ის, რაზე უარის თქმა თითქმის ყველა ადამიანს უჭირს, ნაყინია. საინტერესოა, რომ ნაყინის შექმნის შესახებ უამრავი ლეგენდა არსებობს. სწორედ ამიტომაც, რთულია, იმის თქმა, ვინ იყო პირველი ადამიანი, რომელმაც კაცობრიობას ეს ნუგბარი შესძინა.
ერთი, რაც უდავოა, ისაა, რომ ეს ღირსშესანიშნავი ფაქტი მრავალი საუკუნის წინათ მოხდა. ერთ -ერთი ვერსიით, ნაყინის სამშობლოდ ჩინეთი მიიჩნევა. თურმე, ოდესღაც მოგზაურობის დროს ჩინეთში მარკო პოლომ ნაყინი იგემა და მისი დამზადების ხელოვნებასაც დაეუფლა.
იტალიაში დაბრუნებულმა მოგზაურმა თან რამდენიმე ახალი რეცეპტი ჩამოიტანა. ამის შემდეგ იტალიელმა მზარეულმა ორგვარი შაქარყინულის მომზადება დაიწყეს – რძითა და წყლით. მეორე ვერსიის მიხედვით პირველი ნაყინი რომის იმპერატორის ნერონის დროს დამზადდა. იმ დროს ნაყინი ხილისა და ყინულისგან კეთდებოდა.
იმპერატორმა უბრძანა თავის მსახურებს, მთიდან ყინული ჩამოეტანათ და მისთის ხილი დაემატებინათ. მესამე ვერსიის მიხედვით კი ნაყინი მე-17 საუკუნეში ფრანგების მიერ იყო შექმნილი.
ამის მერე ნაყინის რეცეპტი მუდმივად უმჯობესდებოდა.რუსეთში უძველესი დროიდან მიირთმევდნენ გაყინული რძის ,,ბურბუშელას”.
ციმბირის საფლებში დღესაც ყინავენ რძეს. დროთა განმავლობაში იტალიისა და საფრანგეთშიც მოდაში შემოვიდა ყინულის და რძის შარბათის დამზადება. თვით ცნობილი გურმანი ლუდოვიკი მე_14-ც კი არ ამბობდა უარს ამ ნუგბარზე.
1647 წელს ფრანგმა კულინარმა ჟერარ ტირსენმა ორი გენიალური რეცეპტი მოიგონა – გაყინული ვანილიანი კრემი,რომელიც რძისგან და ნაღებისგან მზადდებოდა.სიახლეს უწოდეს ,,ნეაპოლიტანური ნაყინი”. ამის შემდეგ ყინულიანი რეცეპტურა მუდმივად უმჯობესდებოდა. მას შემდეგ, რაც ეს ნუგბარი ამერიკაში მოხვდა, იგი გახდა საყვარელი დესერტი ისეთი ცნობილი ამერიკელებისთვის, როგორების იყვნენ ჯორჯ ვაშინგტონი და თომას ჯეფერსონი. ისინი ამ ნუგბრით უმასპინძლდებოდნენ თავიანთ სტუმრებს. რაც შეეხება პირველ სანაყინეს ის 1776 წელს ამერიკაში გაიხსნა.
დღესდღეობით, ყველაზე დიდი რაოდენობით ნაყინს ამერიკელები მიირთმევენ. ამიტომაც აშშ გაცილებით მეტ ნაყინს აწარმოებს, ვიდრე ნებისმიერი სხვა ქვეყანა. 1984 წელს ამერიკის პრეზიდენტმა – რეიგანმა ,,ივლისი” ნაყინის ნაციონალურ თვედაც კი გამოაცხადა.
ნატალია ჯალაღონია
