„ილიკო სუხიშვილი ცდილობს ტრადიციული ქართული ქორეოგრაფიული ლექსიკის ლიბერალიზაციას. მაყურებელს,რომელიც კლუბში იყო ეს პროექტი მოეწონა, რადგან იმხიარულა“ , – ნაციონალურ ბალეტ „სუხიშვილების“ პროექტ „ცეკვა ქართულის“ შესახებ ხელოვნებათმცოდნე სოფო კილასონიამ „რუსთავი 2“-ზე, გადაცემაში „განსხვავებული აქცენტები“ ისაუბრა.
„მე არ ვყოფილვარ კლუბში და სრულად ეს დადგმა არ მინახავს, ამიტომ შევიკავე თავი პროფესიული აზრის გამოთქმისგან. მხოლოდ სტილისტიკას შემიძლია შევეხო, მარტივად შეიძლება ითქვას, რომ ილიკო სუხიშვილის ხელწერას პასუხობდა ის, რაც ჩანაწერებში ვნახე. პოპის და მოდერნის ელემენტები არის სინთეზში. სოციალურ ქსელში იყო კამათი, აქვს თუ არა ქორეოგრაფს უფლება მსგავს პროექტს ქათული ცეკვა უწოდოს.
ხელოვანი თავისუფალია თავის შემოქმედებით პროცესში და აზროვნებაში, არ უნდა ჰქონდეს იდეოლოგიური ბარიერები, კონტროლის ქვეშ არ უნდა არსებობდეს. ამის გამოცდილება ისტორიულად საერთოდ არ გვაქვს, ამ მხრივ ილიკო სუხიშვილს,როგორც ქორეოგრაფს უფლება აქვს, ის უნდა გახდეს ავტორი ახალი ნაწარმოების, ახალი სიტყვის.
ილიკო სუხიშვილმა ჩაიბარა მემკვიდრეობა, რომლის მიმართაც საზოგადეობას აქვს მოლოდინი. უფროსი სუხიშვილების მოღვაწეობით ეს ხელოვნება იქცა კლასიკად და უმცროსმა ილიკო სუხიშვილმა ეს მიიღო მემკვიდრეობით, ოჯახით, გვარით. ყველას გაგვიმართლა,რომ შეძლეს ამ ანსამბლის მართვა. მემკვიდრეობა არის თავისთავად პასუხისმგებლობა. დასაფასებელია,როდესაც ექსპერიმენტზე და სიახლის ძიებაზე მიდის ხელოვანი. თუმცა უნდა ვიცოდეთ რას აფინანსებს მთავრობა, კომერციულ პროექტს, ექსპერიმენტს თუ ტრადიციულ ხელოვნებას. ეს არ ვიცით და ამიტომ დავდივართ ზედაპირულ მსჯელობაზე, უნდა გვეშინოდეს სიახლის თუ არა“ , – განაცხადა სოფო კილასონიამ.
მანანა ღოღობერიძე
