზოგადოებას დაანახოს, რომ მათ შეუძლიათ…
თორნიკე ტურაბელიძე – “განსაკუთრებული ჟურნალის” ახალი კორესპონდენტია და საინტერესო მოსაუბრე…
თორნიკე როგორია ეტლიდან დანახული სამყარო?
– ეტლიდან დანახული სამყარო ჩვეულებრივია, ალბათ ჩემეულია, ვინაიდან დიდი ხანია ეტლში ვზივარ. თუმცა მიკვირს ადამიანის რეაქციების, რადგან ხშირად სიბრალურით მიყურებენ. მე მესმის მათი, მაგრამ ეს სიბრალური მე არ უნდა დამანახონ.
რა გიჭირს ყველაზე მეტად?
– ყველაზე მეტად მიჭირს ტაქსის მძღოლებთან ურთიერთობა… ნეგატიურად არიან განწყობილნი ჩვენს მიმართ, არ უყვართ ეტლიანი მგზავრის გადაყვანა, ხშირად არ მიჩერებენ მანქანას…
რა გჭირდებათ საზოგადოებისგან და ხელისუფლებისგან პირველ რიგში?
– ხელისუფლებისგან და საზოგადოებისგან, პირველ რიგში მათი მხარდაჭერა მჭირდება. დაგვასაქმონ მე და ჩემი ტყუპის ცალი ცოტნე. დიდი სიამოვნებით ვიმღერებდით ფანდურზე რესტორანში, თუ დავსაქმდებოდით მომღერლის პოზიციაზე.
ხშირად ქუჩაში მღერი ფანდურით, რატომ აკეთებ ამას?
– დიახ! ხშირად ვმღერი ქუჩაში, დედის წინააღმდეგობის მიუხედავად… უკვე 19 წლის ვარ და მეც მინდა გადავინაწილო ოჯახის ვალდებულებები. მეც ხომ მჭირდება ისეთი ნივთები, რასაც დედას ვერ ვთხოვ. ვიცი ინერვიულებს არქონის გამო, ამიტომ ვშრომობ როგორც შემიძლია… ახლა მჭირდება ახალი ფანდური, რისთვისაც ვაგროვებ ფულს, ისევ ფანდურზე სიმღერით, ქუჩა-ქუჩა.
ვინ გასწავლა, ფანდურზე დაკვრა, სიმღერა?
– სიმღერის სიყვარული დედამ ბავშვობიდან შთაგვაგონა, ის სულ მღეროდა განსაკუთრებით როცა გვაძინებდა მაშინდელი იავნანა ეხლაც მახსოვს. ჩემი პირველი სიმღერა მე და დედამ შევასრულეთ “ალექსანდრეს ბაღის სკამზე” და “თოვლი ბარათით”. შემდგომში მე და ჩემი ტყუპის ცალი ცოტნე მღეროდით დებ გოგოჭურებთან, სწორედ მან გვასწავლა ხალხური სიმღერა ფანდურის თანხლებით… შემდეგ ადგილ მდებარეპბის შეცვლის გამო სტუდია “ლურჯა ცხენებში” გადავედით.
როგორია თორნიკე მეგობრობაში?
– ძალიან მეგობრული და მიმნდობი ვარ, ჩემთვის ცუდი ადამიანები არ არსებობენ.
რას ელოდები “განსაკუთრებული ჟურნალიდან”, როგორც კორესპონდენტი?
– “განსაკუთრებული ჟურნალიდან” ველოდები განსაკუთრებულ ყურადღებას. “განსაკუთრებული ჟურნალი” საშუალებას მომცემს, რომ ხელისუფლებას და საზოგადოებას მივაწვდინო ჩემი ხმა.
დედა როგორ გიძღვებათ ორ ტყუპს _ ეტლით მოსარგებლეს და კიდევ სამ ძმას, სულ ხუთ ბიჭს…
– დედა დილით ადრე დგება და ხან გათენებამდე საქმიანობს სახლში. ხშირად მინახავს ჩუმად მტირალი და ეს მარტო მე ვიცი, ის ძალიან ემოციურია ყველაფერს განიცდის და გულთან ახლოს მიაქვს. მიუხედავად უამრავი საქმისა და პრობლემისა, დედა აგრეთვე სწავლობს, სტაჟირებას გადის “ფეშენ ჰაუსში” სადიზაინერო-სამკერვალო სფეროში. ძალიან მეცოდება ამდენი საქმე რომ აქვს სახლში. ამის გამო ხან მე თვითონ ვამზადებ სადილს. ზოგჯერ ლექსებსაც წერს, მღერის შემოქმედებით საქმიანობას ეწევა.
რამდენად მნიშვნელოვანია ე. წ. შშმ პირების დასაქმება?
– არსებულ საკითხებთან მიმართებაში პრიორიტეტი ყოველთვის ჩვენი დასაქმებაა, რათა ქმედუნარიანად ვიგრძნოთ თავი. თავისთავად საჭიროებაა გვქონდეს ფული. კოდექსებში ცუდად ვერკვევი, მაგრამ ის რომ ჩვენი უფლებები ყოველდღიურად ირღვევა… ამას ყველა ხედავს, მაგრამ…
ვიცი შეყვარებული გყავს, ოჯახის შექმნას აპირებ. არ გაგიჭირდება ასეთ დაუსაქმებელ უთანასწორო გარემოება-ვითარებაში ოჯახის შენახვა?
– დიახ შეყვარებული ვარ, მაგრამ სოციალური პირობების გამო ვერ ვბედავ ოჯახის შექმნას. მინდა ვიმუშაო, პატარა ბინა შევიძინო, სადაც შევძლებ ჩემს მეორე ნახევართან ცხოვრებას. ვფიქრობ ძალიან გამიჭირდება, ამიტომაც… მინდა მჯეროდეს, რომ ყველაფერი გამოსწორდება უკეთესობისკენ. მთავარია ვიაქტიუროთ და რაც შეიძლება მეტი ინფორმირება მოვახდინოთ საზოგადოების, რომ ჩვენ ვარსებობთ და შეგვიძლია თქვენთან ერთად საქვეყნო, სასიკეთო საქმეების კეთება. მინდა მადლობა გადავუხადო “განსაკუთრებულ ჟურნალს” ჩვენი უფლებებისთვის და დასაქმებისთვის რომ იბრძვის…
ავტორი:
ნუგზარ ჭიაბერაშვილი
