თბილისში ჩამოსული ტურისტები მშრალ ხიდს ხშირად სტუმრობენ. ამ ადგილს თუ თვალს გადავავლებთ, მრავლად შევნიშნავთ ანტიკვარული ნივთების მაღაზიებს. ზოგიერთ მათგანს ასეთი წარწერაც ახლავს თან „შევისყიდი ძველებურ ნივთებს ჭურჭელს, ვერცხლს, ანტიკვარიატს“. საინტერესოა, რამდენად ინტერესდებიან უცხოელი ტურისტები საუკუნეების ისტორიის მქონე ანტიკვარიატით.
ინტერესმა ბოლოს ინტერნეტ ფორუმებამდე მიმიყვანა, სადაც ანტიკვარული ნივთების მოყვარულები ერთხმად აღნიშნავენ, რომ ძვირფასსა და ძველ ქართულ ნივთებს ძირითადად უცხოელები ყიდულობენ და თანდათან რთულდება ასეთი ნივთების მიგნება და შეძენა. „თბილისი თაიმსი“ ანტიკვარული ნივთების რამდენიმე მაღაზიას დაუკავშირდა და შეეცადა გაერკვია რა მდგომარეობაა ანტიკვარულ ბიზნესში.
ანტიკვარული მაღაზია „დიადემა“:
„ჩვენ საკომისიოდ ვიღებთ ნივთებს და აქვე გვაქვს საიუველირო სახელოსნო, ვინაიდან დამფუძნებელმა ჩათვალა, რომ ეს ბიზნესი მომგებიანი იყო, დაიბადა მაღაზიის გახსნის იდეა. ყველამ ვიცით, რომ ანტიკვარიატის წარმოება შეუძლებელია, ამიტომაც ჩვენი მომწოდებელი თავად მოსახლეობაა. მათ მოაქვთ ნივთები, რომლებმაც გაუძლეს საუკუნეებს. სხვადასხვა სალონს სხვადასხვა პერიოდის ანტიკვარიატი აქვს, ჩვენ, ძირითადად, მე-18 ბოლოდან მე-20 საუკუნის 20-30-იანი წლების ნივთებზე ვმუშაობთ. ყველაზე ძვირადღირებული და ძველი ნივთი, რომელიც ამჟამად გვასქვს სწორედ მე-18-მე-19 საუკუნეეების ფერწერაა ჰოლანდიური სკოლა, რომლის ფასიც 20 000 ლარის ფარგლებში მერყეობს. საქართველოში ხშირად ამბობენ, რომ მოსახლეობას უჭირს და ამიტომ ყიდიან ნივთებს, ეს ასე არ არის, მთელ მსოფლიოში ხშირად ხდება გაცვლა-გამოცვლის პროცესი.
ამჟამად ყველაზე მეტად ვერცხლის სამკაულები გვაქვს, გარკვეულ პერიოდში ძალიან ბევრი ხატები გვქონდა, სხვადასხვა დროს სხვადასხვა ნივთი ჭარბობს. ჩვენთან წარმოდგენილი ნივთების ძირითადი შემსყიდველი ისევ ადგილობრივი მოსახლეობაა, უცხოელები ნაკლებად ინტერესდებიან. ზოგიერთი ფიქრობს, რომ ანტიკვარული ნივთების შეფასება ინტერნეტის მეშვეობით შეიძლება, მაგრამ ჩვენ აუცილებლად ვიზუალურად ვათვალიერებთ თითოეულ ნივთს, ხშირად ვიწვევთ კონსულტანტებს სახელმწიფო მუზეუმიდან, გვქონია შემთხვევა, როდესაც განსაკუთრებული მიმართულების სპეციალისტიც მოგვიწვევია,“ – აცხადებს „დიადემას“ მთავარი მენეჯერი მარინა ცელქამანიძე.
ტარიელ შეყველაძე თავადაა დამფუძნებელი ანტიკვარიატის მაღაზიისა, რომელიც მშრალ ხიდზე მდებარეობს:
„უმუშევარი ვიყავი, მშრალ ხიდზე ვყიდდი ნივთებს და ბოლოს დამებადა იდეა, თავად დამეწყო ანტიკვარული ნივთების ბიზნესი. ჩემს მაღაზიაში წარმოდგენილი ნივთები ყველა ადგილობრივი მოსახლეობის მიერაა მოწოდებული. ამჟამად ყველაზე ძველი ნივთი ნახატია (მე-20 საუკუნის 50-იანი წლები), მაგრამ თუ თვალს გადაავლებთ შეამჩვენთ, რომ ყველაზე ბევრი ხმალი და ხანჯალია. უნდა აღინიშნოს, რომ ფასებმა ბოლო ბერიოდში ძალიან დაიკლო, ადრე საშუალოდ 500-1000 ლარი ღირდა, ახლა იგივე ნივთები ორჯერ იაფია. 
ყოფილა შემთხვევა, ნივთი თავის ღირებულებაზე ნაკლებ ფასადაც გამიყიდია. ძირითადი შემსყიდველები უცხოელები არიან, ქართველები ნაკლებად ყიდულობენ, ყველაზე ხშირად რუსები იძენენ ნივთებს. ჩვენი მაღაზია სხვებთანაც ხშირად თანამშრომლობს, მაგალითად- სალონ „დიადემასთან“, ამიტომ ერთმანეთის კონკურენტები ნაკლებად შეიძლება დაგვერქვას. ნივთების შემოწმებას რაც შეეხება, თავად ვამოწმებ, წლებია ამ ბიზნესში ვარ და უკვე ზეპირად ვიცი რომელი რა ნივთია.“
ირინა ქვატაშიძე, მშრალ ხიდზე არსებული ანტიკვარიატის მაღაზიის მფლობელი:
„ძალიან მიყვარდა ძველი ნივთები და დამებადა იდეა, თავად ჩავრთულიყავი ამ ბიზნესში. ნივთებს მოსახლეობისგან ვიღებთ. ამჟამად მაღაზიაში ყველაზე ძველი და ძვირადღირებული მე-19 საუკუნის ჭაღი გვაქვს, რომლის ღირებულება 3000 დოლარია. ძირითადად ქართველი მოსახლეობა იძენს ნივთს, ხშირად აზერბაიჯანელები გვსტუმრობენ. სხვა უცხოელი მოსახლეობა ნივთის შესაძენად იშვიათად შემოდის. ყოველ ნივთს თავისი მყიდველი ჰყვას, არ აქვს მნიშვნელობა სად შევა, ამ ბიზნესში კონკურენციას ნაკლები დატვირთვა აქვს, მნიშვნელოვანია თავად მყიდველს რისი შეძენა სურს. ნივთებს თავად ვამოწმებ, დაახლოებით ვიცი როგორ ხდება, თუ კონკრეტულ დამღას ვერ ვცნობ, ინტერნეტის მეშვეობით ვნახულობ.“
ნანუკა მაღლაკელიძე
